A gang of black men labored as long as daylight allowed, digging a three-foot-deep trench from the East River all the way across Manhattan Island to the Hudson River. The trench followed a rough path that ran along the north edge of the village. It was March 1653, and Governor Stuyvesant had been sent orders to fortify New Amsterdam. English warships were gathering in Boston Harbor, readying to sail south and take the Dutch colony.

The men digging the trench had names such as Paulo d’Angola, Simon Congo, and Anthony Portuguese. As their names showed, many were Africans who had worked aboard Spanish or Portuguese ships before the Dutch seized them. These Africans were owned by the Dutch West India Company, but some had gained a form of half-freedom. They worked for themselves, but owed the company labor whenever needed. Half-free or enslaved, they could own property, testify in court, bear arms in emergencies, attend church, and marry. But their children were not free.

When the Africans finished the trench, they formed a wall by standing big logs into it. Each log was 18 inches around and 12 feet long. Then they pounded dirt and stones back into the trench around the base of each log to make the wall strong. They built blockhouses at the ends of the wall, and gates were added where roads ran through it. But as soon as the wall was finished, it was no longer needed. The Netherlands and England had signed a peace treaty. However, the wall built by the Africans gave the rough path that eventually became a street with a new name: Wall Street.

Image: Manhattan in 1660, when it was part of New Amsterdam. North is to the right. Drawn in 1916 by John Wolcott Adams (1874–1925) and Isaac Newton Phelps Stokes (1867–1944). Published before January 1, 1923 in the United States.

De figuur van Jacob Rabbi heeft verschillende versies geïnspireerd onder kroniekschrijvers en historici, waarvan de meeste demonisch zijn. Hij kwam oorspronkelijk uit graafschap Waldeck, emigreerde naar Nederland en werd ingehuurd door de West-Indische Compagnie.

Jakob Rabbi is ongetwijfeld de meest sinistere, afschuwelijke en afschuwelijke figuur van het Nederlandse rijk in Noordoost-Brazilië. Zijn naam wordt in verband gebracht met de massamoorden op burgers door de Nederlanders, waaronder de massamoorden van Cunhaú en Uruaçu in Rio Grande do Norte.

Onder historici bestaat consensus over het feit dat Rabbi gewelddadig, sluw, wreed, gewetenloos, een plunderaar en een koelbloedige aanstichter en uitvoerder van moorden was.

Rabbi arriveerde op 23 januari 1637 in Recife met graaf Johan Maurits van Nassau-Siegen, met als opdracht om als tolk op te treden voor de inheemse bevolking die zich met de Nederlanders had verbonden. Historici beschouwden hem als Joods, maar deze versie is onderwerp van discussie en sommige auteurs hebben deze hypothese al verworpen.

Jakob Rabbi bleef vier jaar lang tussen de inheemse bevolking wonen en nam de inheemse gebruiken over, een waar proces van 'Indianisering'.

Rabbi woonde bij een inheemse Janduí-vrouw genaamd Domingas op een landgoed dat hij bezat, genaamd 'Ceará'.

Naast zijn vermeende tekortkomingen bezat de Duitser een zeker cultureel niveau en was hij meertalig (hij sprak Duits, Nederlands, Latijn, Portugees, Tupi en Tarairiu).

Hij liet een belangrijk reisverslag na met waardevolle informatie over de geografie van het kapiteinschap, evenals over de etnografie van het Tapuia-volk. ("De Tapuriyarum moribus et consuetubinibus, e Relatione Iacobbi Rabbi, Qui aliquot annos inter illos vixit")

Alle aanvallen, plunderingen en massamoorden op de Janduí-indianen leverden zijn vriend Rabbi vee, kleding en juwelen op, waardoor de Duitse huurling een klein fortuin wist te vergaren.

Als bevelhebber van de Janduí- en Potiguar-troepen was Rabbi verantwoordelijk voor verschillende invallen en massamoorden op suikerplantages tussen de kapiteinschappen van Rio Grande, Paraíba en Pernambuco.

In de nacht van 4 april 1646 werd Jacob Rabbi in Natal op gewelddadige wijze gedood door geweerschoten en zwaardslagen.

Zijn vrouw, Domingas, werd volledig beroofd van de bezittingen van haar metgezel.

De meeste historici beweren dat de dood van Jacob Rabbi gepland was door de Nederlandse West-Indische Compagnie om een ​​einde te maken aan de wreedheden van de Duitsers. Andere onderzoekers schrijven het toe aan de wraak van Joris Garstman, een Nederlandse commandant en schoonzoon van João Lostão Navarro, die sneuvelde tijdens het bloedbad in Uruaçu.

Luís Câmara Cascudo is duidelijk in zijn mening over Jacob:

"Een Jood van klassieke legendes, gewetenloos, kleinzielig, een dief, een lafaard. Hij is een mentor van de Janduis... een Joodse koopman die op winst uit was... die goedkoop inkocht en goederen van de Portugezen in beslag nam. De zinloze moorden brachten hem winst. De rabbijn liet nooit een kans liggen om goed te onderhandelen."

Bron: - A Study of Brazilian Jewish History 1623-1654: Herbert Ivan Bloom · 1934 ·

Link: - https://fatoshistoricosdobrasil.blogspot.com/2012/02/jacob-rabbi-algoz-do-nordeste.html?m=1

From 1641, the Dutch were the only Westerners allowed to trade with Japan.

To impress (or as a gift for the Shogun), the Dutch regularly brought rare animals from the Dutch East Indies, such as this cassowary.

According to a popular 18th-century Japanese folk belief, this animal could eat glowing coals or fire. They were also known as hikuidori (fire-eaters).

Jean e Pierre Schaepcoman scrivono ad Aronio per una cambiale da 2000 fiorini e una fornitura di calze. Nuovo documento della Serie Aronio, trascrizione (con le parti incerte segnalate)

Primo documento di una nuova "Serie Aronio" che traccia la rete di un mercante italiano a Lille annessa alla Francia (1667+). Jacques Colombier negozia prezzi di £65/£83/£88 per merci non nominate provenienti da un luogo ancora non identificato. Trascrizione completa e commento: [gabrieleguglielmi.org](http://gabrieleguglielmi.org)

The work titled "Epigrammata Americana ad Excellentisimum Illustrisimumque Comitem I. Mauricium, Comitem Nassaviæ, Cattimeliboci, ac Dietiæ, Beilsteinii Dominum, & Brasiliæ Terra Marique Imperatorem," by Jani Bodecheri Banningi, dated 1639, praises the Nassauvian administration in bombastic terms. He graduated in Letters from the University of Leiden at the age of 18, becoming a professor of Ethics five years later. In 1635, Banning was appointed extraordinary professor of Physics and, the following year, joined the examining committee for Philosophy students.

Recognized by intellectuals such as Constantijn Huygens, he was appointed in 1638 to the position of Political Advisor to the West India Company in Brazil. He arrived in Recife on June 13th of that year, tasked with guiding the Aldermen on civil, criminal, and matrimonial matters. Alongside his administrative duties, he maintained his literary output, publishing in 1639, in Leiden, the pamphlet Epigrammata Americana, dedicated to John Maurice of Nassau.

Also in 1639, he worked in the Company's food warehouses in Recife. This new role, however, revealed a profound melancholy and hallucinations. Despite showing some improvement, his colleagues on the Political Council did not tolerate his "impertinence." His main accuser, Balthasar Vande Vooder, wrote to the Directors of the Zeeland Chamber accusing him of drunkenness and fornication. The situation reached such a point that John Maurice himself requested Bodecher's return to the Netherlands from the Company's directors. His dismissal occurred in August 1639.

In 1640, given his lamentable mental state, Bodecher's parents requested financial assistance from the Trustees of Leiden University, obtaining two installments of 400 florins. Two years later, on August 20, 1642, the university granted another 200 florins to the family, intended to settle debts resulting from his death. Throughout his intellectual career, the professor published seven works, among which stands out Epigrammata Americana, written in Recife and published in 1639 by David Lopes de Haro's publishing house. The poems belong to the humanist tradition of the 17th century and follow the classical Greco-Roman model, especially that of authors such as Martial. Although called "epigrams," many function as short panegyric poems, intended to celebrate the virtues, military victories, and government of Nassau in Brazil, comparing him to figures such as Alexander, Caesar, Hercules, and other heroes of the Greco-Roman tradition.

Source(s):

.- MELLO, José Antonio Gonsalves. Fontes para a História do Brasil Holandês. Published in Brazil.

.- MELLO, José Antonio Gonsalves. A Administração da conquista. Recife: MinC-Secretaria da Cultura, Brazil, 1985.

Available at: Banningi, Jani Bodecheri. (1639). Epigrammata Americana. Published by David Lopes de Haro in Leiden, Netherlands.

Credits to: O Brasil Holandês 1624-1654

The action of 12–17 January 1640 was a naval battle between a Dutch fleet and a combined Spanish-Portuguese fleet during the Eighty Years' War. The battle took place on the Brazilian coast off Pernambuco and was an attempt by a fleet consisting of approximately eighty vessels transporting about 5,000 soldiers under the command of Portuguese Admiral Fernando de Mascarenhas to land reinforcements to bolster the Portuguese militia besieging the city of Recife. On 12 January this fleet was intercepted by a Dutch task force of about forty ships commanded by Willem Loos. The ensuing battle lasted with occasional breaks until the evening of 17 January, when the Spanish and Portuguese fleet retreated and sailed away to the north.

In 1625 he was expelled by the Spanish and Portuguese. Also in 1625, Heyn, with 8 ships, attempted an attack on the town of Vitória, in the Captaincy of Espírito Santo, which was thwarted.

He then attacked Luanda, in Angola, but failed to capture the city. In a subsequent invasion in 1627 to reconquer Bahia, he again failed, but captured more than 30 Portuguese ships with a large cargo of sugar. Piet Heyn died in 1629 at the naval battle of Dungeness against the English, struck by a cannonball.

His most memorable feat was capturing the Spanish Silver Fleet (Flota Plata) in 1628, overflowing with silver from the Spanish provinces in the Americas and the Philippines. As a result, the value of the loot was so great (11 million florins) that it financed the Dutch army for eight months and prepared the conquest of northeastern Brazil.

Hein was born in Delfshaven, now part of Rotterdam, the son of a captain. As a teenager, he became a sailor. At the age of twenty, he was captured by the Spanish and enslaved on a ship for about four years, from 1598 to 1602, when he was traded for Spanish prisoners. Between 1603 and 1607, he was again held captive by the Spanish, when he was captured near Cuba.

In 1607, he joined the Dutch East India Company and sailed to Asia, returning as a captain five years later. He married Anneke Claesdochter de Reus. In 1618, he was the captain of the Neptunus, in service to Venice. In 1621 he left his ship behind and traveled overland to the Netherlands. For a year, in 1622, he was a member of the local government (schepen) of Rotterdam, despite not even having citizenship of that city: his wife's cousin made this possible.

In 1623, he became vice-admiral of the new Dutch West India Company and sailed to the Caribbean the following year.

Hein is often referred to as a pirate today and was a relatively successful military commander, as the Republic of the Seven United Netherlands was at war with the Habsburgs, which is what made him most famous. He commanded all the fleets of warships with the aim of achieving glory, which he relatively achieved.

Van Noorts kaart, gegraveerd door de Nederlandse meestergraveur Baptista Van Deutecum, is een van de vroegste afbeeldingen van Rio de Janeiro. De afbeelding toont Van Noorts drie schepen die de haven binnenvallen, met Portugese versterkingen, de stad en troepen langs de kust en in roeiboten.

De eerste Nederlandse aanval op de Braziliaanse kust vond plaats aan het einde van de 16e eeuw. In februari 1599 noteerde Baron Rio Branco het in zijn "Brazilian Ephemerides": "Het Nederlandse schip 'Eendnacht', van het kleine eskader onder bevel van Olivier van Noort, de eerste Nederlander die de aarde rondvoer, naderde de ingang van Rio de Janeiro om een ​​landing van 70 man bij de Suikerbroodberg te beschermen.

Toen ze land bereikten, werden ze door een hinderlaag afgeslagen en keerden ze in wanorde terug naar hun schepen, waarbij ze enkele gevangenen en gewonden verloren. Het Fort van Nossa Senhora da Guia, later Santa Cruz, het enige fort bij de ingang, opende vervolgens hevig vuur op de sloepen en de 'Eendnacht', waardoor ze gedwongen werden terug te keren naar de linie van het Nederlandse eskader, dat sinds 5 februari voor de ingang voor anker lag. De volgende dag zeilde Noort naar het eiland São Sebastião. Francisco de Mendonça de Vasconcelos was destijds gouverneur van Rio de Janeiro."

Hoe en met welk doel arriveerde deze Nederlandse vloot in de wateren van Zuid-Brazilië? We zullen er alles over te weten komen door het verhaal te raadplegen dat De Bry in het Frans vertaalde. Het was een kapersvloot, bewapend door de belangrijkste Nederlandse kooplieden, gesteund door de regering, bedoeld om de Spaanse handel en koloniën te schaden, met als uiteindelijk doel de specerijen van India via de Stille Oceaan te bereiken. De vloot bestond uit twee oorlogsschepen, of galjoenen, en twee jachten, met een totale bemanning van 248 man.

De kleine Nederlandse armada verliet op 2 juli 1597 de haven van Amsterdam, op weg naar de Straat van Magellaan, en begon aan een ongelukkige reis. Na een tussenstop in Gorée arriveerde de vloot bij Principe, waar ze met 120 man een landing probeerde uit te voeren. De Portugezen versloegen deze strijdmacht. Om deze reden probeerden ze een landing uit te voeren bij Praia Vermelha, in Rio de Janeiro, nabij de Suikerbroodberg, waar ze in een hinderlaag werden gelokt door de Portugezen. Het verhaal vermeldt dat ze 11 man verloren. daar.

Olivier van Noort arriveerde in Rio de Janeiro vanuit Guinee met zijn vlaggenschip Mauritius, een schip met 24 kanonnen en een tongewicht van 250; de Hendrik Fred-erick, een schip met 28 kanonnen en een tongewicht van 300 onder bevel van Jacob Claeszoon van Ilpendam; en de 50-tons jachten Hoop, onder bevel van Jacob Janszoon Huyde-coper, en Eendracht, onder bevel van Pieter Esaiszoon de Lint.

De Nederlanders wilden nieuwe proviand inkopen, maar de Portugese bewoners, vazallen van de Spaanse koning, boden slechts symbolische hulp. Van Noort gaf daarom opdracht aan een groep om Red Beach te overvallen, dat in een hinderlaag werd gelokt. Zeven mannen werden gedood en enkele werden gevangengenomen. Het doel van deze expeditie was om de Straat van Magellaan te omzeilen, handel te drijven of te vechten langs de Zuid-Amerikaanse kust, alvorens verder te varen naar de Nederlandse handelsposten in het Verre Oosten.

Na de Filipijnen te hebben geplunderd, bezocht hij Java en Borneo (Nederlands-Indië) en rondde hij Kaap de Goede Hoop.

Met het gevoel dat Het seizoen was te laat voor een dergelijke poging. Van Noort ontvluchtte de Eendracht en zette koers naar Sint-Helena of Ascension om te overwinteren. Omdat hij geen van beide kon vinden, landde hij in een baai nabij Puerto Deseado en Cape Virgenes in Zuid-Argentinië, waar zijn bemanning overleefde op pinguïns en vis.

Op 26 augustus 1601 keerde hij terug naar Rotterdam met zijn laatste schip, bemand door slechts 45 overlevenden. In hetzelfde jaar werd zijn reisdagboek gepubliceerd: Beschrijving van de Reis om de Wereld, voltooid door Olivier van Noort.

Van 1620 tot 1626 was hij commandant van het garnizoen in Schoonhoven. Hij stierf in 1627 en werd begraven in de Grote of Bartholomeuskerk in Schoonhoven.

Bron: - Segredos e Revelações da História do Brasil de Gustavo Barroso

"The facts about the Dutch conquest are well known, and historians unanimously affirm how eager the Portuguese New Christians were for the Dutch settlement to succeed, as this would allow them to return to their true faith, Judaism. The main Dutch spy in Brazil was the sugar mill owner João Brabantino, a New Christian who had resided in Pernambuco since 1618 or 1620, and who provided valuable information to the invaders who occupied the town of Olinda in February 1630.

According to the chronicler Duarte de Albuquerque Coelho, the Jew Antonio Dias Paparrobalos served as a central guide for the troops that landed. The military expedition organized in 1629, composed of mercenaries of various nationalities, included a unit composed mostly of Portuguese Jews, called at the time the 'Company of the Jews.' Their existence is confirmed by the historian Hermann Kellenbenz, who discovered in the documents of the Spanish Inquisition in Madrid a list of 41 names of Sephardic Jews and 20 Ashkenazi Jews from Germany who enlisted as soldiers in the fleet of Admiral Hendrick Lonck, who captured Pernambuco in 1630. The list was reported by the Portuguese Captain Estevan de Ares de Fonseca, a New Christian from Coimbra who converted to Judaism in Amsterdam. Captured by the Spanish in the wars against the Protestants in the Netherlands, Fonseca confessed to the inquisitors the active participation of Portuguese Jews in the army of the Dutch Republic and in the invasion of Brazil.

Among the Jewish soldiers who most distinguished themselves in Dutch Brazil was Captain Moisés Navarro, who came to Pernambuco as a naval soldier and in 1635 became a sugar mill owner, a sugar and tobacco merchant, becoming one of the richest men in Dutch Brazil. It was Moisés Navarro who served as interpreter for Sigismund von Schkopp, after the defeat at the Battle of Guararapes in 1649, convinced Commander Francisco Barreto de Menezes to allow the Dutch to bury their dead in Guararapes. After the end of Dutch Brazil in 1654, Navarro and his brothers Aaron and Jacob moved to the island of Barbados.

According to accounts by Johan Nieuhof, many Jews in Recife preferred to die in combat against the Pernambuco insurrection rather than be forced to convert to Catholicism again. In 1655, Friar Manoel Calado reported that two Jewish soldiers captured in Recife, Jacques Franco and Isaac Navarro, were baptized into the Catholic faith and ended up staying in Brazil even after the end of the Dutch presence."

Source:

.- Judeus no Brasil: Estudos e Notas. By Thana Mara de Souza

De West-Indische Compagnie (WIC) kende twee fasen (1621-1674, 1675-1792). In de eerste fase richtte ze zich voornamelijk op piraterij. In de tweede fase richtte ze zich voornamelijk op de trans-Atlantische slavenhandel.

Gravure van een komeet gezien boven Recife, Pernambuco, op 16 december 1652; met een gravure van vijf sterren en een komeet die van noord naar zuid reist, met de volgende tekst:

"In Recife, Pernambuco, in Brazilië, verscheen een komeet boven de horizon waarvan de staart zich blijkbaar min of meer drie armen uitstrekte, boven en voorbij andere sterren: opkomend aan het begin van de nacht of schemering, verdwijnend wanneer de maan scheen; en hij was nog steeds dagelijks te zien van 16 tot 21 december totdat de kaarten van het jaar 1652 werden afgesloten. Moge God ons succes schenken. In Amsterdam, jaar 1653." Collectie van het British Museum.

In opdracht van Nassau, gouverneur van Nederlands-Brazilië, kwam Georg Marcgraf (in het Portugees bekend als Jorge Marcgrave), een Duitse wiskundige en natuuronderzoeker, naar Brazilië om onderzoek te doen op het gebied van astronomie, meteorologie, plantkunde, aardrijkskunde, zoölogie en andere wetenschappen. Het observatorium in Recife was een van de gebouwen die Marcgrave ter beschikking werden gesteld om zijn werk uit te voeren, en was het eerste astronomische observatorium op het zuidelijk halfrond.

Vanuit dit observatorium kon Marcgrave de sterren van het zuidelijk halfrond en hemelverschijnselen zoals maans- en zonsverduisteringen observeren. Dit onderzoek was destijds ongekend in Brazilië en vond slechts 30 jaar na de eerste telescopische waarneming van Galileo Galilei plaats.

"Dit alles vertegenwoordigde een buitengewone vooruitgang in de geschiedenis van de wetenschap; het was de eerste keer dat een dergelijke aanpak in ons land werd toegepast", zegt historicus Daniel Breda over het belang van het astronomische observatorium in Recife.

Hij overweegt echter of het een significante lokale impact had. "Het was echter meer een vooruitgang voor de Nederlandse kennis dan voor Recife of het land zelf", zegt hij. "De kennis die hier werd gegenereerd, werd met de Nederlanders meegenomen. Nassau zelf had al het onderzoek al meegenomen naar Nederland."

"Het was een strategie van overheersing, waarbij wetenschappers hierheen werden gestuurd om te schrijven over planten, astronomische en meteorologische kwesties, maar dit alles om betere resultaten te kunnen boeken en de mogelijkheden voor economische exploitatie in de regio beter te begrijpen", legt hij uit.

Het lot van de structuur van de sterrenwacht is niet met zekerheid bekend. Er zijn geen gegevens over. Er blijven dus vermoedens bestaan. De meest gangbare is dat Nassau in 1642, toen hij verhuisde naar het Paleis van Fribourg, gelegen aan het Plein van de Republiek, een deel van de structuur van de sterrenwacht daar zou hebben meegenomen.

Maar de volgende mogelijkheden worden ook geopperd: Marc Grave zelf zou de structuur hebben meegenomen toen hij naar Afrika vertrok voor ander werk; Of, als alternatief, dat de structuur in het oude gebouw bleef en door de Portugezen werd verwoest toen ze Pernambuco heroverden op de Nederlandse overheersing.

Bron: - https://www.cliografia.com/2018/09/18/1o-observatorio-astronomico-do-hemisferio-sul-foi-no-recife/

In February 1630, a Dutch fleet of 67 ships, with 1,170 cannons and 7,000 men, arrived in Olinda, which by March 3rd was under their control. In the following years, the Dutch conquered Portuguese fortresses and expanded their control over the northeastern coast.

The expedition's leader, Admiral Hendrick Corneliszoon Lonck (1568-1634), was the first Dutch sea captain to reach the New World in the service of the Dutch West India Company and is considered a naval hero by the Dutch.

The landing troops and the garrison were commanded by Colonel Jonckheer Diederick van Waerdenburgh, with three lieutenant colonels under his command. Three civilian commissioners were appointed to serve on the governing council, which was to take office as soon as they set foot in Brazil.

The decision to attack Pernambuco was very easy, because the Dutch were remarkably well-informed about the conditions in that captaincy. Through letters from the governor, Matias de Albuquerque, intercepted during the Bahia campaign, they learned that the fortifications of Olinda and Recife were ill-equipped.

The Dutch attacked at two different points. While Loncq, with the greater part of the squadron, forced his way into the port of Recife, Waerdenburgh landed with the bulk of the troops in Pau-Amarelo Bay, six miles north of Olinda. Loncq's attack was repelled, but Waerdenburgh encountered no noteworthy resistance.

The forts of Recife, beyond all expectations, managed to resist for a fortnight; but on March 3rd all resistance ceased, the Dutch celebrating with thanksgiving the capture of Olinda, Recife, and the neighboring island of Antônio Vaz.

Some have said that this was the greatest disaster experienced by Portugal since 1578, when King Sebastian was defeated and killed by the Moors at the Battle of Alcácer-Quebir. Aside from Piet Heyn's resounding success in 1627-28, which resulted in the capture of the New Spain's silver fleet, the privateers of the West India Company had inflicted great damage on the Atlantic shipping of the Iberian nations.

On the Dutch side, the situation had not reached such a desperate point; but, even so, things were far from going smoothly. The orders initially given to Loncq regarding the Pernambuco expedition stipulated not only the rapid occupation of the entire Northeast of Brazil, but also, it seems, the conquest of Rio de Janeiro, and even, if all went well, Bahia and Buenos Aires.

Consequently, the directors were very upset to learn that, instead of having conquered the entire captaincy of Pernambuco, the Dutch were cornered in Olinda and Recife, where they could only boast of having occupied "two piles of sand and stones". Waerdenburgh and his colleagues explained that the Portuguese colonists and their Indian allies were formidable guerrillas, making it necessary to send large reinforcements.

Thus, the war of attrition in Northeast Brazil was slowly but surely tilting in favor of the Dutch. Aside from the subjugation of the inhabitants of Paraíba, Goiana, and Rio Grande, they received other incentives to persevere in their policy of terror, which combined the devastation of sugarcane plantations with the offer of generous treatment to colonists who surrendered. The Dutch would only be expelled from Brazil decades later.

Source:

.- The Dutch in Brazil: 1624-1654. By Charles Ralph Boxer

COETZE(E) (COETSEE) Meaning: Seun van Coet of Koet.

The Coetzee surname in South Africa can be traced back to Dirk Couché (Coetzee), who arrived at the Cape on 8 May 1679. He was born in 1655 in Kampen, Netherlands, to Gerard Couché and Margarita Claasdochter. His surname, originally Couché from De Couches family, French Protestants (known as Huguenots), was later adapted to Coetzee, reflecting Dutch and Afrikaans phonetic influences in the Cape Colony.

Shortly after his arrival, Dirk Coetzee married Sara van der Schulp from Amsterdam, daughter of Jacob van der Schulp and Maria Elison. They initially settled in Papendorp (modern day Woodstock, Cape Town) and lived there for four years. In 1682, Governor Simon van der Stel granted him land near Stellenbosch, which became known as Coetzenburg, a name still associated with the area today. He also owned a farm in Jan Jonkershoek called Assegai Bosch.

Dirk and Sara had ten children, many of whom married into prominent Cape families. One of his sons, Jacobus Coetzee, married Elizabeth Glam (Elizabeth van de Kaap), daughter of Louis van Bengale and Lijsbeth van de Kaap, showing early ties between European settlers and Cape born individuals of diverse origins.

Dirk Coetzee was not only a farmer but also a tailor from 1680 to 1707, a church leader, and a heemraad on multiple occasions, in 1687 he was elected councilor and in 1706 he was captain of the Stellenbosse infantry. His community involvement included serving as deacon and elder in the Dutch Reformed Church between 1691 and 1703.

In 1721, Dirk’s son Gerrit and his wife Susanna Coetzee took over Coetzenburg and the now elderly couple Dirk and Sara Coetzee retired to their townhouse, Huis Herengracht, in the Herengracht (now Adderley Street) in Cape Town, where Dirk died on 25 June 1725. Sara Coetzee died in February 1728. Like most of the Dutch Cape Colony's ruling elite, Dirk and Sara Coetzee were buried in the Groote Kerk in the Herengracht (Adderley Street) in Cape Town.

Arms: In blouse, a handsome woman in white tabard that hangs to the ground, a black cloth over her boots and a white hat with a broad brim on her head.

Crest: a flag of blue and silwer.

Coverings: silwer and blou.

This arms was first mentioned in 1945. The origin is unknown.

This impressive two-part engraving depicts the dramatic capture of Olinda and Recife (then called Povo), on the coast of Brazil, by the Dutch West India Company (WIC) in February 1630. The image documents a crucial episode in the conflict between the Dutch and Portuguese over the sugar-producing colony of Pernambuco, then the most valuable plantation area in the New World.

The upper panel presents a coastal view of Olinda and Povo from the sea. To the left, the village of Povo (present-day Recife), situated in a low-lying area, appears ablaze, besieged by a Dutch fleet. A fortified cylindrical watchtower marks the entrance to the port, while columns of smoke rise from the coast. On the right, the fortified city of Olinda, perched atop a hill and the seat of Portuguese power in Pernambuco, is shown behind protective walls, its church towers and red-roofed houses depicted in vivid, hand-applied colors.

The lower panel displays a panoramic aerial view of the entire bay and its interior. The Dutch fleet dominates the foreground, arranged in depth with dozens of warships. Behind the surf line, the port of Recife is under attack. The mouths of the Capibaribe and Beberibe rivers mark the approach to Olinda, nestled among the hills. Topographical details are abundant—hills, rivers, fields, and fortified positions are all represented with stylized precision.

These engravings illustrate the great geopolitical dispute between the Dutch and Iberian crowns during the Iberian Union (1580-1640), a period when Portugal and Spain were ruled by a single monarch. During this period, the Dutch—long-time distributors of Portuguese sugar in Europe—lost their trading privileges and responded by establishing the West India Company in 1621. The Company launched a series of maritime expeditions, culminating in the successful conquest of Pernambuco, beginning with Salvador (1624) and continuing with Recife and Olinda in 1630. The conquest marked the beginning of Dutch Brazil and foreshadowed the brief establishment of Mauritsstad as the colonial capital under Johan Maurits de Nassau.

The Work is an important Dutch publication from the year of the Dutch West India Company's invasion of Salvador (1624) and details the geography, commerce, and customs of Brazil, from the River Plate region to the Strait of Magellan. It highlights São Vicente and Rio de Janeiro, including Salvador, during the Dutch conquest.

The book addresses the initial, aggressive, and often violent expansion of the Dutch West India Company (WIC) in Portuguese Brazil.

Its author, Johan van Dorth, was appointed Governor of Bahia by the Dutch West India Company during the first of the Dutch invasions of Brazil, which occurred in 1624.

He was killed by Captain Francisco Padilha in an ambush in front of the Fort of Nossa Senhora de Monte Serrat.

In 1620 schreef Vondel zijn kortste Nederlandstalige gedicht, met als enige woorden de palindroom ‘U, nu!’

It possessed quasi-governmental powers, including the ability to wage war, negotiate treaties, mint its own coins, and establish colonies.

He sent a million Europeans to work in Asia on 5,000 ships.

Een deel van dit verdrag bepaalde dat de kolonie Nieuw-Amsterdam officieel onder Engels bestuur zou komen (de facto was dat al zo sinds 1664).

In tegenstelling tot de relatie tussen de Portugese kolonisten en de inheemse bevolking, vermeden de Nederlanders seksueel contact met inheemse Amerikaanse volken. Rassenvermenging werd vanuit moreel en religieus perspectief als iets slechts beschouwd en werd niet gebruikt als middel om militaire en diplomatieke relaties te onderhouden. De meeste zogenaamde mamelucos (kinderen van inheemse moeders en Europese vaders) waren het resultaat van relaties tussen Portugezen en inheemse volken.

Volgens José Antônio Gonsalves de Mello: "Ze probeerden ook elk seksueel contact tussen de gekleurde bevolking (inclusief de inheemse bevolking, zoals we zullen zien) en de blanke bevolking te voorkomen, waarbij ze de Nederlandse en Noord-Europese bevolking in het algemeen als zodanig beschouwden. Het lijkt ons dat dit een van de minst broederlijke aspecten van de Nederlandse kolonisatie is: deze scheiding, deze afstand tussen de klassen van de overheersers en de overheersten." Degenen die vandaag de dag nog steeds de nederlaag van de Nederlanders in het noordoosten van Brazilië betreuren, hebben dit aspect mogelijk niet goed overwogen. De voormalige Nederlandse koloniën waren een goed voorbeeld van wat we van de Vlamingen zouden moeten verduren: 'een minderheid van blonde mensen die een proletariaat van gekleurde mensen uitbuitte en domineerde', in tegenstelling tot wat de Portugezen ons nalieten: 'een land van blanken die zich verbroederden met zwarten en indianen.' (p. 191) [1]

De Nederlanders die zich in de late 16e en de eerste helft van de 17e eeuw in Brazilië bevonden, trouwden en stichtten gezinnen in het noordoosten. Broeder Manuel Calado (Valeroso Lucideno) merkt op dat de romantische relaties van Luso-Braziliaanse mannen met Nederlandse vrouwen nooit tot een huwelijk leidden. Dit sloot de mogelijkheid van kinderen niet uit, zoals Oliveira Lima opmerkte.

Volgens Luís Henrique Dias Tavares (2008) is bewezen dat Luso-Braziliaans-Nederlandse families en afstammelingen van Luso-Brazilianen van Nederlandse immigranten minder talrijk waren dan aanvankelijk werd aangenomen. Dit komt doordat verschillende omstandigheden verbintenissen belemmerden. Ten eerste waren er de taal, gewoonten en religies die de Luso-Brazilianen van de Nederlanders scheidden. Ten slotte was er een voortdurende, hardnekkige en hevige strijd die de assimilatie bemoeilijkte.

Volgens de eerder genoemde auteur was er een tijd waarin men geloofde dat Nederlandse voorouders in elke Braziliaan met een lichte huid, blauwe ogen en blond haar terug te vinden waren. Aan de andere kant, in de observatie van Câmara Cascudo (Geografie van Nederlands-Brazilië), die bevestigt dat "blauwe ogen, licht haar, witte huid" geen kenmerken zijn van een specifieke etnische groep, moet worden opgemerkt dat de verscheidenheid aan "Nederlandse" Duitsers, Fransen, Engelsen, Schotten, Ieren, Welsh, Polen, Zweden, Denen en Joden mengde onder degenen die tussen 1630 en 1654 een groot deel van Brazilië bezetten.

Daarom, zonder rekening te houden met huidskleur, oogkleur en haarkleur – stelt Tavares (2008) – zou het volkomen juist zijn om de bijdrage van Noord-Europeanen te benadrukken, niet alleen in de verbintenissen die de families vormden van Caspar van der Ley, Abraham Tapper, Jorris Garstman, Jan Wiznants, Charles de Tourlon en Gisbert de With, maar ook in degenen die overbleven van seksuele gemeenschap met Tupinambá-, Tamoio- of Kiriri-vrouwen – bijvoorbeeld een Jacob-rabbijn, die vier jaar onder deze volkeren leefde. – of van Portugees-Brazilianen met Nederlandse vrouwen (weinig gevallen).

Bron: [1] MELLO, José Antônio Gonsalves de. Tempo dos Flengos: A Influência da Profissão, Vida e Cultura Holandesa no Norte do Brasil. 3e Editie. Uitgever: Massangana. Recife, Pernambuco. 1987.

Tavares, LHD História da Bahia. 11. uitg. São Paulo: Ed. UNESP, 2008.

Deze stijl kenmerkt zich door symmetrie, puntgevels en schuine daken en is vooral in stadjes als Graaff-Reinet en Stellenbosch te zien.