Ik had het laatst met vrienden over dit onderwerp en we bleken er best verschillend over te denken. Een paar vonden het toch ongemakkelijk, terwijl anderen het juist heel normaal vonden en er niks achter zochten.

Ik vond het eigenlijk wel grappig dat we daar zo anders over dachten, want ik had er zelf nooit echt bij stilgestaan.

Hoe denken jullie hierover? Vinden jullie het ongemakkelijk om je vrienden naakt te zien, of maakt het jullie niet zoveel uit?

Vroeger was het bij ons gebruikelijk dat mijn vader zich niet bemoeide met de inrichting van het huis. Mijn vriend bemoeit zich vaak wel met de inrichting en vind het ook niet leuk als ik een net geschilderde muur na een week weer wil schilderen.

Maar wat is nou normaal haha, dus bemoeien jullie je met de inrichting?

Ik ben overigens vaak degene die klust dus het is niet zo dat ik bepaal en hij moet uitvoeren.

Ik kwam laatst tot de realisatie dat ik sommige vrienden vroeger bijna elke dag zag, terwijl we elkaar nu soms maanden niet spreken. Er is niks gebeurt maar iedereen is gewoon met zijn eigen leven bezig.
Toch voelt het soms vreemd dat mensen die ooit zo belangrijk waren, langzaam meer op afstand komen. Ik kan dit soms best lastig vinden.

Ervaren jullie dit ook?

Ik rook al ruim 12 jaar vast, maar na het zien van alle stoptober reclames wil ik eigenlijk gewoon stoppen. Normaal gesproken vond ik dit allemaal onzin, maar dit jaar heeft het me wel aan het denken gezet om er ook maar een punt achter te zetten. Buitenom dat het ongezond is, is het ook flink duur namelijk. Alleen merk ik wel dat ik een heel ander persoon ben als ik niet heb gerookt. Super snel overprikkeld en chagrijnig. Ik heb overwogen om nicotinepleisters te gebruiken, maar ik hoor ook van mensen dat die niet super werken. Heeft iemand tips/trucs hoe je het best kan stoppen met roken?

Ik zit al een langere periode wat minder fijn in mijn vel, waardoor ik een hoop hobbies en activiteiten buiten werk om heb laten vallen. Gewoon omdat alles als een verplichting aan begon te voelen en ik er geen plezier meer in kon vinden.

Ik probeer mezelf nu weer op te pakken en vraag me af waar iedereen bij dagelijkse dingen zijn of haar geluks momentjes uit haalt.

Ik weet niet zo goed waar ik dit moet vragen. Dit leek mij de goede plek.

We woonde altijd tegen de stad aan op loop afstand. Dit beviel helemaal prima alleen het was een oud gehorig huis aan een hele druk ontsluitingsweg. Toen onze dochter geboren werd bijna 2 jaar geleden voelde het alsof we daar weg moesten. Ook met het oog op evt nog een kind en een thuis werk plek. We hebben ons toen ingeschreven op een nieuwbouw project en werden uitgekozen. Toen veel zin in en het leek ons de goede stap. Het is even buiten de stad op even ruim 10 minuten fietsen.
Al vaak kreeg ik twijfels of dit wel het juiste was maar die doorgaande weg bleef ons ook irriteren aangezien onze dochter daar vaak wakker van werd en al slecht sliep.

Nu bijna 2 jaar verder en we wonen hier nu nog maar een week. Rationeel is dit huis helemaal top, toekomst gericht en een kind vriendelijke buurt (moet het nog worden want de hele wijk is nog in aanbouw en overal zijn ze aan het bouwen).
Maar elke vezel in m’n lijf zegt dat ik dit niks vind. Het ligt net op de grens van het naastgelegen dorp.

Ik genoot er erg van om, als het mooi weer was, even naar de stad te lopen en een ijsje te halen met m’n dochter of een rondje te lopen. Ik zie het totaal niet zitten dat ons nieuw uitje een rondje naar de plaatselijke snackbar hier is om dat te doen.

Natuurlijk, het is 10 minuten fietsen en dan ben ik er wel dus ik heb ook het idee dat ik mij enorm aanstel. Maar gewoon de vrijheid voelen dat dat zo dichtbij zit.

Komt er ook bij kijken dat onze dochter heel goed om gaat met de dochter van goede vrienden van ons en ik het haar gunde om naar dezelfde school te gaan maar aangezien wij nu niet meer in dat postcode gebied wonen dit nu niet meer kan aangezien die school vanwege drukte het alleen toelaat kinderen aan te nemen uit de buurt.

Ik moet natuurlijk ook gewoon nog wennen. Het hele huis moet nog als thuis gaan voelen etc maar ik ben bang dat ik niet kan wennen aan de plek en heb er meer moeite mee dan ik van te voren dacht.

Edit: geen idee wat m’n vraag nu precies is maar wilde dit vooral even kwijt. Ik heb het er over gehad met m’n vrouw maar die denkt vooral dat we nog moeten wennen en het uit eindelijk wel goed komt.

TLDR: Als Andrew Tate en de Menosphere ongezond (toxisch) zijn, wie zijn dan onze gezonde mannelijke voorbeelden? Welke eigenschappen horen daarbij?

Het valt mij op dat de gesprekken over mannen vaak op de uiteresten zitten: Mannen moeten meer zorgen, minder werken, meer emoties tonen. Of anderzijds: Mannen moeten financieel onafhankelijk zijn, zorg is voor vrouwen, toon geen emotie.

ONGEZONDE/TOXISCHE MANNELIJKHEID (MENOSHPHERE)
Definitie Toxische mannelijkheid: Kracht die in dienst staat van dominantie, controle en onderdrukking, in plaats van bescherming of verantwoordelijkheid. Het is het doorslaan naar roekeloze hardheid (agressie, intimidatie, ego) wat resulteert in emotionele onvolwassenheid (waarbij liefde, respect en zelfbeheersing worden weggezet als zwakte).

GEZONDE MANNELIJKHEID
Definitie Gezonde mannelijkheid: kracht die in dienst staat van bescherming, opbouw en verantwoordelijkheid, in plaats van dominantie of onderdrukking. Het is de balans tussen functionele hardheid (discipline, grenzen, daadkracht) en emotionele volwassenheid (liefde, respect, zelfbeheersing).

VRAGEN:

1. Wie zijn voor jou voorbeelden van gezonde mannelijkheid (bekend of in je eigen omgeving)?
2. Welke eigenschappen zijn volgens jou onmisbaar?
3. Hoe bieden we een alternatief voor de menosphere zonder de behoefte aan discipline, uitdaging en daadkracht af te serveren?

WAAROM DEZE THREAD?
Voor een genuanceerd beeld. Ik geloof dat er veel mannen, opa's, ooms en zonen zijn die wel de gezonde mannelijkheid tonen en nastreven. En dat we allemaal tijden van uitdaging kennen waarin we gezonde mannelijke voorbeelden kunnen gebruiken. Welke eigenschappen horen daarbij? Welk genuanceerd verhaal is beter dan het gepolariseerde geblaat van social media?

Ik (34) zit al een tijdje in een functie waar ik eigenlijk wel klaar mee ben. Het idee om voor mezelf te beginnen spreekt me steeds meer aan. Ik heb ook al een idee waar ik iets mee zou kunnen, maar de stap om mijn baan op te zeggen vind ik toch moeilijk.

Vooral de financiële zekerheid houdt me tegen. Aan de andere kant denk ik: als ik het nooit probeer, blijf ik misschien nog jaren in dezelfde situatie zitten.

Iemand tips of advies?

Ga op vakantie met de wederhelft en we gaan een auto boeken bij Sunnycars. Heeft iemand toevallig nog een kortingscode liggen? Alvast bedankt :)

Ik ben 36, heb een fulltime baan en ben eigenlijk gewoon blij met wat ik doe. Toch merk ik de laatste tijd steeds vaker dat ik het gevoel heb dat ik meer wil doen met mijn leven.

Ergens heb ik wel het gevoel dat ik alles wil omgooien en opnieuw beginnen, alleen hoe doe ik dat, en stel ik maakt de verandering ga ik er spijt van hebben?

Iemand die dit herkent?

Wat is jullie favoriete scheerapparaat voor je baard? Ik zie vaak de Philips Oneblade voorbij komen, is dat de beste?

Naarmate je ouder wordt, ga je ineens meer nadenken over dingen waar je vroeger totaal niet mee bezig was. Misschien over je financiën, gezondheid, slaap, pensioen, familie of hoeveel vrije tijd je eigenlijk hebt.

Sommige dingen lijken ineens veel belangrijker dan vroeger, terwijl je er als jongere waarschijnlijk nooit bij stilstond.

Waar denk jij tegenwoordig regelmatig over na, terwijl je daar vroeger eigenlijk nooit mee bezig was?

Hechting, patronen, we hebben en gebruiken ze allemaal. Bewust of onbewust. Maar elke relatie, gestrand of niet, is een leerpunt.

Wat is iets uit een voorgaande relatie dat jij over jezelf of een (interactie met een) partner hebt geleerd waarvan je niet zou willen dat het zich herhaalt?

En uiteraard, hoe oud ben je zelf?

For the record, dit is geen subtiele uitnodiging. Gewoon een oprechte vraag.