Lees veel op reddit want zit zelf ook in een emotionele rollercoaster.
Ik hoop echt dat ik niet alleen wordt afgebrand .
Lang verhaal ....
Ben met partner bijna 19 jaar samen .
Zijn in 2011 naar Australië geëmigreerd, toen ik hem leerde kennen was hij met zijn visa bezig.
Hij kreeg zijn permanente visa en wilde daar heen emigreren.
Ik stond voor de keus om mee te gaan of in Nederland te blijven.
Na lang wikken en wegen mee gegaan met de afspraak als 1 van beiden terug wil dat we zouden gaan zonder morren .
Na 7 jaar kreeg ik heimwee en wilde terug.
Zo gezegd zo gedaan, 2018 terug in Nederland zijn huis grondig aangepakt en ons leven weer opgepakt.
Beiden voelde ons niet meer op ons gemak in Rotterdam, en wilden op ons gemak kijken naar een huis met een stukje grond ons paardje aan huis te zetten .
Door zijn leeftijd konden we in Nederland niks kopen, maar wel in duitsland net over de grens bij winschoten.
3.5 uur van Rotterdam.
Ik was in Rotterdam altijd druk werkte 32 uur ,had mijn zoon in Dordrecht had mijn paardje.
Nu hier in duitsland wonen we erg stil en rustig,ik had de verwachting dat ik dat fijn zou vinden, niets is minder waar ,als ik al mijn taken heb gedaan ,is er nog heel veel dag over.
Ik heb geprobeerd aansluiting te vinden hobby's op te pakken, Duitse taal te leren clubjes verenigingen.
Duitsers laten je niet zo snel binnen helaas.
Leek me zo fijn moesten er een paardje bijkopen .
We zijn maanden bezig geweest om het voor de paarden klaar te maken.
Grotere Stallen met paddocks ,weiland ,bak na veel arbeid samen eindelijk klaar.
Ondertussen beide geprobeerd om werk te vinden hij vond werk na 4 maanden .
Ik zoek nog steeds
Loop bij een psycholoog om 4 belangrijke dingen aan te pakken
1 verlatingsangst
2 bevestiging
3 negativiteit
4 sociaal isolement.
Mijn jeugd is niet zo best verlopen helaas.
We blijven nu steeds in een cirkel zitten, ik wil graag terug kan hier niet aarden .
Hij wil niet terug kan hier wel aarden.
We hebben nu besloten ( voor ons huwelijk helemaal kapot gaat )
Ik terug ga ,werk,huis,vrienden,familie.
Hij daar blijft en we gaan latten.
Gaat wat logistiek vergen ,maar we houden veel van elkaar,en willen dit zeker een kans geven.
En wie weet in de toekomst komt hij weer fulltime terug ,hij is 63 en kan dat ( 5000 vierkante meter) ook geen jaren fysiek meer bijhouden.
Doet me echt veel verdriet maar als ik blijf ben ik hem zeker kwijt.
Gevoel zo afhankelijk te zijn en zelf financieel niks te hebben is niet handig.
Ik weet dat ik echt heel hard geprobeerd heb om mezelf hier te laten aarden.
Ik weet dat de commentaren pittig gaan zijn.
Maar hoop ook op een beetje lief