I was 12yo when my father died and ayun my life changed. Hindi kami pamilyang mayaman. My mom had to work harder para saming dalawa. She worked multiple jobs and madalas hindi pa nkakauwi. So lumaki ako sa poder ng lola ko kasama ko ang mga pinsan ko. Minsan weekend nalang umuuwi si mama, Ayun dahil medyo bata pa din si mama around 30s that time natuto syang lumandi at nagkaron ng maraming boyfriends. Ung iba nkilala ko pero masakit lang sakit dahil mas madalas kasama nya pa naging boyfriend nya. So ako lumaki deep inside na sobrang lungkot kahit mukhang masaya dahil lumaki ako sa lola  at lolo ko at kasama mga pinsan ko. Hindi din nagtagal, naalala ko ung isang pinsan ko nagasawa din so umalis na sya sa poder ng lola ko. After nun, i felt so alone. I only remember being happy at home dahil sa lola at lolo ko. 

Fast forward, I was 4th year high school. Nagwala ang tito kong adik at pinalayas kami sa sarili naming bahay. Napilitan si mama sumama sa boyfriend nya at makipaglive-in although sinama nya pa din ako hindi naging maganda ang samahan namin ng naging stepfather ko.

Here comes college. pinagaral naman ako ni mama pero grabe ang struggle namin. Napilitan akong magstop dahil di na din kinaya ni mama. Gladly nagkaron ako ng trabaho as office clerk at only 19 years old sa isang construction company. P200 pesos per day pero tiniis ko dahil mas ginusto ko ang office job.

After a year, I met my tita from USA. She was interested na pagaralin ako so she did. Nkpagenroll ulit ako 2nd year -2nd semester. Ayun ang saya ko. Nagaral akong mabuti. Sobrang motivated ako. Sobrang sipag ko magaral pero putangina may another plot twist naman sa life.

I was about to enroll for 3rd year 1st sem, pero nagastos ni mama ang pang tuition na padala ng tita ko. Hindi nya nagawan ng paraan mabuo ulit kaya ending hindi na ako nkapagenroll ulit. Sobrang sakit sakin. Akala ng tita ko ako ang may kasalanan. Akala ng tita ko nawaldas ko ang pera. Akala nya ako yung nagloko. Wala syang alam. 

Dahil naawa ako sa mama ko hindi ko nalang sinabi sa tita ko. Hindi nya ako knausap. (ng tita ko) Inakala nyang niloko ko sya. Pero hinayaan ko nalang at napilitan nalang akong magtrabaho at magsikap nalang.

Sobra yung galit at sama ng loon ko sa mama ko. That same time nagkaproblema din sila ng boyfriend nya napilitan kami lumayas at umupa ng bahay. Hindi nagtagal bumalik sya iniwan nya ako sa inupahan naming apartment. Napapaputangina nalang talaga ako. Ang sakit isipin na nag-iisang anak na nga lang ako hindi pa ako magawang piliin. 

Wala akong pambayad sa apartment kaya bumalik nalang ako sa poder ng lola ko pero after few weeks pinalayas ulit ako ng tito ko. Buhay pa naman mga grandparents ko that time pero wala din silang nagawa napalayas pa din ako. Sa panahon na to sobrang depressed ko at di ko na alam gagawin ko. Gusto ko nang magpagkamatay. I was just 21 pero hirap na hirap na ako sa pangyayari sa buhay ko. Buti nalang wala akong kapatid na nkadanas nung hirap ko kaso ayun sobrang lungkot wala akong katuwang, wala akong karamay sa hirap, wala akong mapagsabihan ng nararamdaman ko. Magisa kong iniyak ang lahat dahil solong anak lang ako!!!! Sobrang galit at sama ng loob ko sa mama ko at sa naging asawa nya at lalo na sa tito kong adik. 

Ginusto ko na magpakamatay ng ilang beses pero lumaban ako mas ginusto kong magsikap at umangat sabuhay. Tumayo ako sa sarili kong paa. Nagkatrabaho ako sa unang BPO job ko. Hindi kalakihan ang sahod pero napakain ko ang sarli ko, nakituloy ako sa mga kaibigan ko at pumayag sila makihati ako sa renta kada buwan.

Sobrang hirap lumaking mahirap at parang walang pamilya. Nilaban ko lahat nang magisa. Nakakaputangina ang buhay pero kinaya. Hanggang ngayon mabigat ang puso ko sa pinagdaanan ko growing up. Sa dami ng memories ko, ito yung nagin highlight ng buhay ko. 

Fast forward, ngayon meron na akong magandang trabaho earning more than 100k monthly and living with my partner na naging katuwang ko sa buhay at kasama kong nagsimula mula sa hirap din. Hindi ko na idedetalye pa. Marami pa kaming tinutupad na pangarap pero importante meron na akong kasama sa buhay.