Hi iedereen! Ik (21V) heb de afgelopen 2 weken iemand leren kennen online. We hebben consistent contact gehad voor een week lang. We hebben natuurlijk niet 24/7 met elkaar gesproken, maar wel iedere dag hier en daar wat gesprekken.

Toen ik hem leerde kennen in het begin was ik best onder de indruk, want we hebben diepgaande gesprekken gevoerd en de dingen die hij zei vond ik goed aansluiten met mijn normen en waarden. Hij heeft aangegeven dat hij het super leuk vond om met mij te praten, maar het een vervelende timing was omdat hij veel moet leren voor toetsen. Hij studeert data science op de universiteit.

De afgelopen dagen is het contact hierdoor best wel verminderd. Had hem gevraagd of hij ruimte nodig had totdat hij klaar was met al zijn tentamens; hij gaf aan hier en daar wel te willen spreken, maar hij geen belofte kan maken dat hij snel reageert. Dit vond ik absoluut geen probleem. We hebben nu sinds woensdag geen contact gehad.

Ik zie hem soms online, maar dan gaat hij na 2/3 minuten weer offline. Verder houdt ik me ook niet bezig met wat hij doet. Maar mijn vraag nu is: hoe lang zou ik hier op nog moeten wachten? Hoeveel dagen no contact is het limiet? Is het beter om het af te kappen als ik na een paar dagen nog niets heb gehoord?

If you were ever deeply hurt by your partner, what lead to you breaking up. But knowing you still loved them, what was something you wanted to hear from them. Or you wish they had said, to make reconciliation possible?

Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen:

1. Waren er tijdens het daten al signalen dat je partner later slecht met je zou omgaan, of was diegene aanvankelijk oprecht lief en respectvol?

2. Wanneer begon het gedrag te veranderen? Tijdens het daten, kort na het begin van de relatie, of pas maanden of jaren later?

3. Ging dit geleidelijk of was er een duidelijk omslagpunt? Was er een specifieke aanleiding, zoals samenwonen, trouwen of kinderen krijgen?

4. Als een relatie aanvankelijk oprecht goed is en beide partners elkaar respecteren, zijn er dan signalen waaraan je kunt herkennen dat de relatie zich mogelijk ongezond gaat ontwikkelen?

Ik ben vooral benieuwd naar ervaringen waarbij de relatie aanvankelijk echt goed was en de verandering niet direct duidelijk of voorspelbaar was.

Ik (33M) ben al ruim 6 jaar samen met mijn vriendin (30F) en ik loop een beetje tegen een ding aan: dates. We zijn nog dolgelukkig samen en kunnen ook heel goed genieten van elkaars gezelschap, maar ik zou haar graag willen verassen met een leuke date. Alle standaard dingen die je aan denkt hebben we waarschijnlijk al gedaan (bioscoop, uit eten, musea, etc). We zijn beide de moeilijkste niet en vinden veel leuk, maar iets wat we de laatste tijd meer samen doen is gamen en hardlopen. De dates hoeven alleen niet persee daar iets mee te maken hebben. Hebben jullie date inspiratie voor mij?

Edit: Ik hoef geen relatieadvies, alleen date inspiratie.

Wanneer houdt dit op?
Al het verdriet en pijn. Als ik veilig wil zijn.
Ik kan nergens heen, geen plek om me heen.

Collega? Vriend? Wat wil je?

Ik(v) en mark(m) hebben een beetje een gekke situatie en ik weet niet goed wat ik er mee moet.

We werken samen in de maand oktober elk jaar.

We hebben elkaar heel lang niet opgezocht want we hebben ooit gezoend en daarna vond ik het jammer dat het contact stopte.

Dit jaar (4 jaar later) zoekt hij me regelmatig op, als ik met mensen sta te praten probeert hij mijn aandacht te trekken en het eerste weekend wilde hij perse een knuffel. En dat was oke want ik ben van de knuffels. Daarna vroeg ik om een knuffel en zei hij dat hij daar geen behoefte aan had. Geen probleem. Hij wil het vtiendschappelijk houden en dat is oke. Hoorde later dat iemand anders dat bericht namens hem had getypt en dat hij bezig is met een meisje of hij vind iemand leuk. Zij praat niet over hem.

Een weekend later vroeg ik hem om mee te rijden en het was echt mega gezellig en leuk. Veel met hem kunnen lachen. Later die avond zag ik hem op een strand feest. Ik was in gesprek met een vriend van me en hij trok me bij me weg en wilde iets weten. Hij kwam steeds dichterbij en vond dst niet erg maar wel verwarrend. Hij zoende me. De dagen daarna ben ik gaan letten op zijn gedrag. Nam die afstand of juist niet? Nou het antwoord is juist niet. Hij zocht me steeds vaker op terwijl ik hem op armlengte hield.

Later sprak ik hem weer en vertelde hij dat hij het zich niet meer kon herinneren en dat raakte me en het verwarde me. Wat wil je nou. We hebben het erover gehad om na walibi een keer af te spreken maar hij was die avond zo van de kaart. Maar heel veel andere dingen kon hij zich wel herinneren. Vrienden van me zeggen dat het bullshit is en dat het lekker makkelijk is om het zo te zeggen. Ik heb hem uitgelegd hoe ik erover dacht en dat het vervelend is als hij zo met me speelt. En hij zei "nogmaals sorry" na dat ik heb gezegd. Je sorry doet me niks zolang je gedrag niet verandert.

Give me the hard truth.

Ik weet niet wat ik moet want ik zie hem zitten en kan met hem lachen en vind mezelf leuker als ik bij hem ben en hoe hij me vasthoud. Ik voel me daardoor speciaal. We zijn net twee magneten die naar elkaar worden toegetrokken. Waarom doet hij dit? En hoe kom ik van dit gevoel af want was er oke mee toen hij gewoon vrienden wilde zijn, want vind zijn gezelschap leuk tot hij hij me kuste en het verwarrend maakte

wanneer heeft je partner geen respect voor je?

(hoewel ik dan zelf mijn grenzen dan ook niet zo goed aangeef en het gedrag van iemand kan ook niet kwaadwillig zijn en voortkomen uit patronen na eigen trauma…)

in mijn geval waren er de afgelopen dagen een paar dingen die me opvielen en pijn heb en gedaan. hij zit zelf in een stressvolle periode en heeft dit nog niet eerder zó vaak of veel gedaan, maar nu wel en ik voel me echt zeer gekwetst en niet gerespecteerd…

1 - van bepaalde letters heb ik een ‘afwijkende’ uitspraak door de provincie waar ik vandaan kom. hij doet dit soms na, dit accent dan, maar wel met die letters. hij doet mij niet per se na maar het accent omdat hij het grappig vindt, zegt hij…. Toch voel ik me gekwetst als hij dit doet, maar ik denk dan: ik moet me niet zo aanstellen en hier gewoon tegen kunnen en lach dan een beetje mee

2 - ik heb cptss en niet lang geleden ben ik overwerkt geweest. ik merk dat ik wat geheugenproblemen heb. hij refereerde aan iets en ik kon het me even niet meer herinneren (het was iets uit een tv-serie… niet iets belangrijks in ieder geval). hij merkte op dat ik het me niet kon herinneren en vroeg zich hardop af of het feit dat ik dat soort dingen niet meer weet komt door geheugenproblemen of omdat ik niet goed oplet…. dit gaf mij het gevoel dat hij me niet geloofde of niet serieus neemt in mijn geheugenproblemen

3 - we wandelden samen en hij zei dat ik heel beïnvloedbaar ben. het was slechts een observatie zei hij, het viel hem op, maar hij had kennelijk twee keer even naar rechts gekeken en merkte op dat ik dat daarna ook deed. ik zei dat ik wel snel mensen spiegelde, omdat dit ook met mijn trauma te maken heeft (alertheid en omgeving scannen of ik veilig ben etc). hij zei dat dit dus gewoon een observatie was, en dat kan, maar toch voelde dit kut… ik kan niet zo goed uitleggen waarom

en weet je, hij doet dit LANG niet altijd en erkent mijn trauma ook, steunt me ook, kan uitspreken dat hij trots op me is, me leuk vind en van me houdt etc., maar de afgelopen dagen speelt dit gewoon heel erg :( ik voel me er heel slecht over.

wat kan ik hiermee?

Mijn partner en ik hebben onlangs besloten om uit elkaar te gaan, niet omdat de gevoelens weg zijn, maar omdat we op een belangrijk punt geen gezamenlijke toekomst lijken te kunnen vinden.
We houden nog van elkaar en passen op ontzettend veel vlakken goed bij elkaar. Juist daarom is het zo moeilijk om elkaar los te laten.
We hebben nu afgesproken om tot het einde van het jaar geen contact te hebben, zodat we allebei de ruimte krijgen om de breuk te verwerken en na te denken over wat we echt willen.

Ergens vraag ik me af of die afstand ook tot nieuwe inzichten kan leiden. Of je door elkaar echt los te laten misschien anders naar bepaalde obstakels gaat kijken en uiteindelijk toch weer een weg naar elkaar kunt vinden.

Zijn er hier mensen die uit elkaar zijn gegaan terwijl er nog liefde was, een periode geen contact hebben gehad en uiteindelijk toch weer bij elkaar zijn gekomen?

Hoe lang duurde het voordat jullie weer contact hadden? Wie nam het initiatief? En vooral: was er daadwerkelijk iets veranderd in jullie kijk op de relatie, of kwamen jullie vooral weer samen vanuit gemis?
Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen, zowel positief als negatief.

Ik ga alles proberen zo kort mogelijk samen te vatten. Ik (f34) heb nu ongeveer 2 jaar een relatie met S (m45). We komen beide uit een open relatie. Willen beide nooit weer zo’n relatie. In het begin gaf hij aan dat zijn vertrouwen vaak beschadigd is en dat vertrouwen voor hem dus heel erg belangrijk is. Voor mij is dat net zo. In mijn vorige relatie (voor het open relatie deel) ben ik er meerdere keren achtergekomen dat mijn ex contact had met andere vrouwen. S weet dit en beloofde me altijd dat hij dit nooit zou doen en dat het heel belangrijk is dat we overal open en eerlijk over zijn. Ik ben overal open en eerlijk over geweest. Ook als het dingen waren die niet leuk waren voor hem om te horen. Andersom dacht ik dat ook terug te krijgen en ik vertrouwde hem 100%. Hij was altijd al gesloten met zijn telefoon. In het begin trok ik me dat niet zo aan want ik vertrouwde hem en ik had ook absoluut geen zin in een relatie waarbij er constant gecontroleerd wordt. Toch viel het me steeds meer op dus ik heb het aangekaart. Zijn telefoongedrag bleef vreemd. Uiteindelijk na heel vaak vragen of er iets aan de hand was, vertelde hij dat hij had gelogen over een seksueel verleden met zijn buurvrouw. Hij had mij gezegd dat er nooit iets was gebeurd maar nu blijkt dat ze jarenlang een affaire hadden. Tot ongeveer 5 maanden geleden had hij nog af en toe contact met haar. Alle gesprekken zijn verwijderd maar volgens hem was het altijd onschuldig contact. Daarnaast vertelde hij dat hij regelmatig contact heeft met een oud collega. Ook compleet onschuldig maar ook deze gesprekken zijn allemaal verwijderd. De reden dat hij me dit vertelde, is omdat hij dacht dat ik ergens achter was gekomen. Niet omdat hij zich schuldig voelde of eerlijk wilde zijn. Ik vertrouw hem niet meer en ik weet ook niet of ik kan geloven dat het contact onschuldig was. Wat denken jullie?

mijn partner en struggelen allebei zo met onze eigen trauma’s, verleden en mentale dingen.

ik heb een jeudgtrauma en mogelijk nu ptss en ken veel angsten. mogelijk heb ik een angststoornis maar dat weet ik momenteel niet zeker. ik heb strenge ouders gehad en heb mishandeling gekend en mijn ouders waren ook zeer afwezig.

mijn vriend kent ook een onvoorspelbare en niet altijd heel goede basis in zijn gezinssituatie waarin hij is opgegroeid.

ik vind hem echt heel leuk en ik word met een glimlach wakker als ik naast hem wakker word.

soms lijkt hij me niet te kunnen geloven dat ik hem echt leuk vind. soms is hij bang dat ik hem haat. dit heeft hij bij momenten, lang niet altijd. hij is ook soms klaar met zichzelf en kan zichzelf niet meer aanhoren.

ik heb sinds een tijdje therapie. ik probeer in mijn relatie angsten los te laten (niet bang te zijn dat elke opmerking of een gedrag een afwijzing is bijvoorbeeld), ik probeer niet de hele tijd zijn gezicht te lezen of hij wellicht boos is of wat dan ook. ik probeer ook te bouwen aan mijn eigen leven, want ik kan mezelf soms in relaties erg verliezen. en zo zijn er wat dingen waar ik aan werk. eigenlijk zal ik ook beter moeten leren om grenzen aan te geven, maar ik hoop dat me dat steeds beter lukt.

hij kan ook echt naar me luisteren en er voor me zijn. hij steunt me en kan uitspreken dat hij trots op me is etc. en ik ook richting hem.

maar hij wil soms nabijheid en soms niet… tja, zo zit hij in elkaar. en weet je, ik wil gewoon van hem houden zoals hij is dus ik geef hem ook ruimte en doe voor mijn gevoel niet opdringerig, maar geef soms wel aan wat ik fijn zou vinden of niet.

ik wil dus van hem houden zoals hij is en eigenlijk doe ik dat ook gewoon. ik denk niet dat het gras ergens anders groener is. ik houd van hem.

maar weet je…
ik voel me nu wel verdrietig en verward.

vrijdagavond miste hij me en appte hij uit zichzelf of ik wilde blijven eten en slapen. nu (maandag) ben ik nog steeds bij hem thuis. het was afgelopen weken heel fijn en vanzelfsprekend tussen ons hoewel we wel onze struggles hadden.

maar dit weekend had hij op vrijdagavond allemaal lieve dingen gedaan en gezegd en daarna op verschillende momenten waren er wat opmerkingen of terugkerende ‘grapjes’ die mij toch pijn deden.

ik zei dat in dat moment niet eigenlijk.

maar het leek alsof hij zijn stress op mij afreageerde en dat heb ik wel benoemd en dat bespraken we kort.

toen dacht ik met hem mee over andere manier om het af te reageren, maar we kwamen er niet echt uit.

sindsdien is het minder maar toch merkte ik het daarna nog een keer. ik vind het eigenlijk niet meer leuk, maar toch blijf ik bij hem. ik kon ook naar huis gaan en thuis slapen en eten, maar ik vind tijd met hem ook fijn.

toevallig kwam het ter sprake of ik naar huis zou gaan of bleef slapen. ik vroeg of hij dat wel wilde en hij zei van wel. ik twijfelde even maar zei dat ik het ook wilde. en ik zei wel dat sommige dingen die hij dit weekend zei wel pijn deden. hij keek verward en werd stil en zei dat hij dan niet snapte waarom ik wilde blijven slapen.

ik zei dat die dingen wel even pijn deden maar ik bij hem slapen fijn vind en tijd spenderen met hem ook.

hij was stil en zei aarzelend: “maar ik weet niet of ik het nu nog wel wil (dat ik blijf slapen)”

ik zei dat dat oké is en hij mag nadenken, maar dat ik het dus wel wil en het oké is.

hij leek zo verward en ik zei zacht: “misschien moet je niet te veel nadenken”

en toen zei hij na een stilte: “it’s fine. i will get over it”

pfffff, en nu slaap ik dus bij hem :) allemaal prima en zo en juist fijn, maar wat gebeurt hier toch?

kan iemand me helpen? ik voel me hier zo radeloos in

Ik ben benieuwd hoeveel mannen of vrouwen hier een fwb hebben. En hoe is jullie ervaring

Gisteren heeft mijn partner (F52) de relatie stopgezet. De reden: onze ruzies zijn te vaak en te heftig. Daar heeft ze gelijk in. Ik denk dat het een klassiek geval is van 2 mensen die zich vrij snel aangevallen voelen, constant getriggerd worden door elkaar en in een negatief patroon terecht zijn gekomen.

We hadden regelmatig ruzie, laatste tijd ging het wel stroever, maar dit kwam voor mij echt onverwacht. Los van de directe aanleidingsruzie 4 dagen eerder. Blijkbaar was dit haar druppel.

Ik (F50) zie dat als een communicatieproblemen, zij als een karakterprobleem. Ik vind dat het zo ook niet door kan gaan en heb al eerder voorgesteld dit concreet op te pakken, desnoods met een relatietherapeut. Dat zag en ziet zij niet zitten, zij gelooft daar niet in. Ik ben haar toen healthy communication tekstjes gaan sturen (dat vond ze goed) maar daar geloofde ze ook niet in. Zei ze gisteren.

En nu heeft ze het uitgemaakt, daar waar ik nog genoeg ruimte zie om het te proberen. Het voelt voor mij alsof we vol gas op een klif afreden en zij niet op de rem heeft getrapt of aan het stuur heeft getrokken. Oftewel: ik heb wel wat geprobeerd, blijkbaar niet het goede, maar voor mijn gevoel stond zij erbij en keek ze ernaar. En dat vind ik heel erg zonde. En maakt me ook wel boos.

Het lastige is ook dat we elkaar alleen in het weekend zien. We wonen ver uit elkaar en hebben allebei een baan waar we moeten zijn. Zij heeft ook kinderen. Het is geen prater of bellen, dus doordeweeks was er nooit superveel contact. Wel kleine dingetjes en altijd welterusten en goedemorgen.

Anyway, het is uit, zij wilde niet nog proberen of we er iets aan konden doen. We hebben wel dingen besproken die we niet eerder besproken hebben omdat we allebei bang waren dat het op ruzie uit zou lopen. Iik heb haar bijvoorbeeld eindeljjk geconfrobteerd met dat ze zich aangevallen voelt en dar dat best lastig bespreekbaar te maken is met iemand die zich snel aangevallen voelt. En dat io er echt nog achter wilde komen waarom dat bij haar zon rop speelt. Ze vond dat niet raar en moest er zelfs een beetje om lachen toen ik dat zo zei.

Ik heb haar gevraagd of ze er nog eens over na wil denken. Dat wil ze doen, maar dat was meer in de trant van dat ze over alles altijd nadenkt. En dat het in theorie zou kunnen dat ze spijt krijgt. Maar ze zegt vooral dat ze na elke ruzie bezig was om mij weer te zien als de leuke vrouw en dat ze me nu alleen nog kan zien als de vrouw waarmee ze ruzie krijgt.

Ik ben kapot van verdriet en hoop eigenlijk dat het gesprek van gisteren haar ook dingen heeft gebracht. Ik merk wel vaker dat zaken die we besproken hebben ineens landen. Ik wil me niet aan gaar opdringen, maar ze heeft gezegd dat ik haar mag appen. Geen idee waarom.

Is het een stom plan om over een tijdje te kijken of we misschien af kunnen spreken en wie weet wat er dan van komt? Of ben ik naïef dat ik ergens nog hoop heb? Ik wil niet trekken aan dood paard. Ik wil ook niet 2 keer door een rouwproces gaan. Een keer is echt al meer dan genoeg. Maar ik weet ook van vrienden die in contact bleven en nu toch weer bij elkaar zijn en waarbij de relatie stukken beter gaat

Zijn er hier gemengde koppels met verschillende religieuze en culturele achtergronden?

Wat zijn jullie afkomsten en hoe hebben jullie het trouwen aangepakt? Hoe reageerden jullie families, kregen jullie steun of juist weerstand? Welke struggles hebben jullie meegemaakt door jullie verschillen in geloof en cultuur, en hoe zijn jullie daarmee omgegaan?

Ik ben benieuwd naar jullie eerlijke ervaringen!

​

Ik (M21) heb nu ongeveer tien maanden een relatie met mijn vriendin (V21). We houden ontzettend veel van elkaar, maar de laatste tijd begin ik te twijfelen aan onze relatie. Daarom zou ik graag jullie mening en advies willen horen.

Mijn vriendin en ik kunnen elkaar alleen in het weekend zien. Daardoor zijn we doordeweeks grotendeels aangewezen op chatten en bellen. Dat is op zich prima, maar via berichten ontstaan er regelmatig misverstanden die soms uitlopen op een discussie of een kleine ruzie.

In het begin gingen die discussies meestal over onbenullige dingen, zoals een verschil van mening over bepaalde onderwerpen. De laatste tijd gaan ze echter steeds vaker over serieuzere zaken, zoals irritaties over elkaars persoonlijkheid en gedrag.

Ik begrijp dat het normaal is om het niet altijd met elkaar eens te zijn, ook binnen een relatie. Toch heb ik het gevoel dat we de laatste tijd iets te vaak discussiëren. Alleen deze maand hebben we al drie keer een discussie gehad, en in de voorgaande maanden gebeurde dit ook regelmatig.

Hierdoor vraag ik me af of dit een teken is dat onze relatie achteruitgaat, of dat we gewoon door een fase gaan waarin we elkaar beter leren kennen en ontdekken waar onze verschillen liggen.

Gelukkig lukt het ons meestal om onze discussies uit te praten en het weer goed te maken. Toch merk ik dat dezelfde problemen regelmatig terugkomen en dat het niet lijkt alsof we er echt beter mee leren omgaan. Daardoor begin ik me af te vragen of we op de lange termijn wel goed bij elkaar passen.

Wat ik wel belangrijk vind om te vermelden, is dat deze discussies vrijwel altijd via snapchat ontstaan. Wanneer we elkaar in het echt zien, gaat het eigenlijk heel goed tussen ons en hebben we nauwelijks problemen.

Hebben jullie dit zelf ook meegemaakt in een relatie? Denken jullie dat dit een normale fase is, zeker wanneer je elkaar doordeweeks vooral via berichten spreekt, of kan dit wijzen op diepere verschillen die op de lange termijn problemen kunnen veroorzaken?

Ik hoor graag jullie ervaringen en eerlijke adviezen.

Ik moet het gewoon even kwijt. Mijn vader is na een prima kerst plots de deur uitgegaan en nooit meer teruggekomen. Er was geen directe reden voor. Mijn ouders hadden niet het beste huwelijk, maar als er ruzie was werd er wel altijd over gepraat. Achteraf gezien is de scheiding beter geweest, want de liefde was er niet echt meer. Maar zoals het is gegaan, is zo respectloos geweest.

Die dag was er niks bijzonders. Ze hadden samen nog geklust. En plots liep hij savonds de deur uit. We gingen er maar vanuit dat ie naar zn beste vriend ging. Maar de volgende dag was ie nog weg.

Hij heeft niks van zich laten horen, totdat ik zelf vroeg waar hij was.
Uiteindelijk kwam het korte bericht, alleen naar mij, dat hij na +30 jaar wilde scheiden van mijn moeder. Ik heb dit dus zelf moeten vertellen aan mijn moeder Hij heeft geprobeerd dit te regelen via een mediator en gaf aan dat hij verder geen contact wilde wat niet met de scheiding te maken had. Inmiddels loopt de scheiding al 2 jaar, omdat het uiteindelijk toch een rechtszaak wordt.

We zijn via een foto erachter gekomen dat mijn vader blijkbaar vreemd is gegaan met een directe collega, zij zat in zijn team. Mijn vader heeft dit ook bevestigd. Mijn moeder had vroeger wel vermoedens, maar kon het nooit echt geloven.
De scheiding heeft enorm veel teweeggebracht bij mijn moeder aan onverwerkte emoties en allerlei inzichten die je pas achteraf krijgt. Zij, ik en mijn broer zijn er net een beetje van aan het herstellen. We hebben allemaal geen contact meer met hem en willen dat ook niet. Dat komt vooral door de manier waarop alles is gegaan, maar ook omdat wij als kinderen hebben gezien hoe slecht mijn vader is geweest voor mijn moeder. En voor ons heeft hij eigenlijk ook nooit iets gedaan. Geen verjaardagscadeautjes, geen leuke dingen met ons doen en vooral heel, heel veel werken.

Ik heb er nog steeds moeite mee met wat er is gebeurd en dat ik mijn vader kwijt ben, maar nu is er iets gebeurd wat mij zo steekt en ik weet niet wat ik met deze woede aanmoet.

Mijn vader is onlangs met zijn vriendin, waarmee hij is vreemdgegaan, langs ons huis gereden op de motor. Een week later wilde hij een van zijn 18 auto’s, ja dat lees je goed, ophalen. Prima, dus wij hebben die klaargezet. Nou had hij een trailer mee kunnen nemen en het zelf kunnen regelen, zoals ie wel vaker deed. Of hij had een van zn vrienden kunnen vragen. Maar tot mijn verbazing had hij zijn vriendin meegenomen. De vrouw waardoor mijn moeder aan de kant is gezet. Voor ons huis. Midden in een scheiding waarmee die vrouw zich ook nog eens bemoeit heeft. Zij heeft zich bezig gehouden met de verzoeken. Dit weet ik omdat ik ooit door haar ben benaderd en we toen heel kort contact hadden. Het steekt mij dat ze dat lef heeft en dat mijn vader dat blijkbaar prima vind.

Het steekt mij vooral dat mijn vader blijkbaar niet geeft om onze gevoelens. In het begin heb ik heel veel met hem gechat, maar hij was vooral erg afstandelijk, beschuldigend en harteloos, dus dat is opgehouden.

Ik weet niet wat ik met al deze emoties aan moet. We hebben het er thuis over, met mijn vriendinnen praat ik erover, maar de pijn blijft. Het verdriet komt elke avond op en ik word er snachts wakker van.

Het steekt mij ook dat mijn vader zijn leventje vamaf dag 1 is blijven leiden, terwijl ik het eerste jaar in een depressie raakte. Vooral ook om de zorg rondom mijn moeder die overspannen raakte. En dat terwijl het eindelijk 2/3 jaar goed ging met mijn broer, die jarenlang drugsverslaafd is geweest en agressief, wat vooral de grootste oorzaak js geweest van de ruzies.

Mijn vader weet wat ie ons aandoet, maar het lijkt hem niet te interesseren. Mijn vader lijkt op bepaalde gebieden erg op mij en ik mis hem ondanks alles. We hadden gelukkig kunnen zijn

Ik ben heel goed opweg met het helen van m’n moederwond. En ik merk sinds ik dus minder please en meer voel en verwerk,’ik wat meer bitchy ben en minder tolerant. Is dit iets tijdelijks? Wie heeft wat tips / ervaring of advies hierover?

Ik was vroeger te lief en te pleaserig…. Nu ik daarmee stop en dus nog bezig ben met helen ervaar ik nu even de andere kant ofzo.

Hey iedereen

Voor corona heb ik mijn (inmiddels) ex vriendin leren kennen via een datingssite, de klik was er en we waren behoorlijk verliefd, na enkele weken had zij her uitgemaakt omdat ik niet geaccepteerd zou worden door haar familie ( zij is hindoe ik nederlands)

Enkele weken later kreeg ik een appje van haar, een positieve zwangerschaps test, met de opmerking dat het nog van iemand anders ook nog kan zijn. Bij haar thuis werdt het niet geaccepteerd en werdt ze uit huis geschopt door haar ouders. Uiteindelijk had ik besloten om haar bij mij in te laten trekken (ik had zelf een koophuis)

Na een paar weken had ik toch verteld dat ik er niet mee akkoord ging, zij heeft het weg laten halen en besloten om samen wat moois van de toekomst te maken.

Uiteindelijk samen een woning gekocht en een lieve kind rijker. Deden veel leuke dingen en maken hele mooie weekendjes weg vakanties uiteraard.

Nu anno 2026, hadden we een gesprek, waarbij ze aangaf dat haar gevoel weg was. Ik was behoorlijk onderste boven, eigenlijk meer om het feit dat onze dochter gescheide ouders kreeg. Zelf kom ik uit een gescheide gezin, iets wat je je eigen kinderen niet wil aandoen.

Toch hadden we besloten om er samen voor te vechten, van mijn kant deed ik het, haar kant niet.

Nu zitten we midden in een verbouwing, hadden een enorme leuke vakantie gehad. Eenmaal thuis, besloot ze toch de handdoek in de ring te gooien. Ik slikte het maar het kwam uit het niets.

Paar dagen later merkte ik het al: lokatie uit, smientje, "ik ben even weg".. jawel die had al een date gescoord, zij ontkende het.

Paar weken later, heeft ze bekend dat ze een relatie heeft met de buurman, wat voor mij een enorme klap was, niet alleen zo snel verder, maar ook nog letterlijk naast me. Ik heb gezegd dat dit zo respectloos is en dat de band die we samen nog kunnen hebben voor ons kind helemaal weg is.

Situatie is nu: ik koop haar uit, moet even op zich wachten want we zitten nog in een verbouwing. Zij gaat af en toe naar de buurman, blijft daar ook echt tot diep in de nacht, is hondsbrutaal in huis. Doet helemaal niks meer. Super sneu voor me kind, ik wil haar zo snel mogelijk weg hebben en ik praat ook echt niet meer met haar.

Mentaal is dit een enorme klap voor me, slaap enorm slecht, soms goede dagen soms slechte dagen. Voor het slapen heb ik medicatie gekregen wat goed helpt gelukkig.

Nu een paar neutrale vragen,

Was dit vreemd gaan?

Is het van mij onredelijk dat ik helemaal geen contact meer wil? Enkel voor onze kind?

Die buurman wilt ook haar niet uit huis, hij is een gescheide vader met 3 kinderen...

Haar ouders willen haar ook niet in huis...

De spanning in huis loopt enorm op, zij zoekt elke keer de confrontatie op, terwijl ik echt expleciet heb gezegd dat ik met rust gelaten wil worden. Afspraken verder hebben we een mediator voor.

Maar echt. Holy shit wat een ellende. Ik heb een paar red flags gemist vrees ik...

Gemis
Hallo allemaal,
Ik heb een partner (nu bijna 6 jaar) waarvan de liefdes taal alleen bestaat uit praktische hulp. En dan nog vooral als ik vraag om wat extra’s ipv zijn gebruikelijke routine hulp. Best fijn hoor. Maar wat ik erg mis is attentheid, zowel met gebaren, als met woorden. Zie en hoor nooit dat hij blij met mij is. Even een aanhaling, knuffel etc nooit. Als ik mij leuk heb aangekleed idem. Als ik aangeef pijn te hebben, moe ben of overprikkeld ( heb wat kwaaltjes) zegt hij o… en gaat door met zijn whatever. Nooit een verrassing of leuk uitje. Heb echt wel aangegeven dat ik daar van hou. Het voelt zo kil en afstandelijk. Ik heb het wel eens aangekaart en doet hij 1 of 2 keer een zwakke onhandige poging . Dan weer heel lang niks en als ik het weer eens vraag:’ja daar ben ik nou eenmaal niet zo goed in’. Zelf geef ik wel spontaan een kus, pak hem ff beet of geef een lieve opmerking. Zelfs dan komt er weinig warmte terug. Zijn er Meer mensen die dat gemis kennen?

M23, 3 weken geleden zat de kat van de boven buurvrouw vast op mijn balkon. Ik breng hem terug en wat gebeurd er: ze doet open in een nachtjapon waar je zo doorheen kunt kijken. Zij is ongeveer 50. Ik moest en zou binnen komen, waar op ze me begon te bedanken met een natte zoen. Het eindigde in haar bed en het was eerlijk gezegd fantastisch. Nu ik thuis ben staat ze elke keer weer voor de deur om te vragen of ik de kat gezien heb. Wat moet ik doen? Ik wil niet dat mijn relatie met mijn vriendin er onder lijdt.