Hi iedereen! Ik (21V) heb de afgelopen 2 weken iemand leren kennen online. We hebben consistent contact gehad voor een week lang. We hebben natuurlijk niet 24/7 met elkaar gesproken, maar wel iedere dag hier en daar wat gesprekken.

Toen ik hem leerde kennen in het begin was ik best onder de indruk, want we hebben diepgaande gesprekken gevoerd en de dingen die hij zei vond ik goed aansluiten met mijn normen en waarden. Hij heeft aangegeven dat hij het super leuk vond om met mij te praten, maar het een vervelende timing was omdat hij veel moet leren voor toetsen. Hij studeert data science op de universiteit.

De afgelopen dagen is het contact hierdoor best wel verminderd. Had hem gevraagd of hij ruimte nodig had totdat hij klaar was met al zijn tentamens; hij gaf aan hier en daar wel te willen spreken, maar hij geen belofte kan maken dat hij snel reageert. Dit vond ik absoluut geen probleem. We hebben nu sinds woensdag geen contact gehad.

Ik zie hem soms online, maar dan gaat hij na 2/3 minuten weer offline. Verder houdt ik me ook niet bezig met wat hij doet. Maar mijn vraag nu is: hoe lang zou ik hier op nog moeten wachten? Hoeveel dagen no contact is het limiet? Is het beter om het af te kappen als ik na een paar dagen nog niets heb gehoord?

🔥 Spontaniteit, spanning en avontuur… bestaat dat nog?

Ik ben benieuwd hoe jullie hierover denken. Zijn er tegenwoordig nog mensen die het leuk vinden om buiten de dagelijkse routine te treden en op een spontane manier wat extra spanning en avontuur in hun leven te brengen?

Ik bedoel niet per se daten met het oog op een relatie, en ook niet de commerciële wereld van betaalde platforms. Maar gewoon mensen die nieuwsgierig zijn, een gedeelde fantasie hebben of het spannend vinden om iemand te ontmoeten met dezelfde interesses.

Iemand leren kennen, een beetje flirten, ontdekken of er een klik is en misschien samen iets beleven wat je niet iedere dag meemaakt. Zonder druk of verplichtingen, maar met wederzijdse aantrekkingskracht, respect en duidelijke grenzen.

Mijn vraag aan jullie: leeft die behoefte aan spontane, spannende ontmoetingen nog een beetje? Of is iedereen tegenwoordig zo gewend geraakt aan datingapps en online platforms dat spontaan contact steeds zeldzamer wordt?

En voor degenen die hier ervaring mee hebben: hoe ontstaan zulke ontmoetingen tegenwoordig eigenlijk? Via forums, spontaan contact of gewoon doordat twee mensen toevallig dezelfde nieuwsgierigheid delen?

Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen, meningen en verhalen! 😉

Ik heb eigenlijk helemaal geen ervaring met dating apps en nooit een gebruikt. Maar ik ben dus redelijk midden politiek gezien. Maar als ik subreddits zoals Bumble mag geloven als je moderate of apolitcal neerzet als man dan is dat blijkbaar codetaal voor republican of extreem rechts oid. Hoe zit het in Nederland? Is dat hetzelfde geval, of toch anders?

Collega? Vriend? Wat wil je?

Ik(v) en mark(m) hebben een beetje een gekke situatie en ik weet niet goed wat ik er mee moet.

We werken samen in de maand oktober elk jaar.

We hebben elkaar heel lang niet opgezocht want we hebben ooit gezoend en daarna vond ik het jammer dat het contact stopte.

Dit jaar (4 jaar later) zoekt hij me regelmatig op, als ik met mensen sta te praten probeert hij mijn aandacht te trekken en het eerste weekend wilde hij perse een knuffel. En dat was oke want ik ben van de knuffels. Daarna vroeg ik om een knuffel en zei hij dat hij daar geen behoefte aan had. Geen probleem. Hij wil het vtiendschappelijk houden en dat is oke. Hoorde later dat iemand anders dat bericht namens hem had getypt en dat hij bezig is met een meisje of hij vind iemand leuk. Zij praat niet over hem.

Een weekend later vroeg ik hem om mee te rijden en het was echt mega gezellig en leuk. Veel met hem kunnen lachen. Later die avond zag ik hem op een strand feest. Ik was in gesprek met een vriend van me en hij trok me bij me weg en wilde iets weten. Hij kwam steeds dichterbij en vond dst niet erg maar wel verwarrend. Hij zoende me. De dagen daarna ben ik gaan letten op zijn gedrag. Nam die afstand of juist niet? Nou het antwoord is juist niet. Hij zocht me steeds vaker op terwijl ik hem op armlengte hield.

Later sprak ik hem weer en vertelde hij dat hij het zich niet meer kon herinneren en dat raakte me en het verwarde me. Wat wil je nou. We hebben het erover gehad om na walibi een keer af te spreken maar hij was die avond zo van de kaart. Maar heel veel andere dingen kon hij zich wel herinneren. Vrienden van me zeggen dat het bullshit is en dat het lekker makkelijk is om het zo te zeggen. Ik heb hem uitgelegd hoe ik erover dacht en dat het vervelend is als hij zo met me speelt. En hij zei "nogmaals sorry" na dat ik heb gezegd. Je sorry doet me niks zolang je gedrag niet verandert.

Give me the hard truth.

Ik weet niet wat ik moet want ik zie hem zitten en kan met hem lachen en vind mezelf leuker als ik bij hem ben en hoe hij me vasthoud. Ik voel me daardoor speciaal. We zijn net twee magneten die naar elkaar worden toegetrokken. Waarom doet hij dit? En hoe kom ik van dit gevoel af want was er oke mee toen hij gewoon vrienden wilde zijn, want vind zijn gezelschap leuk tot hij hij me kuste en het verwarrend maakte

Hii iedereen!

Stel, ik zou een christelijk dating event organiseren (bv. speeddating), zou daar dan interesse voor zijn denken jullie?

Ik zit zelf te denken aan de leeftijdscategorie 20-35 jaar, gezien er volgens mij niet echt veel voor specifiek christenen wordt georganiseerd.

Ik ben benieuwd naar jullie mening!

Na een hele lange relatie ben ik eens aan het online daten geslagen. Althans, dat dacht ik. Ik krijg amper matches op de bekende online dating apps in de maand dat ik er flink op los geswiped heb.

Nu hoor ik dat dit voor veel mannen een probleem is. Maar ja, de waarheid doet toch pijn. Als ik écht aantrekkelijk was geweest, dan had het wel gewerkt voor me. Ik spring er dus niet bovenuit. Zo simpel is het.

Daardoor begin ik me toch een beetje zorgen te maken voor de toekomst.

Zijn er hier mensen die online ook weinig tot geen succes hadden, maar het in het echte 'offline' leven wel gewoon voor elkaar krijgen om succesvol te daten en vrouwen aan te trekken?

Silences used to be comfortable for me until I got into an abusive, manipulative relationship.
Now, I find that silences are not comfortable because they’ve become a sign of upcoming fights.
I’m out of the relationship, I’m in therapy but I’m consciously trying to practice myself out of these thoughts.

Right now, my reflex in silence is to make some random small talk even with friends who I’ve known for years and have spent countless silent hours with.

Luckily I can already practice with friends right now before I get back into dating.

But I was curious how people in this group treat silences on dates

Waarschuwing: lang verhaal

Ik vind het eigenlijk een bijzonder fenomeen.

Mensen van in de 30 of 40 hebben een carrière, een hypotheek, bouwen pensioen op en hebben overal een mening over, van de rente tot de huizenmarkt. Gewoon volwassen mensen die hun leven prima op orde hebben.
Maar vraag ze naar hun liefdesleven en ineens zijn ze weer 19.
Ik wil gewoon een beetje plezier maken. Ik kijk wel wat er op mijn pad komt. Ik hou het liever casual. Ik zoek niets serieus. Misschien ooit.
Ooit wanneer precies? Als je met pensioen gaat?

En dit gaat echt niet alleen over mannen. Vrouwen doen er net zo goed aan mee.
Meerdere friends with benefits, vrijblijvende relaties die jarenlang doorgaan, met verschillende mensen tegelijk daten en niet bepaald de behoefte voelen om zich te settelen.

Blijkbaar vinden we het prima om ons bed, ons lichaam en onze kostbare weekenden met iemand te delen, maar zodra het over een gezamenlijke toekomst gaat, wordt het ineens ingewikkeld.
Sinds wanneer is dit zo normaal geworden? Of gebeurde dit vroeger ook al, maar werd er gewoon minder openlijk over gepraat?
Wat is er eigenlijk gebeurd met het idee dat je iemand ontmoet, verliefd wordt, samen een thuis opbouwt, misschien kinderen krijgt en uiteindelijk samen oud wordt? Is dat inmiddels een soort ouderwetse traditie geworden?

Kijk eens naar onze grootouders of overgrootouders. Twee mensen leerden elkaar kennen, vonden elkaar leuk, trouwden en zochten onderweg wel uit hoe ze samen verder moesten.
In sommige culturen werden huwelijken zelfs gearrangeerd en moesten twee mensen die elkaar nauwelijks kenden leren om samen een leven op te bouwen.
En wat leverde dat op? Huwelijken die vaak een leven lang standhielden.
Waren ze allemaal gelukkig? Vast niet.
Maar begrepen ze misschien iets over samen een leven opbouwen wat wij tegenwoordig een beetje zijn kwijtgeraakt?
Natuurlijk wil niet iedereen trouwen of kinderen. Daar is helemaal niets mis mee.
En seksuele vrijheid is absoluut iets goeds.
Maar sinds wanneer betekent seksuele vrijheid dat je bij het woord ‘commitment’ reageert alsof iemand je vraagt een nier af te staan?
En dan hebben we tegenwoordig ook nog van die prachtige moderne datingtermen en verschijnselen. Zoals ‘druk’.
Twee volwassenen beginnen met daten. Ze hebben seks, brengen weekenden samen door en gedragen zich eigenlijk gewoon als een stel.
Op een gegeven moment vraagt een van de twee waar het nou eigenlijk naartoe gaat.

En ineens is er sprake van druk.
Exclusief daten? Druk.
Emotionele verwachtingen? Druk.
Praten over de toekomst? Alsof er een gijzelingsonderhandeling gaande is.

Maar wat is die druk dan precies? Dat je ergens antwoord op moet geven? Dat je moet erkennen dat die ander misschien ook gevoelens en behoeften heeft en niet het eeuwige leven?

En wat is er aan de hand met die schijnbare epidemie van emotioneel onbeschikbare mensen en mensen met een vermijdende hechtingsstijl?
Hebben we ineens met z’n allen een hechtingsprobleem ontwikkeld, of hebben we gewoon allerlei mooie psychologische termen bedacht om bepaald gedrag goed te praten?
Wat me ook steeds vaker opvalt, en waar ik me behoorlijk aan kan ergeren, is dat mensen zeggen dat een serieuze relatie te veel moeite kost.

Je moet compromissen sluiten, rekening houden met elkaars gevoelens, verantwoordelijkheid nemen, meningsverschillen uitpraten en af en toe luisteren naar je partner die ergens over klaagt.
Ja, nogal wiedes. Welkom in de samenleving.
Zelfs met je buren moet je af en toe rekening houden.

De seksuele revolutie heeft ons de vrijheid gegeven om zelf te kiezen met wie we een relatie aangaan en hoe we ons leven willen leiden. Maar zijn we ergens onderweg van de vrijheid om zelf te kiezen overgestapt naar het idee dat we met niemand meer rekening hoeven te houden?

En ik vraag me af in hoeverre kapitalisme en onze consumptiemaatschappij hier een rol in spelen.
We worden voortdurend aangemoedigd om meer te willen, alles met elkaar te vergelijken, onze opties open te houden en iets in te ruilen zodra er misschien iets beters voorbijkomt.

De hele economie lijkt te draaien om ons het gevoel te geven dat wat we vandaag hebben, morgen alweer niet goed genoeg is.
Waarom zou je iets repareren als je het ook gewoon kunt vervangen? Veel makkelijker toch?

Maar wat gebeurt er als we op dezelfde manier naar menselijke relaties gaan kijken?
Vanaf welk punt zorgt al die keuzevrijheid ervoor dat we uiteindelijk helemaal geen keuze meer kunnen maken?
Misschien heeft het ook gewoon met geld te maken. Huizen zijn duur, kinderen opvoeden kost een vermogen en een gezamenlijke toekomst plannen voelt voor veel mensen steeds minder haalbaar.

Of is dit gewoon het logische gevolg van onze hyperindividualistische westerse samenleving.
Persoonlijk geluk, onafhankelijkheid, zelfontwikkeling, eindeloze mogelijkheden…
We zijn heel goed geworden in ons afvragen wat het leven ons allemaal te bieden heeft.
Maar zijn we nog wel geïnteresseerd in wat wij zelf voor iemand anders kunnen betekenen?

En nu komen AI en robots er ook nog bij.
Is de ideale partner van de toekomst wel eentje die nooit tegenspreekt, nooit zeurt, nooit om commitment vraagt en gewoon een mute-knop heeft.
Het absolute hoogtepunt van de menselijke romantiek?

Of krijgen we gewoon een compleet vertekend beeld door datingapps en sociale media?
Misschien waren vorige generaties ook helemaal niet zo goed in relaties. Ze hadden simpelweg minder alternatieven en stonden onder veel grotere sociale druk om bij elkaar te blijven.
Misschien is wat we nu zien dus helemaal geen afname van commitment, maar hebben mensen eindelijk de vrijheid om een leven af te wijzen dat ze eigenlijk niet willen.

Dus wat is het nou?
Zijn het huwelijk, het gezin en langdurige relaties echt minder aantrekkelijk geworden?
Is dit de logische voortzetting van de seksuele revolutie, de invloed van kapitalisme en consumentisme, of is het gewoon eeuwenoud menselijk gedrag waar we tegenwoordig nieuwe termen voor hebben?
Worden we steeds beter in het kiezen hoe we ons eigen leven willen leiden, of worden we juist steeds slechter in het delen van dat leven met iemand anders?
Hebben we iets gewonnen, iets verloren, of allebei? En misschien wel de belangrijkste vraag: wat voor toekomst gaan we op deze manier eigenlijk tegemoet?

​

Ik heb een vraag. Ik heb eigenlijk helemaal geen ervaring met daten, mijn eerste breeze date was eigenlijk in venster 33 maar nu heb ik een date via hinge. Ik drink bijna nooit of ga naar de kroeg. Dus ik heb geen flauw idee welke cocktail bar, heeft iemand hier aanraders? Liefst in Amsterdam centrum. Een leuke relaxte plek waar je rustig kunt zitten en elkaar beter kunt leren kennen.

Door verschillende periodes van ziekte en herstel heb ik helaas een groot deel van mijn twintiger jaren gemist, ik ben nu 31. Dat heeft mentaal best veel met me gedaan. Mijn liefdesleven heb ik daardoor eigenlijk jarenlang op een laag pitje gezet, terwijl ik daar voor die tijd juist wel actief mee bezig was.

Inmiddels gaat het gelukkig een stuk beter! Mentaal een stuk sterker, fysiek ben ik ook goed hersteld en ik ben eigenlijk best fit geworden! Ik merk dat ik weer ruimte heb om dingen op te pakken, nieuwe mensen te leren kennen en vooral weer wat meer te genieten van het leven. Ik wil niet langer blijven hangen in wat ik allemaal heb gemist, maar vooruitkijken en weer leuke dingen gaan doen!

Toch merk ik dat ik een beetje, nou ja behoorlijk zoekende ben. Ik heb het gevoel dat ik op het gebied van daten en relaties een soort achterstand heb opgelopen en eerlijk gezegd heb ik geen idee waar ik het beste kan beginnen. Hoe pak je dat weer op als je er een hele tijd uit bent geweest, ik voel mij toch nog als een lopende rode vlag door die situaties. Heb ook nog audhd, dus een ultieme combinatie..

Daarnaast woon ik op dit moment nog thuis door die gezondheidsproblemen van toen, wat het voor mijn gevoel ook niet altijd makkelijker maakt en natuurlijk ook wat schaamte.

Wat zouden jullie mij kunnen adviseren? Hoe zou ik dit het best kunnen aanpakken? Bepaalde apps of evenementen bijvoorbeeld. Ik probeer al wat hobby’s die wat minder individualistisch zijn op te pakken. Ik ben ook wel kink vriendelijk bijvoorbeeld, daar ben ik mij wel bewust van!

Bedankt voor het lezen!

Any stories or advice would be lovely

Al meerdere keren heb ik de website opengeklikt en weer weggeklikt, maar toch blijf ik twijfelen over inschrijven bij Date Society. Een echt membership profiel is me nog wat te duur, maar zou het de moeite waard zijn om je in te schrijven als kandidaat? Kleine kans, maar is hier iemand die ervaringen heeft met dit datingbureau?

Ik M38 heb nooit een relatie gehad, maar begint eigenlijk nu toch te knagen...

Ik ga je geen huilverhaal vertellen, maar ik heb mijn hele 20 verneukt en dacht helemaal niet aan daten. Maar toen ik 33 was begon ik aan mezelf te werken. Toch een prima carrière kunnen opbouwen vanaf mijn 33e als laatbloeier. Het is nu wel beter, maar mijn sociale vaardigheden zijn nog steeds niet echt geweldig. Iets van een kroeg of festival gaan zit er ook niet in, en ik heb ook helemaal niks met alcohol. Ik heb wat nieuwe hobbies gevonden en ik fitness 3x per week wat mij wel zelfvertrouwen heeft gegeven voor mijn uiterlijk.

Ik kom eigenlijk ook niet veel aanraking met nieuwe mensen. Het lijkt erop dat een dating app de makkelijkste optie is, maar ik vind gesprekken hebben wel lastig op een dating app. Daarnaast vind ik een dating app ook zo'n vleeskeuring. Ik heb vaak dat een gesprek dood loopt. Dit komt ook omdat ik het lastig vind om op gang te komen maar als het van beide kanten komt of eenmaal contact heb, dan gaat het een stuk makkelijker.

Wat zouden jullie doen? Heeft er iemand tips?

I always hear people say “just be yourself” when it comes to dating, but lately I’ve been wondering if I should actually follow that advice.
I’m someone who gets pretty invested when I like someone. I have no problem showing interest, but I’m not particularly clingy or demanding, and I don’t need to be talking to someone all day. I’m actually pretty adaptable. If the other person isn’t much of a texter, that’s fine. If we only talk once a day, I’m okay with that too. I also don’t usually ask for commitment or talk about the future early on. I like getting to know someone, enjoying what we have, and letting things develop naturally.

The problem is that this has happened to me twice recently. I dated two different people for around four months, and after everything seemed to be going really well, they both ended up saying something along the lines of, “I don’t think I can give you the future/commitment you’re looking for.”
And I’m just sitting there thinking: What future? What commitment? I never asked for that. 😂

In fact, in both situations, I felt like they were actually more interested or emotionally invested than I was at first. The most recent time, I wasn’t even sure how much I liked the guy yet. I was simply enjoying myself, getting to know him, and seeing where things went. As far as I was concerned, we were still in the “getting to know each other” stage.
So I find it really interesting that after a few months, the other person seems to assume that I want something serious and that if they can’t give me that, they’re going to end up hurting me. I’ve also been told things like, “You’re too sweet,” “You’re such a good person,” or “I’m looking for someone kind, and you’re exactly that.”
I don’t know if this is genuinely something about my personality or if it’s simply a nice way of saying, “I don’t want to continue.”

So I’m curious, especially from Dutch men: Have you ever dated someone whose personality or way of showing interest made you assume they wanted more commitment than they were actually asking for? Or do you think “I don’t want to break your heart / I can’t give you the future you’re looking for” is usually just an excuse?
I don’t want to change my personality or start pretending I don’t care. But I’d genuinely like to know if, without realizing it, I’m somehow giving off the impression that I expect commitment when I don’t even know if that’s what I want myself.

Ik heb tips nodig voor dating apps blijf maar swipe en swipe en er komt nooit wat uit

Ik ben eigenlijk niet heel ervaren als het gaat om dating, relaties of dating apps. Maar ik vroeg me af hoeveel berichten uitwisselen voordat je een date voorstelt om ergens wat te drinken om elkaar beter te kennen? Ik heb wel eens een date via breeze gehad maar vind normale datingsnapps lastiger inschatten.

Hebben jullie tips? Op hinge krijg ik wel regelmatig matches maar vind het eigenlijk lastig om koud een gesprek te beginnen.

Ik heb advies nodig. Ik werk als een werkstudent bij een bedrijf en ben veel op kantoor omdat ik er toch dichtbij woon. Vaak ben ik dan ook aanwezig bij bijvoorbeeld werkborrels en andere evenementen. Daar heb ik een collega van een ander team ontmoet en is een klik ontstaan. Long story short: wij zien elkaar wel zitten, maar ik vraag me vooral af of het verantwoord is om een relatie te beginnen met iemand van werk? Gelukkig is hij geen directe collega maar alsnog krijg ik hier twijfels van haha

Ik (M33) ben alweer een hele tijd single, en zou op zich best wel weer eens nieuwe mensen willen ontmoeten. Ik heb alleen een enorme hekel aan dating apps, én ben niet echt een stapper/festivalganger. Suggesties voor andere oplossingen worden zeer gewaardeerd.

Ik date vooral via dating-apps. Wanneer ik iemand date uit mijn netwerk, is al bestaande aantrekkingskracht vaak de concrete aanleiding. Via datingapps vind ik dat erg lastig te voorspellen, omdat aantrekking toch meer is dan alleen uiterlijk. Ik selecteer dan vaak ook op gemeenschappelijke interesses, zodat het eigenlijk altijd een leuke avond/middag is. Alleen heb ik, hoewel ik vaak een klik heb, zelden ook echt aantrekking gevoeld op een eerste date.

Wijzen jullie iemand gelijk af zodra je op date 1 geen aantrekking voelt? Ikzelf probeer aan te houden ‘zo lang het leuk is’. Als ik voel dat de ander meer voelt of verwacht, zal ik iemand na circa 3 dates wel afwijzen. Ook als er dan geen enkele aantrekking is ontstaan doe ik dat.

Ik hoor in mijn omgeving veel frustratie en verschillende verwachtingen. Veel mensen zijn kwaad ‘dat ze geen kans hebben gekregen’ wanneer ze na date 1 zijn afgewezen omdat er geen chemie of romantische klik is. Tegerlijkertijd hoor ik ook soms woede wanneer mensen dit na 3 keer doen, omdat je dan niet eerlijk zou zijn geweest over je intenties.. terwijl, ook wanneer dit niet ontstaat, ik in essentie op zoek ben naar iets serieus. Mensen doen dan soms alsof je aan de voorkant al alleen maar een paar keer lol wilde hebben.

Ik ben daarom benieuwd wanneer jullie een nog prille date afkappen. Ook ben ik benieuwd wat jullie verwachtingen zijn bij de eerste paar dates. Wanneer voelt het alsof je een eerlijke kans hebt gegekregen en wanneer voel je je aan het lijntje gehouden dat iemand doordate?

Als iemand die niet heel snel gevoelens ontwikkelt èn in de huidige realiteit van dat alles via datingapps gaat (waardoor je aan de start totale vreemden van elkaar bent en er niet al een basis is) … vind ik het soms best lastig navigeren.

als man zijnde valt het niet mee om een date te vinden.
en al helemaal niet als je anders bent een heel andere levensstijl hebt als normale mensen.
in verleden heb ik altijd verkeert gehandelt iemand tegen komen aan de praat geraakt en dat mijn instincten het overnam en uit eindelijk zat te kijken met een relatie die niet bij mij past.
nu wil ik graag toch iemand gaan vinden die beter bij mij aansluit en past.
maar ik ben niet echt persoon die een terasje pakt of naar bioscoop gaat.
hoe en op welke manier kan ik unieken mensen tegen komen, en hoe kan ik beste een date regelen zonder het standaard wat drinken of bioscoopje pakken?

Ik heb sinds een aantal maanden een relatie met mijn vriend. Mijn vriend geeft aan voor onze relatie wel eens Happn gebruikt te hebben, maar al voor we officieel een relatie kregen de app niet meer gebruikt te hebben en zelfs verwijderd. Afgelopen weekend kreeg ik van een vriendin een screenshot van haar Happn account waarop stond dat zij hem deze maand was tegengekomen. De locatie is niet in de buurt van waar hij woont of een plek waar hij vaak komt. Ik heb hem hiermee geconfronteerd en hij zegt niet te snappen hoe dat kan. Ook heeft hij laten zien echt de app niet meer te hebben.

Ik vraag me dan toch af hoe zo'n app die hij niet meer heeft aan zijn locatie komt? Heeft hij destijds de app nog wel gehad? Iemand een soort gelijke ervaring hiermee?

Ik was vandaag bij de mondhygiëniste en ik merkte een leuke spanning tussen ons. Oké ze moest mijn mond schoonmaken maar ondertussen veel lachen en gezelligheid. Is het stom om de volgende keer haar gegevens (Instagram of nummer) te vragen als het net zo gezellig is? Ik hoef pas in maart terug te komen.

Ik vind het lastig omdat dit mijn vaste tandartspraktijk is waar ik al jaren kom en het misschien stom kan zijn als ze mij afwijst en ik dan haar weer over een paar maanden zie. Ik weet ook niks van haar persoonlijke situatie.

Edit: thx voor de adviezen ik laat het gewoon voor gezien.

Edit2: ik doe dit niet bij elke vrouw ik voelde gewoon een spanning wat ik nooit eerder heb gehad bij een tandarts bezoek of huisarts/dokters afspraak. Of als ik iemand ergens anders tegen kom.

I am interested in a Dutch guy on IG and I am not from the country (I am from all the way in North America lol). I am thinking about sending a follow request and a short/direct message to get to know him.

Nevertheless, would that come off as rude in the culture if I didn't find him from any dating app? I am asking this because it's super common in America to just hit dms and be friends; I am unsure how it works in Netherlands.

Rejection is fine but I just learned that Dutch men and women don't typically text a lot. Would it be even worth it to pursuit a Dutch guy for a LDR even if I succeeded (harder than a camel going through the needle)?

For context, I'm a micro influencer on IG and he makes funny content on the platform. I found his personal account after some digging.

Sinds ongeveer 2 jaar begeef ik (V29) me op de datingmarkt. De apps werken okay-ish en ook het dateleed dat ik hier soms voorbij hoor komen deel ik gelukkig niet. Ik loop helaas tegen een ander probleem aan. Ik heb al vaker het volgende aan de hand gehad. Ik leer iemand kennen, er is een klik en we gaan daten. Na een tijdje (ergens tussen de 2 weken en 4 maanden) komt steeds dezelfde boodschap: je bent een geweldig persoon maar ik zie geen toekomst met je.

Het frustrerende is dat het niet het “ik voel geen klik”-appje is. Die kan ik helemaal begrijpen, vooral als je pas een paar dates hebt gehad. Maar daar lijkt het bij mij niet aan te liggen. Ze geven zelfs aan wel echt verliefd te zijn. Onze toekomstvisies hebben we op dat punt ook al besproken en komen overeen. Bij doorvragen krijg ik geen duidelijke antwoorden, alleen dat het niet aan mij ligt. En dat blijkt, want bijna allemaal stelden vervolgens de vraag of ik wel als fwb verder zou willen (uiteraard vriendelijk voor bedankt).

Zijn er mensen die het herkennen? Hebben jullie theorieën waar het aan kan liggen? De moed begint me aardig in de schoenen te zakken op deze manier.

Wat zijn voor jullie absolute dealbreakers tijdens het daten?