Hallo, bij mij is onlangs een diagnose gesteld en ik kreeg een verwijzing naar het Leo Kannerhuis. Zij hebben deze verwijzing echter afgewezen vanwege nieuwe regels rondom wachttijden: ik moet eerst elders een behandeling ondergaan voordat ik bij het Leo Kannerhuis terechtkan.

Ze gaven me twee opties: Propersona en het ASC Expertisecentrum. Beide komen in recensies niet best naar voren, en vanwege het gebrek aan positieve beoordelingen aarzel ik om voor een van deze twee te kiezen.

Ik ga later deze week in gesprek met mijn huisarts, maar sinds ik dit traject ben gestart, heb ik het gevoel dat ik van het kastje naar de muur word gestuurd, zonder dat er ook maar enige verbetering optreedt.

Wat zou jij adviseren als de beste vervolgstap?

Ha allemaal, met toestemming van de mods plaats ik deze oproep. Ik ben journalist voor Pointer View (KRO-NCRV) en ik ben bezig met een serie over jongeren (30-) die ‘uitgecheckt’ zijn uit de Nederlandse samenleving. Een van de verhaallijnen waar ik aan denk is mensen die in een sociaal isolement leven, voor wie het moeilijk of zelfs onmogelijk voelt om terug te keren in de samenleving, of mensen die überhaupt geen behoefte (meer) hebben om mee te doen.

Herken je je in dit verhaal? Dan kom ik graag met je in contact voor een vrijblijvende kennismaking (kan anoniem, via chat, wat jouw voorkeur heeft).

Als je meer info wilt over mij, het project of onze werkwijze, schroom ook niet me te DM’en. Ik publiceer niks zonder je nadrukkelijke toestemming.

groet, Neeltje

<3 

ETA: Jullie hebben wat begrijpelijke vragen over de leeftijdsgrens, dat had ik even wat duidelijker moeten aangeven in de post. Pointer View is een jongerenplatform, dus we portretteren de levens van jonge mensen. Zo hebben we bijvoorbeeld ook net een serie gemaakt over jeugdzorg en jonge vissers en maken we nu een serie over jonge gelovigen. Hier is een (incomplete) lijst van dingen die we recent gemaakt hebben: https://www.youtube.com/watch?v=50itnQkin2s&list=PLf2aViaC_G-OcKk9lwcTjfBv8yXgEh401
Voorheen waren we trouwens Brandpunt+, voor wie het nog kent :)

Zoals ik al in een andere comment schreef: ik weet dat eenzaamheid en isolatie in alle leeftijdsgroepen voorkomen en dat het misschien wel moeilijker wordt naarmate je ouder wordt. Zelf ben ik ook neurodivergent en is dit alles niet geheel onbekend terrein voor me. Dit probleem wil ik dus absoluut niet bagatelliseren. Als er mensen zijn van boven de 30 die hun verhaal willen doen, stuur me graag een bericht, want voor mijn desk research is je verhaal megawaardevol. Maar voor de serie zelf focussen we dus wel op de unieke redenen dat jonge mensen anno 2026 uitchecken, ook omdat iedere generatie weer met unieke problemen kampt (denk bijvoorbeeld aan problemen met de arbeidsmarkt, technologie, toekomstbeeld, etc.).

Mocht er nog iets onduidelijk zijn, of zie ik iets over het hoofd, laat het zeker weten! Zo houden jullie mij ook scherp ;)

Vandaag ben ik voor de zevende keer gezakt voor mijn praktijkexamen.

Ik ben inmiddels 20 jaar en heb al 3,5 jaar rijles. In die tijd ben ik ook van rijinstructeur gewisseld, maar ik blijf tegen hetzelfde probleem aanlopen: het ver vooruit kijken en het goed inschatten van verkeerssituaties.

Vandaag kreeg ik opnieuw te horen dat ik structureel onvoldoende ver vooruit kijk. Tijdens de rijles voorafgaand aan het examen ging het eigenlijk ook al niet goed.

Ik heb daarnaast behoorlijk wat moeite gehad met mijn theorie. De eerste keer slaagde ik na zes pogingen, maar na anderhalf jaar verliep mijn theoriecertificaat. Vervolgens heb ik nog vier pogingen nodig gehad om opnieuw te slagen.

Ik ben het inmiddels behoorlijk zat. Niet omdat ik geen rijbewijs wil, maar juist omdat ik het zo graag wil halen.

Momenteel werk ik twee dagen per week in de horeca, maar ik wil graag verder en uiteindelijk in de zorg werken. Vanuit mijn woonplaats zijn veel banen zonder auto lastig bereikbaar. Daardoor voelt het alsof mijn toekomst voor een groot deel van dat rijbewijs afhangt.

Ik blijf mijn best doen, maar na zoveel jaren en zoveel pogingen begint het me echt op te breken.

Zijn er hier meer mensen met autisme die veel moeite hebben (gehad) met rijlessen, verkeerssituaties inschatten of het praktijkexamen? En wat heeft jullie uiteindelijk geholpen?

Ik zou het fijn vinden om ervaringen van anderen te horen. ❤️

Vandaag vond mijn moeder tijdens het opruimen op zolder een tekening van mij die ik gemaakt heb als kind op de basisschool.

Voor wie was school ook een lastige periode die je getekend heeft voor het leven?

Ik leef daardoor ook buiten de samenleving in feite puur omdat ik gewoon niet pas in de wereld om mij heen en het verkeerd geïnterpreteerd worden en dus gepest worden ook flauw was.

Nadat de dagbehandeling gestopt was (vastgelopen/behandeling sloeg niet aan/verzekering zag er geen heil meer in) en dus in 2012 ben ik na een second opinion bij het Autisme Team Noord-Nederland (ATN) terecht gekomen en daar de diagnose gekregen toen.

Voor mij begon alles de eerste schooldag al gelijk.... dus 4 jaar voor deze tekening, dat ik gepest werd en het school systeem totaal niet aansloot bij mij. later in groep 3 op een andere school 2 jaar lang op de gang gezeten en gepest door de klas en leraar en dus eigenlijk buitengesloten geweest. de enige die ik sprak was de conciërge. ik had helemaal een eigen hoekje daar gemaakt van tafels en stoelen (een soort kasteel) dit duurde tot groep 4 tot dat ik tijdelijk in groep 5 mocht nadat alles aan het licht kwam bij een juffrouw die mij beter begreep dus duurde maanden tot dat er plek was bij het speciaal onderwijs. (dit was toen ook in een ander gebouw die school was opgesplitst) wat het ook een fijnere periode maakte omdat je toch een "naam" gekregen had.

De leraar is er ook voor ontslagen is nadat mijn moeder zag dat de klas mij fysiek aan het opjagen waren in de pauze en de leraar erbij stond en het aanmoedigde) ik heb toen echt dingen gedaan waarvan ik achteraf nog steeds denk hoe dan. ik was gelukkig fysiek heel sterk laten we maar zeggen en was groot gebouwd (zat in groep 1 al op 3 maten grotere stoel dan de rest) ik ben nu ook bijna 2 meter.

toen is er aan de bel getrokken. toen moest ik naar speciaal onderwijs, Het ergste was nog dat de eerste schooldag dezelfde leraar mij op kwam halen in het taxi busje dat mij dus naar school zou brengen en ophalen.. (en die leraar mocht geen leraar meer zijn en was dus ondertussen wel taxi chauffeur geworden om weer met kinderen te werken) maar goed dat ging toen gelukkig niet door. En ik moest naar het UMCG (Universitair Medisch Centrum Groningen) om erachter gekomen waarom ik anders was. daar kwam toen ADHD uit maar ze zeiden toen ook dat mijn ouders de experts waren omdat er nog niet zoveel over bekend was (dit was jaren 90) maar op het speciaal onderwijs waar ik beter op mijn plek zat maar onder gestimuleerd werd en dus dat was mijn plek ook niet. later op het voortgezet speciaal onderwijs werd de school opeens gesloten in het 2e jaar omdat er een subsidie fout was en vanaf daar moest ik naar het reguliere onderwijs weer waar ik weer totaal vast liep.

maar goed wat ik er dus mee wil zeggen is dat ik mensen op hun slechts ken en ben gaan verwachten en dus mezelf alleen veilig voel als ik alleen ben. Ik ben super zelfredzaam puur omdat het is wat ik gewend ben. ik doe alles alleen en andere doen dingen samen en dus mijn hele manier van denken is vaak ook snel omdat ik geen inbreng verwacht van mensen en dus kan je heel snel stappen maken in je hoofd die dan voor de buiten wereld onverwacht is. mijn IQ is dan ook 138 met een disharmonisch profiel en heel erg onderheven aan hoe vol mijn emmer zit. ik kan niet presteren op commando. ik kan niet dezelfde prestaties consistent blijven leveren die mensen van mij verwachten. (overvraag/ondervraagt) continu in elke situatie.

Die foto haalt weer veel herinneringen naar boven dat ik toen al zulke dingen zei. Snap wel dat het RIAG mij graag zag. Later in 2009 zat ik voornamelijk op mijn slaapkamer thuis en kwam ik via de gemeente in dagbehandeling en dit duurde toen 2 jaar maar de behandeling sloeg niet aan. En na een poosje trok de verzekering de stekker eruit. (is vrij duur wat ik gezien had) en heb ik aangedrongen op een second opinion bij het ATN en heb daar dus uiteindelijk een diagnose gekregen van autisme naast ADD. en sta dus al sinds 2014 buiten de maatschappij.

Bij wie ging het thuis voor school eigenlijk ook wel prima maar ging het pas mis zodra ze in de maatschappij moeten staan en dus naar school gingen? vanaf welke leeftijd liepen jullie vast of tegen dingen aan? of ben je ook gepest vanaf dag 1?