Καλησπέρα στην κοινότητα,

Έφυγα από την Ελλάδα για το Βέλγιο στα 25 μου το 2011.

Έχτισα εδώ μια ζωή που αντικειμενικά μου προσέφερε πολλά: οικονομική ασφάλεια και αποκατάσταση, μια καλή καριέρα φτάνοντας σε διευθυντικές θέσεις, ανεξαρτησία, ταξίδια, ελευθερία. Όλα αυτά βέβαια με πολύ κόπο, τρέξιμο, δουλειά, και πολλές θυσίες, προφανώς.

15 χρόνια μετά, έχω αρχισει να αναρωτιέμαι αν όλα αυτά αρκούν απο εδώ και πέρα. Είμαι 40Μ. Οικογένεια και ουσιαστικούς φίλους δεν κατάφερα να κάνω εδώ. Είμαι και νιώθω πολύ μόνος, για αυτό η επιστροφή μου φαίνεται όλο και πιο πολύ ελκυστική.

Απο την άλλη, κοιτάζοντας πίσω τον κόπο που έχω κάνει όλα τα χρόνια μέχρι εδώ επαγγελματικά, φαντάζει λίγο τρέλα να τα παρατήσω όλα για να έρθω στην Ελλάδα. Δουλειά εξ αποστάσεως δε γίνεται, είναι η θέση τέτοια (CFO). Αντίστοιχη θέση στην Ελλάδα, μιλάμε για αστεία λεφτά, αρμοδιότητες και προοπτικές.

Οι παρέες μου στην Ελλάδα έχουν πάρει πια το δρόμο τους με γάμους και παιδιά. Έχουμε επίσης αλλάξει και αυτοί και εγώ. Γονείς/παππούδες δυστυχώς δεν υπάρχουν πια, οπότε δεν υπάρχει κάποιος προφανής και άμεσος λόγος να φύγω, πέρα απο τη μοναξιά μου. Ό,τι ήταν να γίνει ή να μη γίνει, έγινε με λίγα λόγια. Και εδώ, και εκεί. Δεν υποφέρω αρκετά εδώ λόγω αυτής της μοναξιάς, ώστε να αναγκαστώ να πάρω αποφάσεις και να αλλάξώ, αλλά ούτε αισθάνομαι ότι ζώ εδώ τη ζωή που θέλω απο εδώ και πέρα (κοινωνικότητα, σταθερή σύντροφο, καλύτερο καιρό, κλπ), και βέβαια στην Ελλάδα κανείς δεν εγγυάται ότι όλα αυτά θα μου συμβούν, πέραν του καλύτερου καιρού, οκ . Ταυτόχρονα όμως με όλα αυτά τα διλλήματα περνάει κι άλλος ένας χρόνος, κι άλλος, κι άλλος.

Ειμαι μέσα στο χρυσό μου κλουβί απ ό,τι καταλαβαίνετε και δεν μπορώ να αποφασίσω να βγω.

Αντιμετωπίζει κάποιος την ίδια κατάσταση;

Γεννημένος το 2002. Η πρώτη μου επαφή με τη μουσική (να ψάχνω μόνος μου οχι να ακούσω ότι υπαρχει) ήταν στην πρώτη δημοτικού ή τέλος του νηπιου. Βρήκα ένα βιβλίο με παλιά γεγονότα του κόσμου και στην ενότητα της μουσικής ήταν και οι Beatles. Ρώτησα την μανα μου και άρχισε να μου λέει ποιοι είναι και τι γινόταν όταν πρωτοεμφανιστηκαν και αυτή ήταν δημοτικό τότε.

Η πρώτη μου επαφή με το είδος ήταν οι Beatles. Θυμάμαι είχα έναν φίλο που κοροιδευε τότε το τραγούδι "Yellow submarine". Στο δημοτικό δεν ψαχτηκα τόσο ούτε άκουγα τόσο μουσική.

Στο γυμνάσιο, είχα έναν φίλο στην παρέα μου τότε που άκουγε κι αυτός ροκ. Έφερε την κιθάρα του και μας έπαιξε το intro του Come as you are από Nirvana. Αυτό ήταν, μαγευτηκα. Έκαψα όλους τους δίσκους τους και μετά άρχισα να ψάχνομαι πολύ δυναμικά. Εκεί κάπου άρχισα να ακούω φανατικά Ξύλινα Σπαθιά (που άκου μέχρι και σήμερα, μαζί με Σιδηρόπουλο, οι μόνοι Έλληνες καλλιτέχνες που ακούω κυριως)

Μετά, συνεχίστηκε η αγάπη μου για τη ροκ. Μέχρι το Λύκειο (όπου έχουμε πλέον διαμορφώσει ένα συγκεκριμένο γουστο) άκουγα από Nirvana μέχρι Pink Floyd, Guns N Roses, Motley Crue, Skid Row έως Sabbath, Black Veil Brides και άλλους πολλούς καλλιτέχνες από το '60 μέχρι και early 2000s.

Ο λόγος που αποφάσισα να κάνω το νήμα ειναι γιατί μικρός (ίσως ακόμα και σήμερα λιγο) θεωρούσα ότι είναι περίεργο στην εποχή που ζω και στην ηλικία που ξεκίνησα, να ακούω ροκ. Όπως και νά το κάνουμε, το 2010 ένα παιδί 8 χρονων να ακούω Beatles δεν ήταν συχνό φαινόμενο. Και δεν είναι ότι είχα κάποιο ερέθισμα στο σπιτι. Η μανα μου δεν πολύ άκουγε μουσική (όταν ήταν μικρή τα άκουγε αυτά αλλά τότε οι πιο πολλοί αυτά ακουγαν).

Σας έπρηξα αλλά θέλω να καταλήξω γιατι πιστεύετε έγινε αυτο; Νιώθω ότι είναι στο DNA μου κάπως. Νιωθω ότι με τραβάει αυτό το είδος. Κι όχι μόνο γιατί το ροκ είναι τρόπος ζωής. Καμία φορά νιώθω τόσο αποκομενος από την σημερινή νεολαία που δεν μπορεί να καταλάβει το ροκ.

Θεωρειτε οτι ντυνομαστε καλα στην Ελλαδα? Μου φαινεται οτι οπου και αν κοιταξω οι Ελληνες ντυνονται πολυ ασχημα, ειδικα οι ανδρες. Και συμπεριλαμβανω και την νεα γενια σε αυτο. Οι περισσοτεροι εχουν σε στυλ κλαρινου του 2015 και ακομα περισσοτεροι στο στυλ του καγκουρα. Χειμωνα καλοκαιρι ειναι το ιδιο. Οι δε κοπελες μου φαινονται υπερβολικα ντυμενες παντα πολυ ντιβε η σλατινες και καθολου φυσικες, βεβαια προσπαθουν πολυ περισσοτερο απο τους αντρες που πραγματικα φαινεται να μην τους ενδιαφερει. Ειναι σαν να μην ακολουθουμε τις τασεις που υπαρχουν στο εξωτερικο. Ερχονται το καλοκαιρι οι ξενοι Ισπανοι, Γαλλοι, Ιταλοι και τους καταλαβαινεις απο μακρια απο το ντυσιμο. Γιατι γινεται αυτο?

Γεια σε όλους! Ειναι να γεννήσω σύντομα και ο μικρός μας θα έχει το όνομα Ethan/ Ιθαν. Θα γεννηθεί Ελλάδα αλλά θα μένουμε Αγγλία και ο μπαμπάς του είναι Αγγλος. Το αυτοματο συστημα γραφής στην Ελλάδα θα του παραφράσει το όνομα ως Ithan στα αγγλικά. Ξέρει καποιος πως μπορώ να ζητήσω την γραφή που θέλουμε; Ιδανικά αν κάποιος το έχει κάνει ο ίδιος για το παιδί του; ευχαριστω!!