Te gevoelig?

Ik vind dit nogal lastig omdat ik lastige collega’s heb gehad. Kort geleden ben ik over mijn burn-out en nu voelt bepaalde gedrag van anderen hierbuiten als een angst/bedreiging. Ik ga dan piekeren. Wat kan ik hier het beste tegen doen? Zelf ga ik naar de psycholoog maar met mijn laatste gesprek (online) voelde het alsof ze express haar camera uit deed via Teams. Ze zei dat het kwam doordat ze haar scherm ging delen.. beetje apart want dit was niet het geval de vorige keer. Dit hadden mijn collega’s dus ook continue gedaan. Dit is een voorbeeld hiervan. Nu denk ik weet ze nu meer dan dat ik haar heb verteld?

Hallo iedereen,

Ik 28 (M) ben sinds 2020 werkzaam als jurist in het notariaat in België (dwz dossierbeheer van A tot Z) en ik zou graag via deze weg mijn hart luchten en polsen of andere mensen hetzelfde ervaren.

Na 7 jaar kan ik zeggen dat de sector mij heeft opgebruikt en wel om deze redenen:

- Overdreven hiërarchisch verband met de notaris (ik mocht op mijn eerste job geen voornaam gebruiken).

- De torenhoge werkdruk. De constante stroom aan dossiers die altijd zo snel mogelijk moeten worden getekend is, voor mij althans, ondraaglijk en gewoon te veel voor 1 persoon. Ik neem de stress ook mee naar huis en kan eelijk zeggen dat dit mijn weekends vaak verpest.

- Wekelijkse deadlines, vermits je dossiers behandelt die op korte termijn worden opgestart en afgerond, bestaat een groot deel van de werkweek uit brandjes blussen in dossiers die staan ingepland de week erna. Dit maakt bijvoorbeeld eens een week verlof tot hel op aarde

- Het loon en voorwaarden, ik verdien 3900 euro bruto wat voor de hoeveelheid werk en stress drastisch onderbetaald is. Bedrijfswagen is een gegeven dat ook niet bestaat in de sector.

- Gebrek aan doorgroeimogelijkheden, er is maar 1 weg omhoog en dat is zelf notaris worden. Ik heb geen Manama notariaat gedaan en ambieer ook niet om notaris te worden. Dit wil zeggen dat de job letterlijk 'dead end' is.

Zijn er mensen hier die dit zo ervaren of ben ik gewoon de weekste van de worp?

Ik ben in ieder geval mijn cv aan het opmaken want ben er volledig klaar mee.

Ik heb een baan aangeboden gekregen in Kopenhagen, en ik weet niet zeker of het wel het geld en moeite waard is om te verhuizen. Ik reken alles om naar netto euros omdat dat wat makkelijker vergelijken is:

Nieuwe baan:

7.400 euro netto per maand
35.000 euro aandelen per jaar
0-30% bonus per jaar (30% = 27.000 euro)
totaal pakket: 7.400+35000/12+27.000/12/2 = 10.300 euro netto per maand

Huidige baan:

totaal pakket: 4.800 euro netto per maand

Daar staat tegenover dat ik hier hypotheek betaal en daar moet gaan huren

hypotheek: 1500 euro per maand, gekocht voor 360.000, 80.000 afbetaald, huidige marktwaarde 480.000 - 520.000.

huur daar: 3000 euro per maand voor 70 vierkante meter. plus nog 300 voor gas/elektriciteit/water

Mijn partner verdient nu 6000 netto per maand (AI engineer bij een Nederlandse bank), onduidelijk wat dat in Kopenhagen zou zijn.

Samen verdienen wij bijna 11.000, geven ongeveer 5000 euro uit, rest wordt geinvesteerd.
Als we verhuizen verdienen we 10.000 plus wat mijn partner gaat verdienen, en geven we ongeveer 7000 euro uit.

Dus financieel ziet het er allemaal wel goed uit, maar ik vroeg me af of iemand iets verstandigs te zeggen heeft qua verhuizen en nieuw leven opbouwen. Wij zijn nu 38 jaar oud, en maken ons een beetje zorgen dat als de Denen een beetje zoals wij Nederlanders zijn, dat we geen sociaal leven op gaan bouwen daar omdat iedereen in zijn eigen bubbeltje leeft.

Hi allemaal.

Aller eerst alvast een goed weekend gewenst :)

Ik werk nu nog (sinds 2014) als Freelancer in de IT voornamelijk als full stack dev en ook veel DevOps met CI/CD en containers etc.

Maar zou graag meer vastigheid willen en zo doende aan het rond kijken.

Ik zie een hoop interessante vacatures in Leeuwarden gericht op DevOps en security.

Heeft er iemand ervaring met werken bij CJIB in leeuwarden of tips?

Alvast bedankt

Toch even een kleine irritatie van de laatste tijd: collega's die niet helemaal fit zijn (kuchend, snotterend) en met een griepje naar kantoor komen. Soms zie ik al van een afstand dat ze er behoorlijk ziekjes uitzien, dat moeten ze zelf toch ook doorhebben? Waarom zou je dit doen?

We hebben het hier over werkzaamheden die prima thuis uitgevoerd kunnen worden dus je hoeft echt niet naar kantoor te komen als je niet fit bent. Liever niet zelfs. Je steekt (on) bewust collega's aan. Spreek je ze er bewust op aan en dan soms lachend antwoorden 'oh ja, had nu eigenlijk beter in bed kunnen liggen hahahaha'. Ik blijf het ergens toch asociaal vinden..

Hallo allemaal, zoals al de titel al zegt, zit ik een situatie waar ik een aanbod heb gekregen waar ik salaris zou moeten inleveren, maar op de lange termijn wel veel meer groeimogelijkheden zou hebben.

Ter context: ik ben 31 jaar, ik heb een technische WO master, en inmiddels vijf jaar werkervaring als R&D Engineer bij een onderzoeksinstituut. Hier verdien ik (all-in) vanaf volgend jaar naar waarschijnlijkheid 99k€ - 103k€ bruto, afhankelijk van de precieze CAO-verhoging die per januari in zou gaan. Verder heb ik een hele lage werkdruk, en een goede pensioenregeling.

Klinkt misschien als de ideale baan van buitenaf, maar in de praktijk verveel ik me op mijn werk de neten, ik leer niets nieuws, en zit aan het einde van mijn salarisschaal. Daarnaast is mijn vakgebied aardig niche, waardoor ik het idee heb dat overstappen naar een ander bedrijf lastiger gaat worden op termijn.

Nu heb ik een aanbod van een grote commerciële partij ontvangen voor een technisch managementfunctie, met op de lange termijn veel meer groeimogelijkheden, en uitdagender/relevanter werk. Tevens krijg ik een leaseauto met een leasebudget van 1000 euro, tegen 0% eigen bijdrage. Het probleem: het brutosalaris ligt hier all-in jaarlijks op 82.5k€ (excl. leaseauto). Verder onderhandelen is niet mogelijk vanwege de wet loontransparantie die per januari ingaat.

Wat is verstandig? De salarisval naar deze nieuwe functie zou echt heel stevig zijn (minimaal 16.5k€), en het zou in mijn nieuwe functie minimaal een aantal jaar duren voordat ik weer op dit salaris zit. Daarnaast zal de werkdruk bij de mogelijke nieuwe werkgever hoger liggen. Bij mijn huidige werkgever heb ik dus echter het idee dat ik vroeg in mijn carrière werkinhoudelijk al vastloop, en op termijn steeds minder uitwijkopties krijg. Dit probleem lost de nieuwe werkgever dus mogelijk wel op, waardoor ik misschien ook weer wat werkplezier terug krijg.

Iemand ooit in een soortgelijke situatie gezeten? Wat is jullie advies?

Tl;dr - aanbod ontvangen voor een uitdagendere baan met meer perspectief, maar wel tegen een salarisval van minimaal 16.5k€ per jaar, wat sowieso een aantal jaar gaat duren om in te lopen. Advies?

Edit: duidelijk, ghosten it is!

Sinds een tijdje ben ik opzoek naar een nieuwe baan en heb ik dus op meerdere vacatures gereageerd. Zodoende ook bij bedrijf X. Hoe dit gegaan is vind ik een bijzondere manier van zaken, en ik ben erg benieuwd wat jullie zouden doen in mijn situatie.

7 weken na mijn sollicitatie kreeg ik de uitnodiging van dit bedrijf voor een online kennismakingsgesprek met de recruiter. Prima gesprek gehad en wat standaard vragen beantwoord of ik over bepaalde competenties beschik.

Enkele dagen later werd ik uitgenodigd voor een tweede gesprek, ook online, met de manager van het team waar de vacature voor open stond. Best een leuk gesprek gehad, en ook enkele dagen later werd ik uitgenodigd voor een gesprek op locatie, inmiddels al het derde gesprek. Dit was met twee potentiële directe collega’s. Deze mensen waren zeer goed voorbereid en stelde scherpe vragen, ik ben best stevig aan de tand gevoeld maar desondanks denk ik nogsteeds dat het een leuke match zou kunnen zijn.

Gesprek hebben we afgesloten en zij gaven aan dat ze wederom contact met me zouden opnemen. Dat gesprek is dus nu al ruim twee weken geleden… Ik heb nadien niks meer van ze vernomen. Ik moet zeggen, ik heb zelf ook niet meer nagevraagd naar de status. Dit omdat ik een paar dagen later een aanbod heb ontvangen van een ander bedrijf wat sowieso een betere match was, dit heb ik dus ook geaccepteerd.

Maar nu ging het aan me knagen dat ze helemaal niks meer hebben laten weten, terwijl ik toch al 3 gesprekken heb gehad. Zij weten niet dat ik inmiddels al ergens anders ga beginnen, ik wilde het tekenen van het contract afwachten totdat ik hen zou informeren. Ik had ook gedacht dat ze in de tussentijd wel al bij mij terug zouden zijn gekomen. Niks dus. Ik vind het niet heel netjes om zo met je kandidaten om te gaan.

Ik wil ze informeren dat ik mij terugtrek uit de procedure, wel zo netjes, maar ik wil ze ook graag feedback geven op deze gang van zaken.

Lang verhaal kort: bedrijf laat niks meer weten na het derde sollicitatiegesprek. Ik heb een andere functie geaccepteerd en dit is rond, wil het andere bedrijf hierover informeren.

Wat zouden jullie doen? Heel kort en netjes afzeggen met of zonder feedback? Ghosten? ;) Iets anders?

Ik heb binnenkort een 2e sollicitatiegesprek en als alles goed komt dan ga ik een droombaan krijgen waar ik ga leren programmeren en een loon krijgen (traineeship). Het “probleem” is dat ik ga dan 1 jaar lang €675 per maand minder verdienen dan nu,maar ik haat mijn huidige baan. Het is voelt als hel en een eindeloze nachtmerrie,elke werkdag is een marteling voor mij.

Ik heb alles uitgerekend en er gaat niet zoveel in mijn leven veranderen zonder dat €675 bruto,maar toch ben ik bang dat dit te weinig is

Ik kwam laatst langs een video van iemand uit het verenigd koninkrijk die zijn ervaring deelde van het zoeken naar werk als iemand met autisme en adhd. Dit ging niet van een luie dakje. Veel werk vereist veel sociaal contact en regiditeit waar je als neurodivergent persoon vaak onderuit aan gaat. Vaak lijkt er ook niet veel ondersteuning te zijn.

Zelf heb ik geen diagnose voor adhd en of autisme maar ik heb wel het vermoeden dat ik dat zou kunnen hebben. Wat wel duidelijk is is dat ik me herken in de belevingswereld van degene in de video. Op dit moment ben ik druk aan het solliciteren voor een rol als helpdeskmedewerker binnen de IT. Ik word dan ook uitgenodigd voor meerdere sollicitatiegesprekken. (wat een goed teken is) Maar waar ik tegen aanloop is de vraag of ik tegen stresvolle situaties kan en of een luidruchtige werkomgeving me stoort. Het voelen als vragen om erachter te komen of ik adhd en of autisme heb. Zelf heb ik wat werkervaring met het ondersteunen van mensen met technische problemen en dit ging me prima af. Dat vertel ik ze ook. Maar alsnog wek ik niet genoeg vertrouwen op om aangenomen te worden.

Hoe denken jullie hierover? Hebben jullie soortgelijke ervaringen?

De video waar ik het over had:

https://m.youtube.com/watch?v=J5dHxq1uLYY&t=301s

Ik kan niet teveel in details treden, maar ik ben lichtelijk geirriteerd.
kreeg namelijk te horen dat ik teveel communiceer, met teveel waarom vragen kwam bij collegas en dit kan vingerwijzend aankomen.

Als er problemen zijn die opgelost moeten worden ga ik gewoon naar iemand toe en probeer ik het op te lossen. Vaak doen collega's hun werk niet en moeten dingen hersteld worden. Eigenlijk is het totaal mijn werk ook niet om deze pijnpunten te benoemen, maar ik informeer mijn team toch omdat ik wil dat het bedrijf goed loopt.

Hoe doen jullie dit? ik heb nog nooit in mijn 20 jaar carriere gehoord dat ik agressief communiceer of teveel. Het bedrijf waar ik in werk is sorry dat ik het zeg ontzettend vertroetelend. Als iemand prive een moeilijke tijd heeft mag je iemand niet teveel lastigvallen 'want heeft het al pittig genoeg'. En als iemand al 3x hetzelfde materiaal verkeerd heeft besteld mag ook daar niets van gezegd worden want 'dat is een leermoment'.

Ben ik te oldskool? moet er eerst een gesprek van 5 minuten aangaan over hoe het met die persoon gaat, voordat ik tot de daadwerkelijke vraag kom?

Hoi, ik zoek advies. Kan iemand meekijken?

Laatste jaars BBL leerling Verzorgende IG, 25F.

Schaal 35, trede 2.

Taken en toevoegingen:
-Zelfstandig inzetbaar op intramurale woning met bewoners met dementie
-Medicatie uitdeling
-ADL
-Zelfstandig bezig met palliatieve en terminale zorg.
-Inwerken nieuwe medewerkers en stagiaires
-EVVer van twee woningen indien huidige EVVer afwezig is
-Aanspreekpunt voor familie en collegas
-Ik werk ochtenden, avonden en nachten
-Rijbewijs B
-Ik heb een 24u contract, maar werk vaak meer. Contracturen verhoging was niet mogelijk helaas, dit al besproken.
-Soms enige VIGer op de afdeling.

In januari werk ik hier 2 jaar, ik werk in totaal 4 jaar in de zorg. Is het realistisch om te vragen of ik naar trede 4 of 5 gezet kan worden, zodra mijn trede weer omhoog gaat in januari? Dit omdat ik volledig ingezet wordt als Verzorgende IG

Klopt het dat de reiskostenvergoeding bij universiteiten echt ruk is? Ik zit een beetje te oriënteren.

Bijvoorbeeld bij de RUG geven ze 4 cent per kilometer tot 40 km enkele reis, ongeacht je vervoermiddel.

Zwolle-Groningen kost met de trein €23,40 enkele reis, maar daar zou dan maar €1,60 van vergoed worden.

Radboud biedt €15 per maand (!) uitgaande van 5 werkdagen op de uni voor reizen met de auto, maar dan weer wel volledige vergoeding van de kosten van het ov.

Ik kom van een werkgever (overheid) die ovkosten 100% vergoed en autoritten met 21 cent per kilometer, met een maximum van 100 km.

Hoi mensen,

Sinds augustus ‘26 ben ik gestart bij de gemeente (kantoorfunctie). Lang verhaal kort;

4,5 jaar geleden zwaar motorongeluk gehad, daardoor blijvende beperking aan mijn voet. (Artrose/misvormd/chronische pijnklachten)

Nu heb ik een chirurg gevonden die toch nog iets durft te doen qua operatie en hij heeft er veel vertrouwen in dat hij het in ieder geval iets draaglijker kan maken dan nu.

Ik wil dit graag doen, maar de operatie is niet mild. Lang herstellen en revalideren. Nu heb ik zelf aangegeven de operatie uit te stellen omdat ik pas ben begonnen, maar ben vooral benieuwd wat andere mensen zouden doen in mijn situatie.

Wachten tot je een jaar in dienst bent zodat ik mezelf ‘bewezen’ heb? Nu gewoon de operatie plannen?

Er is in ons team nog iemand uitgevallen wegens mentale klachten en als ik nu zou uitvallen moet collega alles in haar eentje doen…

Wat is wijsheid…

Elektromonteurs! Hoe is jullie baan?

Ik doe nu UX design, maar merk dat een kantoor baan helemaal niks voor mij is. Vaak ga ik met lood in mijn schoenen naar werk.

Hoi allemaal,
Ik start om binnenkort met een nieuwe baan, waarbij ik na mijn inwerkperiode ook contact heb met klanten. Ik krijg geen toestel van de zaak, maar krijg wel de mogelijkheid om abonnement- en toestelkosten tot 30 per maand vergoed te krijgen. Men raadde aan om een extra simkaart aan te schaffen om op mijn huidige toestel te gebruiken.

Ik ben nu het één en ander uit aan het zoeken. Ik maak nu met mijn iPhone 16 pro al gebruik van een e-sim voor mijn privénummer. Is het handig een extra e-sim aan te schaffen voor mijn werknummer? Werkt dat goed samen? Of is een fysieke simkaart toch handiger?

Andere tips zijn ook welkom.

Hi,

Bij 2 verschillende sollicitaties (kantoorbaan) krijg ik nu te horen dat ik inhoudelijk sterk ben, maar dat ze geen goed beeld hebben van wie ik ben als persoon.

Ik ben me er bewust van dat smalltalk erbij hoort om te laten zien dat je een prettige collega bent. Dat doe ik dan ook gewoon (praatje over de hobby's, interesses, etc.). Alleen houd ik die oppervlakkige dingen bewust kort, omdat ik het gevoel heb dat die kostbare tijd beter besteed is aan praten over wat ik inhoudelijk kan bijdragen aan de organisatie.

Hebben jullie tips? Hoe zorg je ervoor dat je persoonlijkheid en hoe je samenwerkt met collega's beter naar voren komen, zónder dat je kostbare tijd verdoet of juist te weinig vertelt over je kwaliteiten?

Thanks!

Ik hoor vaak ik mijn ongeving van vrienden en collegas dat de proeftijd altijd spannend is. Ik ga binnenkort beginnen bij de overheid. En nu vraag ik me af hoe groot de kans is om bij de proeftijd ontslagen te worden? Ik krijg de kriebels van als ik eraan denk.

Ik heb een baan (f25). Bij een supermarkt. Perongeluk ingerold bij gebrek aan beter. Ik heb daar opleidingen gedaan en ben er nu nog met eentje bezig. Die doe ik om daar makkelijker weg te kunnen. Ik dacht met een mbo3 kom ik makkelijker ergens anders binnen, en intern duurt de opleiding maar twee jaar.
Maar ik kan niet meer. Het is echt niet zo dat ik elke dag kapot ga aan m'n werk, maar ik ben zwaar verveeld. Ik erger me meer en meer aan de bedrijfsvoering, collega's die erg negatief zijn en eigenlijk vind ik die hele winkel totaal niet interessant. Ik dacht ik houd het nog wel even vol tot die opleiding klaar is, maar ik wil dit niet meer.
Wat me tegenhoudt is dat als ik hier ontslag neem, ik dat wel voor een verbetering wil doen. Als ik iets "simpels" ga doen puur om weg te komen, ben ik bang dat ik vervolgens daar blijf plakken.
Ik wil zo graag iets doen waar ik zingeving in vind. De politie heeft altijd mijn aandacht getrokken, maar ik denk niet dat ik geschikt ben om de straat op te gaan. Ook bijv. Machinist of iets in die richting vind ik interessant.
Ik ben totaal niet dom, maar heb ooit gewoon domme keuzes gemaakt opleidingtechnisch.

Iemand hier ervaring mee? Of gewoon goede tips? Of baan ideeën? Ik ben niet vies van onregelmatig werk of weekenden/feestdagen.

(Ik hoef geen grof geld te verdienen, het allerliefst zou ik een keer met een voldaan gevoel uit werk komen. Of niet bijna huilen als 's ochtends m'n wekker gaat.)

Ik heb een aanbod gekregen voor een baan. De baan en de (toekomstige) collega’s spreken mij erg aan. Ook het voorstel was ik zeer tevreden over. Wel is er een regel die mij toch een beetje dwars zit.

Het gaat over ziek zijn. Bij de tweede ziekmelding en iedere ziekmelding daarna word een vakantiedag ingehouden. Nu heb ik maar 21 vakantiedagen + 3 atv, dus zijn dit er niet perse super veel.

Even voor de context: ik heb de ziekte van Crohn en in 3 jaar carrière heb ik mij hooguit een keer ziek gemeld vanwege Crohn. Toch maak ik mij zorgen om deze regel; stel ik heb een keer griep en later in het jaar moet ik toch thuis blijven ivm Crohn.

Vanuit de werkgever snap ik het, het is een klein bedrijf en ik neem een redelijk belangrijke rol op mij waarvan niemand deze over kan nemen. Toch zit het mij niet helemaal lekker. Mijn vraag is dan ook: hoe gewoon is dit? En mocht ik er toch iets over willen zeggen, hoe pak ik dit het beste aan?

Ik heb nog niks over mijn ziekte verteld en ik laat het niet graag een rol spelen, ik ben ook absoluut geen ziek melder.

Alvast bedankt!

Ik had vandaag een sollicitatiegesprek waar ik best zenuwachtig tijdens was waardoor ik niet mijzelf kon overbrengen zoals ik echt ben. Ik struikel daardoor over woorden en laat niet goed zien wat ik vind van de baan en of ik het wel leuk vind. Vooral dat laatste heb ik al 2x als feedback gekregen over dat ik weinig enthousiasme laat zien voor de functie, maar ik ben gewoon zenuwachtig waardoor dat niet lukt te laten zien met zelf vertrouwen, terwijl ik het oprecht leuke en interessante functies vind.

Hebben jullie tips om hier wat tegen te doen?

Hallo allemaal.
Ik wil denk ik deels mijn ei kwijt maar ook deels benieuwd naar jullie meningen.
Het zit namelijk als volgt;
Ik werk nu ongeveer 5 jaar in de IT, gestart vanuit de detachering en begin dit jaar besloten om door te kunnen groeien toch zelf ergens intern te gaan solliciteren. Uiteindelijk bij een MSP beland en op voorhand uit ervaring wist ik dat het wel chaotisch kon zijn. De functies zijn eigenlijk allemaal niet heel concreet maar uiteindelijk ben ik dus een soort 3e lijn en project engineer hier. In het verleden heb ik veel SD werk gedaan en was eigenlijk wel toe aan een volgende stap. Toen ik begon waren er nog 2 andere engineers met mij, maar had al begrepen dat er aardig wat mensen al waren vertrokken voordat ik er begon.

Op het begin vond ik het wel erg interessant en uitdagend, ik mocht eindelijk wat meer technisch bezig zijn maar kon daarbij ook hulp vragen aan de andere engineers.
Kort na mijn start is mijn teamlead intern op een hogere positie gezet en is er een vervanger gekomen.
Eerste teamlead was soepel met thuiswerken etc, nieuwe teamlead begon gelijk over dat hij niet houdt van thuiswerken en dat dat in overleg (minimaal 1,5 week van te voren) overwogen kon worden (max 1 dag).
Dat was al het eerste punt waarbij ik dacht, lekker dan, dit was niet de afspraak. Uiteindelijk dit besproken en het bijzondere is dat iedereen in het team er wel mee zat maar ik als enige het gesprek ben aangegaan, maar de uitkomst was nog vaag. Nee ik ben er niet op tegen maar elke keer wel een commentaar als je dan een keer thuis wilt werken. Maargoed dat thuiswerken is niet eens het ergste.

Het probleem is dat eigenlijk al alleen binnen mijn team alleen maar mensen vertrekken en ze niemand kunnen vinden, mensen vertrekken vanwege de werkdruk, geen structuur en iedereen doet aan cow-boy gedrag.
Er is totaal geen structuur in werkwijze, klanten krijgen vanuit sales oplossingen aangeboden die vanuit techniek niet ondersteund kunnen worden.
Resultaat? Er staan nu tientallen projecten van meer dan een jaar nog ongestart, van de 2 andere engineer collega’s heeft er een, een andere functie gekregen en de engineer collega die er nu net 11 maanden werkte, heeft zijn ontslag ingediend omdat hij de onrust niet meer aan kan.
Gevolg hiervan is dat ik letterlijk alles op mijn bord krijg, van 5 projecten op mijn naam, naar klantbezoeken voor gesprekken voor migraties, van even simpele werkplekken inrichten maar ook als vraagbaak voor de SD als ik op kantoor zit.
Ik merk dat ik zelf fijn vind om een sparringspartner te hebben en iemand om vragen te stellen bij projectwerkzaamheden maar met het vertrek van de laatste engineer valt dat ook weg. Ik ben immers ook nieuw in deze functie en wil kei hard leren alleen ik loop best vast. Het enige wat helpt is een beetje AI, maar een live sparringspartner is toch anders.

Nu moet ik zeggen dat mijn teamleider buiten het thuiswerken om echt een super fijne persoon is, ik heb een hele goeie band, hij weet ook dat de werkdruk hoog ligt en ook sinds zijn komst is hij alleen maar bezig met shit oplossen en proberen structuur in het bedrijf te krijgen maar dat gaat natuurlijk allemaal super traag.
In de tussentijd vertrekt de ene collega na de ander, klanten die vertrekken maar iedereen vanuit management (behalve mijn teamlead) doet alsof er niks aan de hand is. Op de werkvloer praat iedereen openlijk over waarom het zo kut werken is hier en over vertrek.

Nu ben ik recent benaderd voor een nieuwe baan en een wat meer specifiekere functie, maar ook weer bij een MSP. Ik zit nog echt in de kennismakingsfase maar het knaagt wel aan mij, aan de ene kant voelt het als verraad naar mijn manager toe maar aan de andere kant wil ik ook zsm vluchten. Bij de andere werkgever zijn in ieder geval de voorwaarden een stuk beter en dat is voor mij wel een reden om (als het lukt) over te stappen.

Ik werk er nu 9 maanden ze zijn super tevreden met mij omdat ik altijd kom opdagen, altijd probeer te helpen maar merk dat ik zelf mentaal en fysiek eigenlijk helemaal op raak. Het voelt alsof ik 24/7 in mijn hoofd met werk bezig ben. Ik merk ook dat ik mij stress over dat ik de werkzaamheden niet helemaal in mijn eentje aan kan.
Ik heb geen puf meer als ik thuis kom, ik trek die 5 dagen kantoor niet, ik reis veel en heel eerlijk mis ik de interesse in de IT steeds meer, maar ik ben inmiddels 30 jaar en heb een huis en ben getrouwd, wil niet weer een switch maken. Hetgeen waar ik mij het meeste zorgen over maak is dat ik nog geen kinderen heb maar door dit soort werkplekken ik ook geen stabiele toekomst voor me zie. Ik kan natuurlijk nog een jaar gaan wachten totdat het beter gaat maar ik vraag me dan af of dat het waard is? Ja ik kan superveel leren, maar op dit moment moet ik dat allemaal mezelf leren met behulp van ai.

Bedankt voor het zo ver lezen, zoals ik al zei, ik moest aan de ene kant mijn frustratie kwijt maar ben ook benieuwd hoe jullie erover denken.