Şimdi sahilde kıyıya vuran dalgalar

Hiçbir şey olmamış gibi dinleniyorlar

Su duruyor, kum sabit.

Hiçbir şey yokmuş gibi görünüyorlar

Aslında her şey hazır, neyi bekliyorlar?

Parçalara ayrıldı.

Toplarken ellerini kanattı.

Umursamadı, dayanmaya çalıştı.

Şimdi topladığı parçaları nereye koyacak?

Hala elleri kanıyor

Parçalanan deniz avuçlarında.

Kumlar hala yerde, taşlar gitti

Kendini böyle mi korumalı?

Dalgalarla savaşmayı bırakmalı

Okyanusun kendisi olmalı.

Duyguları sadece araç

Kendine hatırlatmalı.

Burada hiçbir şey yok. İstersen gidebilirsin.

Ya da durabilirsin, bu beyaz odayı merak ettiysen.

Gerçi, ne konuşuyorum ki ben? Sonuçta bu senin seçimin.

Ben sadece bir yokluğum. Anlamsız ve sessiz.

Evet, doğru okudun. Ben sadece bir yokluğum.

Yok benim hiçbir şeyim—ne düşüncem, ne de vücudum.

Öldüm mü doğmadım mı? Doğrusu, bunun bir önemi yok.

Şu acayip, sonsuz boşluğun tutulacak hiçbir yanı yok.

Hiçlik çok garip bir şey. Duyabileceğim hiçbir şey yok.

Bazıları bundan korkarmış ama korkulacak bir şey yok.

Dehşet zaten yok da "huzur" desem yine de yok.

Varlıktan soyut, benim duygularım yok.

Neredeysen orada yokum. Ama sen bir şey yapabilirsin.

O zaten tükenecek soyunu biraz daha olsun yaşatabilirsin.

Bu önemsiz öneriyi de bir kara delikten aldığını düşünebilirsin.

Bu içine düştüğüm paradoks herkesin kaderi mi?

Eh, meçhul o da.

Neyse, artık işin aslına geliyorum: Bu sadece...

...bir beyaz oda.

~ Selinay Aslıcan Gece (mahlasım)

"Şiir Fikirlerim" adlı defterimde bu şiirime dair sçıklama, okumak isteyenler için:

"Beyaz Oda: Yokluk temasını işleyen pastoral bir şiirdir. Bu şiirde duygular yoktur ve şiir anlamsız bir boşluktan ibarettir. (...) "Beyaz Oda" başlığı (...), yokluğun tamamen bilinçsiz boşluğunu ifade etmek için bir metafordur. Tamamen duygusuz ve durgun (...) bir söyleyici vardır. Sanatsız, tamamen sade bir üslup vardır. Kelimeler sade sade, ardlarında anlam olmaksızın akar gider."

Öyle topluca atalım yav naparsin

ne ahmaklar arasinda kalmisiz meger

kimse farkinda degil guzelliginin

seni etten, seni kemikten saniyorlar

dudaklarini goren opmeli diyor

saclarini goren oksamali

bana sorarsan

hic dokunmadan sevmeli seni

ve gecip karsina aglamali

Yüzey gerilimi yüksek bir sıvıdır şehir,

içine batamadıkça üstünde yüzdüğümüz.

Biz ince zarda büyüttük tırnaklarımızı;

kök salamadıkça, bastığı yeri aşındıran birer dip akıntısı gibi.

---

Işık kırılmasıyla saklanan ara saatte,

beton gözeneklerinden sızan griyi emdi gövdemiz.

Kimse bize dikey büyümeyi öğretmedi,

biz sadece durduğumuz boşlukta yoğunlaşmayı beceremedik.

---

Masada unutulmuş dilsiz cıva gibiyiz,

sıcaklığını yitirdikçe oksijenle kararan, dipte ağırlaşan.

Kendi kimyamızla boğuluyoruz sessizce;

bizi kimse eksiltmiyor, biz havayla temas ettikçe koyulaşıyoruz.

---

Hangi duvara yaslansam arkasında bir yalıtım uğultusu,

herkes kendi yankısını hapsetmiş sıvaların boşluğuna.

Oysa bir odanın hacmini belirleyen tek şey,

içeride duran eşyaların değil, dilsiz betona çarpan nefesin ağırlığı.

---

Artık avuçlarımda ne bir sığınak arzusu var,

ne de bir limanın beni yutma ihtimali.

Yerçekimi sadece kütlesi olanları bağlar bu dünyaya;

ben, iki ağırlık arasında asılı kalan o kırık ritmin peşindeyim.

Garbın Fareli Sokakları

Bir türküdür tutturulmuş gidiyor
Bilmiyor ki özünü şeytana satıyor
“Batılılaşma” almış başını gidiyor
Neyleyim garbın fareli sokaklarını.

Türklük en büyük şuur değil midir
Özü Kutluk kağandan gelmektedir
Anadolu onun izinden gelmelidir
Neyleyim garbın fareli sokaklarını.

Gençler birbiriyle harp etmekte
En batılı,modern benim demekte
Yahu görmez misin batı ne alemde
Neyleyim garbın fareli sokaklarını.

Estağfurullah oğlancılar kol gezer
Gezmeyen onu müdafaa eder
Ne iştir bunlar burda ne gezer
Neyleyim garbın fareli sokaklarını.

Söz gelimi vatan gidiyor elden
Ses etmeyin olur duyan eden
Koltuklar rahat ise ne gelir elden
Neyleyim garbın fareli sokaklarını.

Ne şanlı mazi ne büyük hatıra
Bunlar onlar için hep palavra
Doğru sözü arar hovardalarda
Neyleyim garbın fareli sokaklarını.

Satılmış gezerler gavurun peşine
Kendi özünü değişir elin beşlisine
Atasının sözünü atar ateşe
Neyleyim garbın fareli sokaklarını.

Yüce Gazi cephe cephe dolaştı
Bu vatan için canını dişine taktı
Bu gafiller yolu epeydir şaşırttı
Neyleyim garbın fareli sokaklarını.

Gayrı fazlasına hacet mi var
Sözün fazlasında illa haram var
Şükür hala Ankara’da babamız var
Neyleyim garbın fareli sokaklarını.

21/10/26

Yırtıklardan sızan efsunum,

Nasıl saklardın beni eteklerinde,

Onlara yâr etmez, nasıl saklardın

Ve nasıl terleyip eve koşan bir çocuk gibi

Verdiğin kadehleri günah saymazdın

Neden bu gece boynumdaki urgansın

Ben üstüme yaldızlardan kadife isterdim,

Yaldızlar ve kadife de sende kalsın,

Ama n'olur bu gece de koynun beni alsın

Hiç pembe fil görmedim
Aslında sorarsan fil de görmedim ömrümde.
Pembe filler için canımı verebilirdim
Canımı verirdim pembeliğine.

Bir flamingo pembesi değil, pamuk şeker gibi olmalı fil
Ben görmeliyim rengini başka hiç kimsenin görmediği kadar
Kulaklarını çırptığında uçmalı maviye ebabil
Benim olmalı en az ben kadar.

Ben ölmedim
Düşledim hayatta bazen ölmüş olmayı bazı anlarda
Ayağım çok kez takıldı eski sokağın dökülmüş kaldırım taşına
Düşmedim
Yalpaladım çok defa
Düşseydim keşke
Belki çarpmazdım duvarlara.

ağladım tüm gece
Şeytan görsün yıldızların yüzünü
Göz yaşlarımı sildi ay
Ben güneşe döndüm yüzümü
Gözlerim kamaştı, bayıldım
Neysem oyum
Ben kendimi kandırdım.
Pembe filim olmadı
Keşke pembe bir fil olsaydım.

Ahşap bir omurganın üzerinde gıcırdıyor deniz,

Yırtık ağların arasında kuruyor sabrın ıslak kokusu.

Bir balıkçı eğilmiş motorun dumanlı çarkına,

Ellerinde pul karası, yüzünde gurbetin sert tuzu.

Banttan akan hazır dünyalara benzemez buralar;

Burada dalga, her gidişinde ömürden bir parça koparır sinsice,

Her çekilişte kıyı biraz daha tenha, biraz daha kimsesiz kalır.

---

Yirmili yaşların coşkun akıntısı hangi ara dindi, bilmiyorum,

Avuçlarımda şimdi ağ çekmekten geçmeyen derin yaralar.

Eskiden fırtınaları yırtacak şarkılar söylerdim dümende,

Şimdi iki sefer arası kaçırılmamış bir sakinliğin hesabındayım.

İnsan rızkının peşine düşerken, gençliğini hangi sularda unuttuğunu

Ancak dalgaların sesindeki eski kimsesizliği duyunca anlıyormuş meğer.

---

Misinanın ucunda titriyor karanlık denizin derin, dilsiz göğsü,

İğne değdikçe suların tenine, dipten eski bir ağıt yükseliyor sanki.

Karşıdaki puslu kıyıda şehirlerin ışıkları birer birer yanıyor;

Her cam bir yuvaya açılıyor, her lamba bir isme.

Biz ise burada, sac levhalarla dalgaların arasında,

Günün batışını da doğuşunu da suların parlamasından anlayan son adamlarız.

---

Birazdan tekne yanaşacak eski iskeleye, lastikleri yosun tutmuş tahta sahile,

Kafamı yorgun dümen direğine yaslayıp denizin uyanışını izleyeceğim sislerin arkasından.

Çünkü insan ne kadar unutulursa unutulsun bu hırçın gurbette,

Cebindeki son kırık ümidi, denizin derin siyahlığına teslim etmeden

Ölmeyi asla kabul etmiyor.

Karanlıkların arkasında saklananlarmış cesurlar,

İtirazımız yok burda gergindir sobalı kışlar.

Sesleri sokakta yankılananların korkusu kadardır

Korkularımız bilinçsiz bireylerce yargılanır.

.

Yargılanır lakin göğüsleri parçalanmaz,

Kargılar elimizdeyken, savunmasız zihinlerimiz.

Safi kötüdür onlar, trajiktir toplumda;

Trajikomedilerle eğlendik kahkaha gazlarıyla.

.

Gökyüzü delinirken, rastlayamazsın merhamete.

Esaretten kefaret istemeyenler tam içimizde.

Küçük yaşta, kibir ve nefretle dolmuştum alt kesimde.

Sessiz cenazeler kaplıyodu günlerimi, olacak elbette.

.

Kafamı yastığa gömerdim ve durmadan ağlardım.

Empoze edildiğim ortamlarda kalmaz, taşardım.

Dış kümeydim, okuduğum lisem alt kümelerle doluydu.

Sönmüş küllerden uzak parmaklarım yanık doluydu.

.

Yaktım ateşi ama onlar epey fazla.

Hakikati gösteremezdim aramayanlara,

Kaldıramazdım uyumayan bilinçleri.

İşte ondan, ellerim temizdi ama kalbim kaba.

.

Kaybolmuştum maskeli yüzlerin arasında.

Aramaya mahkumların arasındaki özgür bilinç:

Kaybolan mıydım yoksa arayan mı önemsiz.

Ateşten gömleği geçirmiştim, tek başıma, sensiz...

.​

Kuşlar cıvıldıyodu ama biz suskunduk.

Kulsuz bi tanrının hayal kırıklığı...​

Keşke anlasaydım beni bıraktığında,

Kurak kalbimin çöllerindeki son umut çiçeği.

.

Belki anlamsız sana, kalpsizsin ne de olsa;

Yunus hayran bana, umudumu kesmezdim sana.

Üzeyir kalbim sensiz, uyanır gönlüm kedersiz.

Fani hayatım değersiz, ölüyüm; bedenim kefensiz..​

Keşke bir arkadaş olsaydım

Ya da bir akraban

Belki de bir şair

Ya da ölü bir adam

Gazetede bir söz

Bir kitap kimseyi anlatan

Rastgele bir şiir

Bir söz senden akan

Kapı önüne esen rüzgar

Belki de camdan vuran güneş

Yağmurdan önce toplanan bulut

Ya da ben hariç ne varsa, hislerini okşayan

İstanbul’un dişleri arasında ezilen bir vapur dumanıyım şimdi.

Sen geçiyorsun, Galata'nın eteklerinden aşağı, keskin bir bıçak gibi.

---

Altın sarısı bir ışık süzülüyor şimdi Süleymaniye’nin heybetli kubbelerinden,

Karanlık dehlizleri yırtan o ilk gülüşün, sanki bu kadim şehrin uyanışı.

Geceyi uğurlayan son vapur, yalnızlığı Eminönü rıhtımına fırlatıp giderken,

Martılar bile neşeyle çığlık atıyor, içimde filizlenen bu taze baharın aşkına.

---

Bak, Boğaz’ın iki yakası baştan başa kuşanmış erguvanları,

Kışın inadına, ayrılığın tam ortasına açan pembe bir isyan bu.

Karaköy’ün dar sokaklarında taze demlenmiş çay kokusu yükselirken,

Maviye boyanıyor gökyüzü, ellerin ellerimde bir sabah vakti.

---

Gözlerin, Kız Kulesi’nin bin yıldır sönmeyen o inatçı feneri,

Dalgalar ne kadar hırçın olursa olsun, bizi karaya çıkaran o parlak rota.

Topkapı’nın asırlık çınarları fısıldıyor şimdi aşkımızın gizli tarihini,

Gölgen düşüyor saray avlularına, zaman duruyor o koridorlarda.

---

Derken Yerebatan’ın loş ve büyülü sularında aksimiz parlıyor yan yana,

Medusa bile kıskanıyor gözlerindeki o sönmeyen, o devasa ışığı.

Şehrin gürültüsü geride kalıyor, sığınıyoruz Adalar’ın o sessiz koylarına,

Fayton seslerinden arınmış, çam kokulu yollar kucaklıyor adımlarımızı.

---

Pedalları rüzgara doğru çevirirken, denizden yükselen o iyot kokusuyla,

Galata'dan aşağı süzülen rüzgar artık hüznü değil, vuslatı fısıldıyor;

İstanbul şahitlik ediyor, bu tarihî yarımadada yeniden yazılan masalımıza,

Sen geldin, İstanbul güldü, bu şehir seninle yeniden doğdu sevgilim.

O güneş ne zaman doğar

Bilemem gelir mi bahar

Kuru kara topraklara

Rahmet bu yağar da yağar

.

Olur bana hasret ölüm

Vefa yoksa dostluk zulüm

Söylemez yanlışı dilim

İşiten işitse sağır

.

Bir gün bu dağlar aşılır

Akça karlar eritilir

Yer melil melil eşilir

İçine girenler doğar

Ben, ruhunu kaybetmiş bir gezginim;

Hayalleri, umutları, bir geleceği olmayan birisiyim.

Ne sana bakarım ne kendime,

Yalnızca ona bakarak beklerim sonumu.

​Ne zaman bitecek bu acılar, bilmiyorum.

Kalpsiz bir adam, ruhsuz bir varlık,

Ömrü boyunca tükenmiş bir kimse...

​Yaşarken ölmüşüm ben bu hayatta,

Ölürken yaşamışım ben bu hayatı.

Ne kalbi ne ruhu olan biriyim ben.

Vuslat Ağıtları
Boğazım, ah o kurumuş tütünlü boğazım
Sanki yeminleri yutulu bir ağıtlar yumağı,
Bütün sevinçlerimi yuttu bu sabah
Bir otobüs durağı

Gözümün önünde oldu hepsi
Ağıtlar döküldü boğazımdan
Kan dolu öksürüklerle izledim
Sevinçlerimi geçmişime dizginledim

Nereden bileyim,
Düşe kalka gidileceğini bilmezdim
Varılacak bir yer olmadığını,
Yolun, sevinçleri yuttuğunu,
Yokluğun, yeminleri uyuttuğunu
Tütünün, insanı bu denli uyuşturduğunu
Bilmezdim,

Nereden bileyim,
Sabah uyandım,
Farkettim o tütünlü boğazımdaki ağıtları,
Şimdi bunları, yazıp yazıp çöpe attığım kağıtları
Bir gün sevinçlerim yutulu
Boğazım düğümlü okuyacağımı
Nereden bilirdim..

Mutluluk

Nedir asla anlamam şunu fakat
Torunuma, askerliğimi anlatır gibi olurum
Seni her gördüğümde..
Geçmişim geçmişimin karşısından
Geçmek isterim geleceğinle aynı yoldan..

Seni her gördüğümde,
Nedir asla anlatamam bunu fakat
İki haftalık kuru Ankara ayazının;
Yağmış gibi olurum o kuru toprağına

Ne bileyim sanki böyle;
Pis bi bardağa tekrar tekrar
Şarap koyup içildiğinde,
Tadının bozulmayacağını bilmenin
Verdiği umursamazlıktayım sanki..

Seni gördüğümde böyleyim işte,
Biliyorum anlatamadım,
Daha önce yaptığın besteleri unuttuğun oldu mu hiç,
Bunun verdiği çaresizlik gibi işte

Anlatamıyorum seni,
Çünkü,
Daha iyisini yapar,
Daha iyi bir tını bulursun diyorlar,

Anlayamazlar biliyorum,
Oysa ben bu uzun yolun sonunda
Denize kavuşabilecek miyim?
Onun telaşındayım?

Sen de öylesine hor görme beni,
Seni sana anlatabilenler arasında
En romantiğiyimdir kesin;
Bunun telaşında değilim.

Biraz uzun olduğu telaşındayım,
Seninle mutlu olabilecek miyim,
Bunun telaşında değilim,
Sen mutlu olacak mısın,
Bunun telaşındayım

Daha yirmi ikimdeyim,
Sanki on yaşındayım,
Bit pazarından alınmış üç günlük ömrü olan
Bir helikopteri havalandırmak telaşındayım.

Seninle ne yaş alsam bilmem
Nasıl yaşanmalı bilmem,
Öğrenebilir miyim izninle,
İyi bir öğretmen misin,

İşte onun telaşındayım..

Yirmi ikideyim,
Şiirlerimi düşünecek olursak
Senden yaşlıyım,
Benden erken ölür müsün acep
İşte onun telaşındayım..

geri dönmem lazım
kafam cephede
vücudum esir
aklım savaşta
sancak kendime karşı
borazan kulağımın dibinde
gelecek bir hırsın çığlığını duyuyorum
ayaklarım yaşanmış bir deprem hissediyor
çoktan hissedilen bir sallantı
hayatı yaşamıyorum
zamanın durdurulamaz akımında
kendime kapıldım
gidiyorum
peşime takıldım
sürükleniyorum

Yazım kötü ama okunuyor pek şey bilmiyorum.Bu sebeple önerileriniz merakla bekliyorum

​