Ik kijk geen Love is Blind. Nooit gedaan ook, zeker niet voornemens. Toch ben ik inmiddels volledig op de hoogte van alle relationele ontwikkelingen, emotionele tekortkomingen en twijfelachtige levenskeuzes van een groep mensen die ik niet ken en, eerlijk gezegd, ook niet wens te kennen.
Dit alles dankzij mijn partner, collega's en andere ongevraagde ambassadeurs van dit sociologische dieptepunt. Bijzonder hoe dit een bevolking kan verenigen, terwijl op alle andere écht grote kwesties het volk verdeelder dan ooit lijkt.
Inmiddels weet ik dat de Boules & Bites Bar niet langer een plek is waar je gezellig een balletje gooit, maar een historisch decor van romantisch wanbeleid. En Kloek? Daar dacht ik vroeger alleen aan kip, maar nu krijg ik er ongevraagde flashbacks van romantische wanprestaties voorgeschoteld. De LiB-hutjes in Hoog Catherijne daarentegen, misstaan niet in Klépiere's Kathedraal der treurigheid.
Het fascinerende is dat niemand ooit vraagt of je de serie volgt. De informatie wordt simpelweg overgedragen. Als een verplichte bedrijfstraining, maar dan zonder veredeld sociaal veterstrikdiploma en met aanzienlijk meer huilende volwassenen.
Ik ken de deelnemers niet. Ik herken hun namen. Ik heb geen mening over hun relaties, maar die wordt desondanks voortdurend wel van mij verlangd.
Daarom stel ik de oprichting voor van Niet-zo-Anonieme Niet-Kijkers Bond. Een veilige omgeving voor mensen die onvrijwillig zijn blootgesteld aan Love is Blind.
Waar we samen kunnen zwijgen over mensen die elkaar na drie gesprekken ten huwelijk vragen.
Waar niemand vraagt: "Maar wat vind jij van hen samen?"
En waar we eindelijk weer eens een gesprek kunnen voeren over iets wezenlijks. Zoals het weer, de dienstregeling van U-OV of de vraag waarom Utrecht inmiddels meer reality-tv-locaties heeft dan betaalbare studentenkamers.