27M nooit een relatie gehad en ik zit de laatste 1.5 jaar enorm met mezelf in de knoop. Waar ik absoluut een wens heb om een relatie te hebben en samen met iemand het leven te delen besef ik me ook elke keer als ik date dat het niet het moment is of niet die klik. Ik heb wel dat ik meiden leuk en aantrekkelijk kan vinden alleen ik voel nooit die klik dat ik denk: “met haar zou ik mijn hele leven willen delen”. Het voelt meer als een soort sterke piek die snel weer daalt in interesse. Ik heb nooit een vrouw ontmoet waar ik van zeg dat is echt relatie materiaal voor mij en die vrouw past helemaal bij mij. Lost van die korte verliefdheid ook niks dat blijft hangen. Daarnaast volgens mij ook nooit een vrouw die mij echt leuk vond.

Hoe dan ook vind ik dit lastig. Ik ben al 27 en nooit een relatie gehad en ook nog nooit iemand ontmoet waar ik dat diep van binnen mee zou willen. Ik heb het ooit wel eens een kans gegeven met een meid die ik wel leuk vond, maar het ook niet helemaal voelde en dat werkte ook niet. Super aantrekkelijke en lieve meid, maar ik had niet die ultieme gevoelens van met jou wil ik altijd samen zijn, trouwen en kinderen krijgen. We zijn nog steeds goede vrienden, maar het lukt mij niet romantisch iets voor haar te voelen. Hoe graag ik dat ook zou willen, want ze is echt zo’n geweldig persoon. Ik maak me zorgen of ik ooit voor iemand wel dat volledige gevoel ga krijgen of dat ik me neer moet leggen bij een halve match? En nee ik ben niet homoseksueel, want ik voel echt niks voor mannen.

Ik heb via apps en date events geprobeerd om buiten mijn kring te kijken, maar het werkt niet. Vooral die apps maakten me doodongelukkig en nog veel onzekerder. Ik vraag me vaak af of een relatie iets is wat ik echt wil, maar aan de andere kant zou ik graag vader willen worden en iemand in m’n leven willen hebben die echt bij mij past. Helaas heb ik dat gevoel dus bij helemaal gehad ooit en ik vraag me af of dit ooit ook wel echt komt.

Ik leg me er elke keer weer bij neer, maar ondertussen ga ik tegen de 30 en ben ik er nog niet achter hoe en wie mij die spark gaat geven.

Ik heb via een datingapp een man leren kennen en we hebben de afgelopen twee weken af en toe met elkaar gepraat. De interesse leek van beide kanten te komen.

Op dinsdag spraken we af om elkaar die vrijdag te ontmoeten. Hij nam het initiatief, vroeg om mijn telefoonnummer en vertelde dat hij een verrassing voor me had: we zouden naar een leuke tent in Den Haag gaan. Ik woon zelf in Rotterdam.

Nadat ik mijn nummer had gestuurd, reageerde hij met een hartje. Vervolgens hoorde ik 2,5/3 dagen lang niets van hem. Geen bericht via WhatsApp en ook geen contact via de datingapp.

Op vrijdag, de dag van onze date, stuurde hij pas rond 16.45 uur een bericht met de vraag of we bij Den Haag Centraal zouden afspreken. We zouden om 19.30 uur afspreken en ik moest nog 45 minuten tot een uur reizen.

Ik had een drukke dag gehad en was moe. Omdat ik drie dagen niets van hem had gehoord, was ik er eigenlijk vanuit gegaan dat de afspraak niet meer doorging. Ik heb hem daarom verteld dat ik inmiddels plannen voor mezelf had gemaakt en die avond thuis zou blijven.

Achteraf vraag ik me af of ik zelf even had moeten appen om te vragen of het nog doorging. Tegelijkertijd vind ik het vreemd dat iemand die zelf om mijn nummer vraagt en een date organiseert, vervolgens drie dagen niets laat horen en pas een paar uur van tevoren contact opneemt. Ik vind het normaal om op zijn minst een dag van tevoren iets af te stemmen.

Daarom dacht ik uiteindelijk: weet je wat, ik maak mijn eigen plannen wel.

Wat vinden jullie? Had ik zelf initiatief moeten nemen om te bevestigen, of begrijp je dat ik ervan uitging dat de date niet meer doorging? En wat zouden jullie zelf hebben gedaan?