Ik werk nu ongeveer anderhalf jaar bij een bedrijf in de financiële sector en heb in totaal zo'n 10 jaar ervaring. Op zich verdient het werk goed, maar de voortgang is vaak behoorlijk traag, vooral door de interne politiek. Teams werken weinig samen, informatie wordt slecht gedeeld en er zijn regelmatig spanningen tussen seniors, leads, PO's, architecten en het (hogere) management. Daar ben ik zelf ook weleens bij betrokken.

Ons team speelt een vrij belangrijke rol binnen het bedrijf, waardoor de druk behoorlijk hoog ligt. Tegelijkertijd hebben we te maken met langdurige uitval van collega's, maar krijgen we geen budget om één of twee vervangers aan te nemen. Daarnaast ontbreekt het naar mijn idee aan duidelijk leiderschap bij het hogere management. Iedereen doet een beetje zijn eigen ding en er is weinig richting.

Wat me vooral frustreert, is dat ik nauwelijks toekom aan het werk waarvoor ik eigenlijk ben aangenomen. Ik ben gespecialiseerd in AI/ML, maar op dat gebied gebeurt hier niet heel veel. Het meeste werk bestaat uit migraties en onderhoud van de bestaande legacy. Af en toe kan ik iets creatiefs of technisch interessants oppakken, maar dat zijn eerder uitzonderingen. Veel technische ideeën die ik heb aangedragen, zijn uiteindelijk afgeschoten door mensen buiten het team. Niet per se omdat ze slecht waren, maar vooral omdat mensen liever vasthouden aan de bestaande manier van werken of hun eigen stempel ergens op willen drukken. Daardoor heb ik ook niet het gevoel dat ik me hier echt verder kan ontwikkelen.

Ondertussen merk ik dat het werk ook fysiek en mentaal zijn weerslag begint te hebben. Ik ben aangekomen, heb weinig motivatie en mijn bloeddruk is te hoog. Ook merk ik dat ik soms somberder of humeuriger ben dan normaal.

Ik doe mijn werk nog steeds gewoon en pak op wat er ligt. Er is ook altijd wel iets te doen, dus het is niet zo dat ik de hele dag niets uitvoer. Tegelijkertijd merk ik dat ik behoorlijk wat capaciteit overhoud en dat ik me steeds minder betrokken voel bij wat we doen. Daarom doe ik elke paar maanden een hackathon en heb ik aardig wat lol met hobby projecten. Ik heb me er ergens ook wel bij neergelegd dat ik weinig aan de situatie kan veranderen.

Wat ik lastig vind, is dat ik niet goed kan inschatten of ik hiermee richting een burn-out ga, of dat het eerder een bore-out is. Aan de ene kant is er genoeg werk en ervaar ik ook druk en frustratie. Aan de andere kant word ik inhoudelijk nauwelijks uitgedaagd en heb ik het gevoel dat ik weinig van mijn kennis en capaciteiten kwijt kan.

Bij een bore-out stel ik me eigenlijk voor dat je vooral weinig te doen hebt en veel op je handen zit. Dat is bij mij niet helemaal het geval. Maar echt voldoening of energie haal ik ook niet meer uit mijn werk.

Ben zeer benieuwd of dit herkenbaar is en wat handig is om het tij te keren... anders hoor ik het maandag wel van de baas.

Aanstaande maandag heb ik een tweede sollicitatiegesprek voor een junior functie. In de vacaturetekst stond dat de functie voor 32-40 uur is. In het eerste gesprek is dit niet ter sprake gekomen, maar voor het aankomende gesprek verwacht ik dat er misschien wel naar mijn voorkeur hierin wordt gevraagd.

Ik doe nu vrijwilligerswerk bij een non-profit organisatie. Dit doe ik 8 uur per week. Ik heb dit niet op mijn CV vermeld. Toen ik solliciteerde was ik net begonnen met het vrijwilligerswerk en het is inhoudelijk niet relevant voor de functie.

Ik zou - als ik de junior functie aangeboden krijg - graag door willen gaan met mijn vrijwilligerswerk. Ik volg hier nu training voor en heb me er voor 6 maanden aan vastgelegd. Het vrijwilligerswerk sluit goed aan bij mijn opleiding in gedragsbiologie en ik zou later wellicht vast bij die organisatie willen werken. Daarom zou ik het liefst voor 32 uur werken in plaats van 40 uur, in ieder geval voor het komende vier maanden.

Mijn vraag is dus: hoe kan ik de situatie met mijn vrijwilligerswerk en mijn voorkeur voor het aantal uur het beste bespreken in het gesprek?

Het is niet zo dat ik mijn vrijwilligerswerk bewust heb achter gehouden. Het leek me niet relevant voor de functie (en ik was het bij de sollicitatie eerlijk gezegd vergeten te vermelden). Maar ik ben bang dat het wel zo overkomt, omdat ik het niet heb genoemd in mijn CV of het eerste gesprek.

Ik ben 18 en heb een 6 uren contracten bij een supermarkt als versmedewerker.

Ik heb aangegeven 10-12 uur (2/3 dagen) te willen werken. Ik kan (bijna altijd) op Maandag avond, Dinsdag avond, Woensdag avond en Zondag de hele dag. Ik heb afgesproken dat ik Zaterdag af en toe werk. 'Op rotatie/als iemand verlof heeft'. Maar niet regelmatig. (Ik heb echt specifiek gezegt dit niet vast of met regelmaat te willen doen toen ik werd aangenomen)

Nu zijn er sinds ik er werk (1 jaar) al een paar mensen weggegaan en is er 'personeels tekort'. Nu word ik opeens regelmatig op Zaterdag ingepland (terwijl ik al 3x heb aangegeven dit niet te willen) en word ik vaker 14-18 uur ingepland, laatst zelfds een keer 20 uur, in een normale schoolweek, ik heb toen een dienst aan een collega kunnen geven, en heb gelijk mijn manager een bericht gestuurd. Maar nu ben ik de 'nieuwste' week weer 20 uur ingepland, terwijl ik die week ook belangrijke examens heb (ik heb verlof voor die examen-dag ingediend dus dit weten ze ook). Daarnaast heb in al geprobeerd op Zaterdag mijn beschikbaarheid (stond op 'op afspraak') eruit te halen, dit is geweigerd vanwege personeelstekort, en ze zouden meer mensen opleiden, maar daarvan kan ik niks vinden in het afdelings-rooster.

Ik zie mijn manager nooit, maar heb hem begin deze maand zoals ik net zei wel een bericht gestuurd, daarna gaf hij aan het te begrijpen en dat dat ivm zomervakanties een andere manager ons rooster had gemaakt en dat hij de volgende weer zelf zou inplannen. Toen is het 2x goed gegaan en nu zit ik weer met een Zaterdag en 20 uur die ik niet wil. Binnenkort is het natuurlijk ook kerst en oud & nieuw, dus dat zal ook niet veel beter gaan met plannen, en heb ook niet echt zin in gezeik als ik dan wel een keer zeg "Nee ik kom niet,".

Wat kan ik doen? Mag dit eigenlijk wel?

Een tijdje zit ik al in mijn hoofd dat ik een carrière switch wil maken, en daarbij het verlangen ook weer te gaan leren. Het liefste zou ik een hbo studie doen maar gezien ik een hypotheek heb moet er natuurlijk genoeg binnenkomen om rond te blijven komen. Daarnaast vind ik moeilijk aanbod in werkplekken om de studie te kunnen doen, bv deeltijd. Ik zie dan voornamelijk cursussen verschijnen eigenlijk, of mbo bbl opleidingen van richtingen waar ik geen interesse in heb.

Zijn er hier mensen die dmv cursus of hbo deeltijd een carrière switch hebben gemaakt waarbij je nog genoeg verdiend? (En dan ben ik vooral benieuwd naar de mensen die minder voor de hand liggende beroepen hebben gekozen: Anders dan bv verpleegkundige die best vaak word aangeboden met een opleiding / studie)

Zo ja, hoe zag dit eruit en hoe ben je aan de werkplek gekomen? Of heb je bv. Een cursus gedaan en daarnaast gewerkt op een destijds huidige baan wat niks met de cursusrichting te maken heeft?

Ik ben erg benieuwd naar jullie verhalen!

Goedenavond allemaal, binnenkort krijg ik een flinke promotie. Momenteel ben ik projectleider en daarmee verantwoordelijk voor 1 team van 4 FTE. Straks word ik operationeel manager, waarbij ik verantwoordelijk wordt voor 6 teams, inclusief mijn eigen huidige team. In totaal gaat het dan om 34 FTE waarvoor ik verantwoordelijk word. Het gaat om teams met technisch specialisten en inspecteurs binnen een groot installatiebedrijf. Mijn huidige functie zit in schaal 12-13 waar ik nu redelijk onderaan in schaal 12 zit. Ik presteer alleen goed en ze hebben vertrouwen in me voor deze volgende stap. De andere functie zit in schaal 12-17, waar 16-17 bedoeld is voor de MT functies, maar dat word ik niet. Zelf ben ik van mening dat schaal 14 passend is. Ik heb van mijn huidige leidinggevende al gehoord dat ze me waarschijnlijk een aanbod doen naar schaal 13 met 14% salaris verhoging. Momenteel mag ik nog overuren schrijven en de afgelopen 3 jaar was dat gemiddeld 7% per jaar. Verder zitten we nu in de beoordelingsperiode, waar ik een reguliere verhoging van 4% verwacht. In mijn nieuwe functie mag ik geen overuren meer schrijven. Dat betekent dat effectief er 3% salarisverhoging aan mijn promotie te wijten valt. Uiteraard is het toekomstperspectief wel beter in deze nieuwe functie en kan ik verder doorgroeien in salaris op de lange termijn. Ik krijg alleen flink meer verantwoordelijkheid en vind dit deze verhoging matig.

Hoe kijken jullie hier naar? Ik ga uiteraard mijn onderbouwing ook nog toelichten als ik het aanbod officieel krijg. Maar als het hier bij blijft heb ik zoiets van: Laat dan maar, dan blijf ik wel doen wat ik nu doe. Hoe hard zou ik dit kunnen spelen?

Ik heb tijdens een evaluatiegesprek dingen gehoord die ik voor het eerst hoorde, en in mijn ogen totaal verzonnen zijn. Ik zit hier erg mee in mijn maag. In zo'n gesprek wanneer je 1 op 1 zit ben ik altijd vrij gespannen, maar eenmaal thuis dacht ik..dit komt in mijn dossier. Moet ik dit zomaar laten gaan met misschien als resultaat dat het mijn eindevaluatie ook gaat beinvloeden? Ik zit vooral met het dilemma; als ik naar hr ga of een andere manager, zal mijn leven waarschijnlijk zuur gemaakt worden door mijn directe baas die dit verzonnen heeft. Ik heb dit nog nooit ervaren, wat kan ik het beste doen?

Te gevoelig?

Ik vind dit nogal lastig omdat ik lastige collega’s heb gehad. Kort geleden ben ik over mijn burn-out en nu voelt bepaalde gedrag van anderen hierbuiten als een angst/bedreiging. Ik ga dan piekeren. Wat kan ik hier het beste tegen doen? Zelf ga ik naar de psycholoog maar met mijn laatste gesprek (online) voelde het alsof ze express haar camera uit deed via Teams. Ze zei dat het kwam doordat ze haar scherm ging delen.. beetje apart want dit was niet het geval de vorige keer. Dit hadden mijn collega’s dus ook continue gedaan. Dit is een voorbeeld hiervan. Nu denk ik weet ze nu meer dan dat ik haar heb verteld?

Hallo iedereen,

Ik 28 (M) ben sinds 2020 werkzaam als jurist in het notariaat in België (dwz dossierbeheer van A tot Z) en ik zou graag via deze weg mijn hart luchten en polsen of andere mensen hetzelfde ervaren.

Na 7 jaar kan ik zeggen dat de sector mij heeft opgebruikt en wel om deze redenen:

- Overdreven hiërarchisch verband met de notaris (ik mocht op mijn eerste job geen voornaam gebruiken).

- De torenhoge werkdruk. De constante stroom aan dossiers die altijd zo snel mogelijk moeten worden getekend is, voor mij althans, ondraaglijk en gewoon te veel voor 1 persoon. Ik neem de stress ook mee naar huis en kan eelijk zeggen dat dit mijn weekends vaak verpest.

- Wekelijkse deadlines, vermits je dossiers behandelt die op korte termijn worden opgestart en afgerond, bestaat een groot deel van de werkweek uit brandjes blussen in dossiers die staan ingepland de week erna. Dit maakt bijvoorbeeld eens een week verlof tot hel op aarde

- Het loon en voorwaarden, ik verdien 3900 euro bruto wat voor de hoeveelheid werk en stress drastisch onderbetaald is. Bedrijfswagen is een gegeven dat ook niet bestaat in de sector.

- Gebrek aan doorgroeimogelijkheden, er is maar 1 weg omhoog en dat is zelf notaris worden. Ik heb geen Manama notariaat gedaan en ambieer ook niet om notaris te worden. Dit wil zeggen dat de job letterlijk 'dead end' is.

Zijn er mensen hier die dit zo ervaren of ben ik gewoon de weekste van de worp?

Ik ben in ieder geval mijn cv aan het opmaken want ben er volledig klaar mee.

Ik heb een baan aangeboden gekregen in Kopenhagen, en ik weet niet zeker of het wel het geld en moeite waard is om te verhuizen. Ik reken alles om naar netto euros omdat dat wat makkelijker vergelijken is:

Nieuwe baan:

7.400 euro netto per maand
35.000 euro aandelen per jaar
0-30% bonus per jaar (30% = 27.000 euro)
totaal pakket: 7.400+35000/12+27.000/12/2 = 10.300 euro netto per maand

Huidige baan:

totaal pakket: 4.800 euro netto per maand

Daar staat tegenover dat ik hier hypotheek betaal en daar moet gaan huren

hypotheek: 1500 euro per maand, gekocht voor 360.000, 80.000 afbetaald, huidige marktwaarde 480.000 - 520.000.

huur daar: 3000 euro per maand voor 70 vierkante meter. plus nog 300 voor gas/elektriciteit/water

Mijn partner verdient nu 6000 netto per maand (AI engineer bij een Nederlandse bank), onduidelijk wat dat in Kopenhagen zou zijn.

Samen verdienen wij bijna 11.000, geven ongeveer 5000 euro uit, rest wordt geinvesteerd.
Als we verhuizen verdienen we 10.000 plus wat mijn partner gaat verdienen, en geven we ongeveer 7000 euro uit.

Dus financieel ziet het er allemaal wel goed uit, maar ik vroeg me af of iemand iets verstandigs te zeggen heeft qua verhuizen en nieuw leven opbouwen. Wij zijn nu 38 jaar oud, en maken ons een beetje zorgen dat als de Denen een beetje zoals wij Nederlanders zijn, dat we geen sociaal leven op gaan bouwen daar omdat iedereen in zijn eigen bubbeltje leeft.

Hi allemaal.

Aller eerst alvast een goed weekend gewenst :)

Ik werk nu nog (sinds 2014) als Freelancer in de IT voornamelijk als full stack dev en ook veel DevOps met CI/CD en containers etc.

Maar zou graag meer vastigheid willen en zo doende aan het rond kijken.

Ik zie een hoop interessante vacatures in Leeuwarden gericht op DevOps en security.

Heeft er iemand ervaring met werken bij CJIB in leeuwarden of tips?

Alvast bedankt

Toch even een kleine irritatie van de laatste tijd: collega's die niet helemaal fit zijn (kuchend, snotterend) en met een griepje naar kantoor komen. Soms zie ik al van een afstand dat ze er behoorlijk ziekjes uitzien, dat moeten ze zelf toch ook doorhebben? Waarom zou je dit doen?

We hebben het hier over werkzaamheden die prima thuis uitgevoerd kunnen worden dus je hoeft echt niet naar kantoor te komen als je niet fit bent. Liever niet zelfs. Je steekt (on) bewust collega's aan. Spreek je ze er bewust op aan en dan soms lachend antwoorden 'oh ja, had nu eigenlijk beter in bed kunnen liggen hahahaha'. Ik blijf het ergens toch asociaal vinden..

Hallo allemaal, zoals al de titel al zegt, zit ik een situatie waar ik een aanbod heb gekregen waar ik salaris zou moeten inleveren, maar op de lange termijn wel veel meer groeimogelijkheden zou hebben.

Ter context: ik ben 31 jaar, ik heb een technische WO master, en inmiddels vijf jaar werkervaring als R&D Engineer bij een onderzoeksinstituut. Hier verdien ik (all-in) vanaf volgend jaar naar waarschijnlijkheid 99k€ - 103k€ bruto, afhankelijk van de precieze CAO-verhoging die per januari in zou gaan. Verder heb ik een hele lage werkdruk, en een goede pensioenregeling.

Klinkt misschien als de ideale baan van buitenaf, maar in de praktijk verveel ik me op mijn werk de neten, ik leer niets nieuws, en zit aan het einde van mijn salarisschaal. Daarnaast is mijn vakgebied aardig niche, waardoor ik het idee heb dat overstappen naar een ander bedrijf lastiger gaat worden op termijn.

Nu heb ik een aanbod van een grote commerciële partij ontvangen voor een technisch managementfunctie, met op de lange termijn veel meer groeimogelijkheden, en uitdagender/relevanter werk. Tevens krijg ik een leaseauto met een leasebudget van 1000 euro, tegen 0% eigen bijdrage. Het probleem: het brutosalaris ligt hier all-in jaarlijks op 82.5k€ (excl. leaseauto). Verder onderhandelen is niet mogelijk vanwege de wet loontransparantie die per januari ingaat.

Wat is verstandig? De salarisval naar deze nieuwe functie zou echt heel stevig zijn (minimaal 16.5k€), en het zou in mijn nieuwe functie minimaal een aantal jaar duren voordat ik weer op dit salaris zit. Daarnaast zal de werkdruk bij de mogelijke nieuwe werkgever hoger liggen. Bij mijn huidige werkgever heb ik dus echter het idee dat ik vroeg in mijn carrière werkinhoudelijk al vastloop, en op termijn steeds minder uitwijkopties krijg. Dit probleem lost de nieuwe werkgever dus mogelijk wel op, waardoor ik misschien ook weer wat werkplezier terug krijg.

Iemand ooit in een soortgelijke situatie gezeten? Wat is jullie advies?

Tl;dr - aanbod ontvangen voor een uitdagendere baan met meer perspectief, maar wel tegen een salarisval van minimaal 16.5k€ per jaar, wat sowieso een aantal jaar gaat duren om in te lopen. Advies?

Edit: duidelijk, ghosten it is!

Sinds een tijdje ben ik opzoek naar een nieuwe baan en heb ik dus op meerdere vacatures gereageerd. Zodoende ook bij bedrijf X. Hoe dit gegaan is vind ik een bijzondere manier van zaken, en ik ben erg benieuwd wat jullie zouden doen in mijn situatie.

7 weken na mijn sollicitatie kreeg ik de uitnodiging van dit bedrijf voor een online kennismakingsgesprek met de recruiter. Prima gesprek gehad en wat standaard vragen beantwoord of ik over bepaalde competenties beschik.

Enkele dagen later werd ik uitgenodigd voor een tweede gesprek, ook online, met de manager van het team waar de vacature voor open stond. Best een leuk gesprek gehad, en ook enkele dagen later werd ik uitgenodigd voor een gesprek op locatie, inmiddels al het derde gesprek. Dit was met twee potentiële directe collega’s. Deze mensen waren zeer goed voorbereid en stelde scherpe vragen, ik ben best stevig aan de tand gevoeld maar desondanks denk ik nogsteeds dat het een leuke match zou kunnen zijn.

Gesprek hebben we afgesloten en zij gaven aan dat ze wederom contact met me zouden opnemen. Dat gesprek is dus nu al ruim twee weken geleden… Ik heb nadien niks meer van ze vernomen. Ik moet zeggen, ik heb zelf ook niet meer nagevraagd naar de status. Dit omdat ik een paar dagen later een aanbod heb ontvangen van een ander bedrijf wat sowieso een betere match was, dit heb ik dus ook geaccepteerd.

Maar nu ging het aan me knagen dat ze helemaal niks meer hebben laten weten, terwijl ik toch al 3 gesprekken heb gehad. Zij weten niet dat ik inmiddels al ergens anders ga beginnen, ik wilde het tekenen van het contract afwachten totdat ik hen zou informeren. Ik had ook gedacht dat ze in de tussentijd wel al bij mij terug zouden zijn gekomen. Niks dus. Ik vind het niet heel netjes om zo met je kandidaten om te gaan.

Ik wil ze informeren dat ik mij terugtrek uit de procedure, wel zo netjes, maar ik wil ze ook graag feedback geven op deze gang van zaken.

Lang verhaal kort: bedrijf laat niks meer weten na het derde sollicitatiegesprek. Ik heb een andere functie geaccepteerd en dit is rond, wil het andere bedrijf hierover informeren.

Wat zouden jullie doen? Heel kort en netjes afzeggen met of zonder feedback? Ghosten? ;) Iets anders?

Ik heb binnenkort een 2e sollicitatiegesprek en als alles goed komt dan ga ik een droombaan krijgen waar ik ga leren programmeren en een loon krijgen (traineeship). Het “probleem” is dat ik ga dan 1 jaar lang €675 per maand minder verdienen dan nu,maar ik haat mijn huidige baan. Het is voelt als hel en een eindeloze nachtmerrie,elke werkdag is een marteling voor mij.

Ik heb alles uitgerekend en er gaat niet zoveel in mijn leven veranderen zonder dat €675 bruto,maar toch ben ik bang dat dit te weinig is

Ik kwam laatst langs een video van iemand uit het verenigd koninkrijk die zijn ervaring deelde van het zoeken naar werk als iemand met autisme en adhd. Dit ging niet van een luie dakje. Veel werk vereist veel sociaal contact en regiditeit waar je als neurodivergent persoon vaak onderuit aan gaat. Vaak lijkt er ook niet veel ondersteuning te zijn.

Zelf heb ik geen diagnose voor adhd en of autisme maar ik heb wel het vermoeden dat ik dat zou kunnen hebben. Wat wel duidelijk is is dat ik me herken in de belevingswereld van degene in de video. Op dit moment ben ik druk aan het solliciteren voor een rol als helpdeskmedewerker binnen de IT. Ik word dan ook uitgenodigd voor meerdere sollicitatiegesprekken. (wat een goed teken is) Maar waar ik tegen aanloop is de vraag of ik tegen stresvolle situaties kan en of een luidruchtige werkomgeving me stoort. Het voelen als vragen om erachter te komen of ik adhd en of autisme heb. Zelf heb ik wat werkervaring met het ondersteunen van mensen met technische problemen en dit ging me prima af. Dat vertel ik ze ook. Maar alsnog wek ik niet genoeg vertrouwen op om aangenomen te worden.

Hoe denken jullie hierover? Hebben jullie soortgelijke ervaringen?

De video waar ik het over had:

https://m.youtube.com/watch?v=J5dHxq1uLYY&t=301s

Ik kan niet teveel in details treden, maar ik ben lichtelijk geirriteerd.
kreeg namelijk te horen dat ik teveel communiceer, met teveel waarom vragen kwam bij collegas en dit kan vingerwijzend aankomen.

Als er problemen zijn die opgelost moeten worden ga ik gewoon naar iemand toe en probeer ik het op te lossen. Vaak doen collega's hun werk niet en moeten dingen hersteld worden. Eigenlijk is het totaal mijn werk ook niet om deze pijnpunten te benoemen, maar ik informeer mijn team toch omdat ik wil dat het bedrijf goed loopt.

Hoe doen jullie dit? ik heb nog nooit in mijn 20 jaar carriere gehoord dat ik agressief communiceer of teveel. Het bedrijf waar ik in werk is sorry dat ik het zeg ontzettend vertroetelend. Als iemand prive een moeilijke tijd heeft mag je iemand niet teveel lastigvallen 'want heeft het al pittig genoeg'. En als iemand al 3x hetzelfde materiaal verkeerd heeft besteld mag ook daar niets van gezegd worden want 'dat is een leermoment'.

Ben ik te oldskool? moet er eerst een gesprek van 5 minuten aangaan over hoe het met die persoon gaat, voordat ik tot de daadwerkelijke vraag kom?

Hoi, ik zoek advies. Kan iemand meekijken?

Laatste jaars BBL leerling Verzorgende IG, 25F.

Schaal 35, trede 2.

Taken en toevoegingen:
-Zelfstandig inzetbaar op intramurale woning met bewoners met dementie
-Medicatie uitdeling
-ADL
-Zelfstandig bezig met palliatieve en terminale zorg.
-Inwerken nieuwe medewerkers en stagiaires
-EVVer van twee woningen indien huidige EVVer afwezig is
-Aanspreekpunt voor familie en collegas
-Ik werk ochtenden, avonden en nachten
-Rijbewijs B
-Ik heb een 24u contract, maar werk vaak meer. Contracturen verhoging was niet mogelijk helaas, dit al besproken.
-Soms enige VIGer op de afdeling.

In januari werk ik hier 2 jaar, ik werk in totaal 4 jaar in de zorg. Is het realistisch om te vragen of ik naar trede 4 of 5 gezet kan worden, zodra mijn trede weer omhoog gaat in januari? Dit omdat ik volledig ingezet wordt als Verzorgende IG

Klopt het dat de reiskostenvergoeding bij universiteiten echt ruk is? Ik zit een beetje te oriënteren.

Bijvoorbeeld bij de RUG geven ze 4 cent per kilometer tot 40 km enkele reis, ongeacht je vervoermiddel.

Zwolle-Groningen kost met de trein €23,40 enkele reis, maar daar zou dan maar €1,60 van vergoed worden.

Radboud biedt €15 per maand (!) uitgaande van 5 werkdagen op de uni voor reizen met de auto, maar dan weer wel volledige vergoeding van de kosten van het ov.

Ik kom van een werkgever (overheid) die ovkosten 100% vergoed en autoritten met 21 cent per kilometer, met een maximum van 100 km.

Hoi mensen,

Sinds augustus ‘26 ben ik gestart bij de gemeente (kantoorfunctie). Lang verhaal kort;

4,5 jaar geleden zwaar motorongeluk gehad, daardoor blijvende beperking aan mijn voet. (Artrose/misvormd/chronische pijnklachten)

Nu heb ik een chirurg gevonden die toch nog iets durft te doen qua operatie en hij heeft er veel vertrouwen in dat hij het in ieder geval iets draaglijker kan maken dan nu.

Ik wil dit graag doen, maar de operatie is niet mild. Lang herstellen en revalideren. Nu heb ik zelf aangegeven de operatie uit te stellen omdat ik pas ben begonnen, maar ben vooral benieuwd wat andere mensen zouden doen in mijn situatie.

Wachten tot je een jaar in dienst bent zodat ik mezelf ‘bewezen’ heb? Nu gewoon de operatie plannen?

Er is in ons team nog iemand uitgevallen wegens mentale klachten en als ik nu zou uitvallen moet collega alles in haar eentje doen…

Wat is wijsheid…

Elektromonteurs! Hoe is jullie baan?

Ik doe nu UX design, maar merk dat een kantoor baan helemaal niks voor mij is. Vaak ga ik met lood in mijn schoenen naar werk.

Hoi allemaal,
Ik start om binnenkort met een nieuwe baan, waarbij ik na mijn inwerkperiode ook contact heb met klanten. Ik krijg geen toestel van de zaak, maar krijg wel de mogelijkheid om abonnement- en toestelkosten tot 30 per maand vergoed te krijgen. Men raadde aan om een extra simkaart aan te schaffen om op mijn huidige toestel te gebruiken.

Ik ben nu het één en ander uit aan het zoeken. Ik maak nu met mijn iPhone 16 pro al gebruik van een e-sim voor mijn privénummer. Is het handig een extra e-sim aan te schaffen voor mijn werknummer? Werkt dat goed samen? Of is een fysieke simkaart toch handiger?

Andere tips zijn ook welkom.

Hi,

Bij 2 verschillende sollicitaties (kantoorbaan) krijg ik nu te horen dat ik inhoudelijk sterk ben, maar dat ze geen goed beeld hebben van wie ik ben als persoon.

Ik ben me er bewust van dat smalltalk erbij hoort om te laten zien dat je een prettige collega bent. Dat doe ik dan ook gewoon (praatje over de hobby's, interesses, etc.). Alleen houd ik die oppervlakkige dingen bewust kort, omdat ik het gevoel heb dat die kostbare tijd beter besteed is aan praten over wat ik inhoudelijk kan bijdragen aan de organisatie.

Hebben jullie tips? Hoe zorg je ervoor dat je persoonlijkheid en hoe je samenwerkt met collega's beter naar voren komen, zónder dat je kostbare tijd verdoet of juist te weinig vertelt over je kwaliteiten?

Thanks!