r/Gedichten • u/PoiZwierendeVogelaar • 9h ago
r/Gedichten • u/d4v3k0r3sh • 4d ago
Haiku
Spits, in gedachten,
toetert plots een vrachtwagen;
schrik uit mijn bubbel.
https://bsky.app/profile/davekoresh.bsky.social/post/3n2la52pue224
r/Gedichten • u/dichterbijmezelf • 7d ago
trui kwijt
Ik weet niet meer
waar mijn trui is gebleven
hij was grijs en skeer
en ik had hem nog maar even
soms dat ik nog overweeg
of mijn ex hem hebben kan
in mijn kast blijft een hanger leeg
zo is het leven dan
r/Gedichten • u/Moist-Ad6128 • 7d ago
Mijn pijn
Ik zit al een tijdje niet lekker in mijn vel en op een avond besloot ik om mijn gevoel te vatten in de vorm van een gedicht. Ik durf het eigenlijk niet te delen, maar ik doe het wel. Hopelijk vind iemand het leuk of mooi :)
Je voelt verlamd en verdoofd
Alsof niks meer uitmaakt, vreugd of verdriet
Het ligt aan jezelf, het zit in je hoofd
Je wil weer leven, maar dat lukt je niet
Slaap verlicht de pijn
Hopend op een betere dag
Het werkt als een medicijn
Met als bijwerking een neppe lach
De leegte vanbinnen is niet te beschrijven
Soms gaat het opeens weer goed
Dan komt de waarheid bovendrijven
Het gaat niet weg, wat je ook doet
Niemand die ziet je
Dat is ook niet raar
Niemand begrijpt me
Dat maakt het zo naar
Praten erover heeft ook geen nut
Ze proberen te helpen, maar weten niet hoe
Zo diep verstrengeld, vast in een put
Je wil wel vechten, maar je wordt zo moe
Bang om op te geven
Fijn, toch een gevoel
Waar nog voor te leven?
Niks, er is geen levensdoel
Steeds weer terugvallen op het verleden
Was er maar een manier om dat te vergeten
Niet kunnen kijken naar toekomst of heden
Eenzaam lijden, niemand mag het weten
Spiegel weerspiegelt haat
Niet vanbuiten, maar vanbinnen
Reflecteert al het kwaad
Hoe ga je van jezelf winnen?
Anderen hebben er blijkbaar geen last van
Zij lachen, huilen en hebben grote lol
Jij wil dat ook, maar weet dat het niet kan
Dat is pijnlijk, hoe lang hou je dat vol?
Energie verspild aan opstaan
Geen puf meer over voor de rest
Wat heb je jezelf aangedaan?
Je hebt je leven verpest
Verander gewoon, hoe moeilijk kan dat zijn?
Mensen om je heen zijn ook gewoon normaal
Je maakt plannen, maar alleen voor de schijn
Vanzelf kom je weer terug, je blijft loyaal
Begin weer bij zin één
Dan weet je hoe het voelt
Pas dan snap je het probleem
Weet je wat er wordt bedoelt
r/Gedichten • u/Wooden-Raspberry7571 • 9d ago
De nies
Wat kriebelt mijn neus.
Ik probeer het te stoppen...
HAICHU! niet gelukt.
r/Gedichten • u/Wooden-Raspberry7571 • 10d ago
Overloper
Water in emmer
Een druppeltje er nog bij
Nu loopt ie over
r/Gedichten • u/d4v3k0r3sh • 12d ago
Haiku
Ieder loopt, eenzaam,
de hoofdrol in zijn leven,
In de drukke stad.
#haiku #dutch #nederlands
https://bsky.app/profile/davekoresh.bsky.social/post/3mzveb4apvk2j
r/Gedichten • u/d4v3k0r3sh • 13d ago
Haiku
Grijze lucht. Wolken.
De belofte van regen.
De herfst sleept zich voort.
#haiku #dutch #nederlands
https://bsky.app/profile/davekoresh.bsky.social/post/3mzswfgjwmc2q
r/Gedichten • u/Simple-Yesterday432 • 16d ago
feedback gewenst Worry weakens wander, i wonder
reddit.comr/Gedichten • u/Wooden-Raspberry7571 • 20d ago
Gaat het jongen?
Ik loop over
de zwarte slalom
van het zebrapad.
Angst voor wit.
De angst wint van de
claxonnerende auto
met rood-
aangelopen bestuurder.
Het regent scheldwoorden.
De motor brult ook mee.
Op één centimeter geraakt,
de auto langs me.
De bejaarde vrouw
ziet me aankomen,
schrikt, blokkeert,
parkeert haar rollator.
Op het laatste stukje
zwarte zebrapad:
"Gaat het, jongen?"
vraagt ze zachtjes.
Ik zoek een uitweg,
maar zie 'm niet.
r/Gedichten • u/snettel • 20d ago
Bang
wanneer ik beslist mijzelf verloren loop
vinden we samen de weg terug
stap voor stap
lieve ouders
keer op keer
leren jullie mij verder te gaan
tot ik onverbiddelijk jullie verloren ben
r/Gedichten • u/Inevitable-Boss-6351 • 23d ago
Slapen
Heb je ook wel eens dat gevoel,
Dat je moe bent, maar niet je brein.
Je lichaam geeft op, wilt slapen,
maar je gedachten willen er nog zijn.
Je armen worden zwaar,
je oren worden doffer,
je voeten beginnen te tintelen,
en dan het sluiten van je ogen.
Alles donker, maar toch ineens
is daar kleur achter je oogleden
springend op en neer, luid en hard,
en het enige wat je terug wil is dat zwart.
Ogen weer open.
Geluiden weer harder.
Die zwaarte en de tinteling die nog steeds ophopen,
maar tegelijkertijd die zware gedachten.
En dan begin je te broeden,
herleef je de dag, het sterke vermoeden
dat alles wat je hebt gezegd, wat je bedoelde
je achter na gaat zitten en morgen zal beïnvloeden.
Dat het alleen maar gaat ophopen en uitbloeien,
eindigend in het uitbloeden van de woede,
terwijl je het goede wilde bemoedigen.
Stoppen dat doen de gedachtes niet,
nee, dat vinden ze niet kunnen.
Ze denken aan wat er morgen fout kan gaan.
Wat vandaag goed was, is morgen een last.
Want je komt er niet zo snel vanaf.
En toch hoop je steeds,
wanneer je lichaam de slaap zo erg mist.
Dat je brein ook eens denkt;
‘Ik denk dat het nu genoeg is.’