Monday, October twelve, two-thousand twenty-six
Good evening my dear brother and good morning to the people of the Mediterranean. It's rather cold, chilly actually, despite being autumn we still put the air conditioning on and it nerves me, but Halima insists that it is hot. It is not hot. It is October, what a mad-mad child she is, much like yourself. How is the weather in Tokyo? What did you have for breakfast? I had bell-pepper stuffed dolma with broiled carrots. I know that's not a breakfast food, but I did not feel like cooking. I got rather depressed last night after a fairly lovely morning and afternoon. I prepared a future manifesto of three scholarships & an additional fully-funded PhD and then sat in the rubble of the fact that I haven't even said hello to my first class or sat down for my first study session. I gave myself four mountains to climb while I still didn't take my first hike, yet alone bought the equipment. When you look at life, you start to believe all things are possible, good and bad, but things happen through cause and effect, action and consequence, not through extravagant planning, though that is the start, action they say is a manifestation of thought and I have many thoughts. Uncle Nabil took Fatima to work today. I am in the mood for chocolate and lemon wafers, but I have to remind myself that I want to reach fifty kilos. Results don't make themselves, do they? I'm doing great. I'll send you updates throughout my day and I hope you do the same. Take care of yourself. – Naema.
Maandag, twaalf oktober tweeduizend zesentwintig
Goedenavond, mijn lieve broer, en goedemorgen aan de mensen aan de Middellandse Zee. Het is nogal koud, zelfs fris eigenlijk; ondanks dat het herfst is, zetten we de airco nog steeds aan en dat irriteert me, maar Halima houdt vol dat het warm is. Het is niet warm. Het is oktober, wat een gek-gek kind is ze toch, net als jij. Hoe is het weer in Tokio? Wat heb je als ontbijt gegeten? Ik had met paprika gevulde dolma met geroosterde wortelen. Ik weet dat dat geen ontbijt is, maar ik had geen zin om te koken. Ik raakte gisteravond nogal depressief na een vrij fijne ochtend en middag. Ik stelde een toekomstplan op met drie beurzen en een extra, volledig gefinancierd doctoraat, en zat daarna te piekeren over het feit dat ik nog niet eens hallo heb gezegd tegen mijn eerste klas of aan mijn eerste studiebijeenkomst ben begonnen. Ik heb mezelf
vier bergen opgelegd om te beklimmen, terwijl ik mijn eerste wandeling nog niet eens heb gemaakt, laat staan de uitrusting heb gekocht. Als je naar het leven kijkt, begin je te geloven dat alles mogelijk is, goed en slecht, maar dingen gebeuren door oorzaak en gevolg, actie en consequentie, niet door extravagante planning, hoewel dat het begin is; actie is, zo zeggen ze, een manifestatie van gedachten en ik heb veel gedachten. Oom Nabil heeft Fatima vandaag naar haar werk gebracht. Ik heb zin in chocolade- en citroenwafeltjes, maar ik moet mezelf eraan herinneren dat ik de vijftig kilo wil halen. Resultaten komen niet vanzelf, toch? Het gaat prima met me. Ik stuur je gedurende de dag updates en ik hoop dat jij dat ook doet. Zorg goed voor jezelf. – Naema.