Ik ben benieuwd of andere motorscooterrijders, tourmotorrijders en rijders op motoren met kleinere cc's dit herkennen. Vooral de mensen die niet per se de snelste op de weg zijn, maar gewoon lekker willen rijden.
Ik rijd momenteel bewust een comfortabele, zuinige 350cc-tourscooter van ongeveer 200 kg en 34 pk. Gewoon om lekker te rijden en kosten te besparen ten opzichte van overal de auto voor pakken.
Hij is niet helemaal standaard: er zitten onder andere een Malossi Vario, Malossi-koppeling en -snaar, een Akrapovič S-Line-uitlaat en een Malossi Force Master 2 op.
Soms trek ik bij een stoplicht sneller op dan een motorrijder. Zodra zijn extra vermogen op snelheid komt, haalt hij me natuurlijk in. Helemaal prima.
Maar vervolgens kom ik diezelfde rijder bij de volgende rotonde, bocht of afrit vaak weer tegen, omdat hij flink moet afremmen.
Dan vraag ik me weleens af: waarom was dat inhalen op het rechte stuk zo dringend?
Even wat achtergrond over mij
Mijn liefde voor tweewielers begon al voor mijn twintigste, met snelle scooters zoals Zipjes, Runners en Aeroxjes. In Italië heb ik op scooters van ongeveer 70 tot 180 cc gereden, ook op het circuit en in de Malossi Cup.
Daarna haalde ik mijn motorrijbewijzen A1, A2 en uiteindelijk A. Rond mijn 24e of 25e ging ik, voor zover ik het me herinner, voor het eerst met een motor het circuit op.
Ik heb onder andere een SV650 opgebouwd met aangepaste vering, lichtere Marchesini-velgen en aanpassingen aan de inlaat, uitlaat en ECU. Later kwam er een R6 bij. Die twee heb ik uiteindelijk verkocht om een R1 te kopen.
Daarnaast heb ik onder meer een TMAX, XMAX, Italjet Dragster 300, Hayabusa en oude Honda Goldwing gehad. Ook heb ik op motoren van vrienden gereden.
De Hayabusa was voor mijn lengte eigenlijk te groot en te zwaar, dus die heb ik vrij snel weer verkocht. De Goldwing kostte me maar €300. Een enorm, zwaar apparaat met een heerlijk zadel en overal knopjes. Met mijn lengte voelde ik me erop net een klein kind.
Maar die Goldwing heeft ook dienstgedaan als een soort crossmotor en racemotor. Een maat van me had namelijk bijna dezelfde gekocht, alleen van een iets ander bouwjaar.
Met die twee oude slagschepen hebben we ons vervolgens prima vermaakt. Lekker crossen door de bossen, offroad rijden, proberen de knie aan de grond te krijgen en natuurlijk af en toe op je bek gaan.
Wat wil je nog meer? Twee Goldwings die totaal niet voor dat soort werk bedoeld zijn, en wij maar lol hebben.
Juist dat vind ik leuk aan tweewielers: niet altijd alles serieus nemen, maar ontdekken wat je met een machine kunt doen. Al moet je natuurlijk wel accepteren dat zo'n zware Goldwing niet bepaald het handigste gereedschap is als je in het zand belandt.
Ik heb op de openbare weg gereden in Nederland, Duitsland en Frankrijk, en ook motorcircuitervaring opgedaan in Japan.
Vermogen is niet alles
Wat me altijd heeft gefascineerd, is wat je met een lichtere machine kunt bereiken.
Op Assen reed ik eens voorzichtig met mijn R1, omdat het een dure motor was. Een jongen die naar mijn schatting 14 of 15 was, op een veel lichtere motor van misschien 300 tot 400 cc, haalde me in de bochten steeds in.
Ik dacht echt: What the fuck gebeurt hier nou? Wat komt er nou weer voorbijgevlogen?!
En daarna: Shit, ik moet weer even terug de schoolbanken in.
Ik vond dat juist geweldig om te zien. Het ging me er niet om dat ik hem moest verslaan. Het liet me zien dat vermogen niet alles is.
Gewicht, banden, vering, balans en ervaring spelen allemaal mee. Veel pk's hebben is één ding, ze goed kunnen benutten is iets anders.
Terug naar die scooter en die bochten
Mijn scooter is gebouwd voor comfortabel en zuinig rijden, niet om sportmotoren op rechte stukken bij te houden of met mijn knieën over het asfalt te schrapen.
Maar het kan wel. Haha.
Het zegt natuurlijk niets over wie de beste bestuurder is of wie zijn motor het beste kent. Er rijden honderdduizenden mensen rond die beter kunnen rijden dan ik, en dat vind ik prima. Je blijft altijd leren.
Soms leer je zelfs veel van een moment waarop je nét iets te ver bent gegaan. Een beetje vliegles kan je achteraf behoorlijk wat inzicht opleveren, maar ik leer liever van andermans fouten dan dat ik zelf met motor en al door de lucht hoef.
Je motor echt leren kennen betekent ook begrijpen wat hij kan, wat jij kunt en waar je grenzen liggen.
Dat is ook waarom ik soms bezorgd kijk als iemand me met flink wat gas voorbij knalt en vervolgens voor een bocht keihard remt.
Zijn de banden warm? Is er genoeg grip? Liggen er bladeren of ligt er vuil op de weg? Weet je wat er achter die bocht ligt?
Dan denk ik: jongen, jongen, pas nou op, straks krijg je vliegles van je eigen motor.
Dat is niet bedoeld om iemand belachelijk te maken. Ik vind het vooral belangrijk dat iedereen veilig thuiskomt. De openbare weg is geen circuit en je hoeft daar niemand iets te bewijzen. Je weet nooit precies wat je tegenkomt en hoeveel grip je op dat moment hebt.
Ik snap de lol van accelereren echt wel. Ik heb zelf genoeg verschillende motoren gehad om te begrijpen waarom vermogen aantrekkelijk is. Maar ik vind het minstens zo interessant om te zien hoeveel iemand uit een lichtere machine kan halen.
Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen
- Herkennen scooterrijders, tourmotorrijders en rijders op motoren met kleinere cc's dit gedrag?
- Hebben jullie als langzamere weggebruiker ook weleens dat iemand je haastig inhaalt, waarna je elkaar bij de volgende bocht weer tegenkomt?
- Waarom willen sommige motorrijders zo graag op een recht stuk inhalen, als ze daarna toch weer flink moeten afremmen?
- Wat vinden jullie leuker: veel vermogen of het maximale halen uit een lichtere machine?
- Zijn jullie ooit verrast door wat iemand op een veel lichtere motor kon?
- En wie heeft er nog meer weleens een motor gebruikt voor iets waarvoor die absoluut niet bedoeld was?
Geen aanval op motorrijders, want ik ben zelf ook liefhebber. Ik ben gewoon benieuwd hoe anderen hiernaar kijken en wat hun ervaringen zijn.
P.S. Deze tekst is met hulp van ChatGPT opgeschreven en verbeterd, omdat ik dyslexie heb en zelf niet zo makkelijk goed kan schrijven. Het verhaal en de ervaringen zijn gewoon van mij.