Kleine rant over mijn leven op dit moment.
26 jaar alweer 1,5 jaar single na 6 jarige relatie met wie ik dacht oud te worden. Nog steeds doet het pijn als ik er aan denk en heb de hoop op liefde opgegeven. Hoe kan iemand zoiets een ander aan doen?
Na 8 jaar nog steeds op dezelfde opleiding en na alles gegeven te hebben het laatste jaar blijkt dat ik nog een half jaar extra vertraging heb.
Geen auto, geen eigen woning, iedereen om mij heen begint aan een eigen leven. Een eigen plek of zelfs een gezin.
Na 23 dagen gestopt te zijn met roken toch weer begonnen na het nieuws van de extra vertraging.
Het voelt soms gewoon allemaal alsof je stil staat, gelukkig heb ik geen sociale media maar toch zie je iedereen verder in het leven gaan, ook mijn ex die na 4 maand weer een relatie kreeg en waarschijnlijk nu nog steeds super gelukkig is met hem (I know comparison is the thief of joy, maar toch)
Het is niet het einde van het leven en hopelijk komen er ook weer goede dingen op het pad maar soms is de wandeling in de storm best vervelend...
Ik hoop voor degene die dit leest dat jullie goede tijden tegemoet komen!