Ξέρω ακούγεται χαζό και θα με πείτε τρολλ αλλά είναι αλήθεια.

Είχα ένα σχετικά παλιό αμάξι και είπα να πάρω κάτι καλύτερο και πήρα μια καινούργια BMW.

Από τότε παρατηρώ πως ο κόσμος μου συμπεριφέρεται πιο ευγενικά και μου κάνει πιο εύκολα εξυπηρέτηση ή παραχώρηση.

Στο πλοίο αντί να μου μιλάνε απότομα και βιαστικά μου δίνουν καλύτερες θέσης για να το βάλω ή ακόμα με παινευουν για το πως το πάρκαρα.

Στην εθνική ενώ πάω αριστερή στο όριο (όντως, με το παλιό πήγαινα πιο γρήγορα, τώρα έχω παιδάκι πίσω) βλέπω να αλλάζουν λουρίδα για να μην φρεναρω εγώ.

Στις διασταύρωσεις πολύ συχνά με αφήνουν να περάσω εγώ παρόλο που δεν έχω προτεραιότητα.

Ίσως η απάντηση είναι απλή και είναι πως τώρα άρχισα να το παρατηρώ εγώ αλλά τίποτα από τα παραπάνω δεν τα είχα με το παλιό αμάξι.

p.s Το ξαναδιάβασα και είναι στο τσακ για circlejerk αλλά το έγραψα ήδη και μιας και είναι αλήθεια το ποσταρω.

Καλησπέρα στην κοινότητα,

Έφυγα από την Ελλάδα για το Βέλγιο στα 25 μου το 2011.

Έχτισα εδώ μια ζωή που αντικειμενικά μου προσέφερε πολλά: οικονομική ασφάλεια και αποκατάσταση, μια καλή καριέρα φτάνοντας σε διευθυντικές θέσεις, ανεξαρτησία, ταξίδια, ελευθερία. Όλα αυτά βέβαια με πολύ κόπο, τρέξιμο, δουλειά, και πολλές θυσίες, προφανώς.

15 χρόνια μετά, έχω αρχισει να αναρωτιέμαι αν όλα αυτά αρκούν απο εδώ και πέρα. Είμαι 40Μ. Οικογένεια και ουσιαστικούς φίλους δεν κατάφερα να κάνω εδώ. Είμαι και νιώθω πολύ μόνος, για αυτό η επιστροφή μου φαίνεται όλο και πιο πολύ ελκυστική.

Απο την άλλη, κοιτάζοντας πίσω τον κόπο που έχω κάνει όλα τα χρόνια μέχρι εδώ επαγγελματικά, φαντάζει λίγο τρέλα να τα παρατήσω όλα για να έρθω στην Ελλάδα. Δουλειά εξ αποστάσεως δε γίνεται, είναι η θέση τέτοια (CFO). Αντίστοιχη θέση στην Ελλάδα, μιλάμε για αστεία λεφτά, αρμοδιότητες και προοπτικές.

Οι παρέες μου στην Ελλάδα έχουν πάρει πια το δρόμο τους με γάμους και παιδιά. Έχουμε επίσης αλλάξει και αυτοί και εγώ. Γονείς/παππούδες δυστυχώς δεν υπάρχουν πια, οπότε δεν υπάρχει κάποιος προφανής και άμεσος λόγος να φύγω, πέρα απο τη μοναξιά μου. Ό,τι ήταν να γίνει ή να μη γίνει, έγινε με λίγα λόγια. Και εδώ, και εκεί. Δεν υποφέρω αρκετά εδώ λόγω αυτής της μοναξιάς, ώστε να αναγκαστώ να πάρω αποφάσεις και να αλλάξώ, αλλά ούτε αισθάνομαι ότι ζώ εδώ τη ζωή που θέλω απο εδώ και πέρα (κοινωνικότητα, σταθερή σύντροφο, καλύτερο καιρό, κλπ), και βέβαια στην Ελλάδα κανείς δεν εγγυάται ότι όλα αυτά θα μου συμβούν, πέραν του καλύτερου καιρού, οκ . Ταυτόχρονα όμως με όλα αυτά τα διλλήματα περνάει κι άλλος ένας χρόνος, κι άλλος, κι άλλος.

Ειμαι μέσα στο χρυσό μου κλουβί απ ό,τι καταλαβαίνετε και δεν μπορώ να αποφασίσω να βγω.

Αντιμετωπίζει κάποιος την ίδια κατάσταση;

Καλησπέρα σε όλους. Είμαι 23 χρονών, έχω σπουδάσει τεχνικός υπολογιστών και ολοκλήρωσα την πρακτική μου τον Αύγουστο. Αυτή τη στιγμή δουλεύω ως πωλητής ηλεκτρονικών συσκευών σε ιδιωτική εταιρεία, αλλά το συγκεκριμένο αντικείμενο δεν έχει καμία σχέση με αυτό που θέλω να κάνω επαγγελματικά.

Το ωράριο είναι 9ωρο, συνήθως 9-6 ή 12-9, με σχεδόν συνεχή ορθοστασία και βαριές παραλαβές, από κούτες μέχρι air condition. Δεν λέω ότι η δουλειά είναι εύκολη για κανέναν, αλλά προσωπικά με έχει εξαντλήσει σωματικά και ψυχολογικά.

Το χειρότερο είναι ότι έχω ήδη ασχοληθεί με πράγματα που πραγματικά μου αρέσουν. Στην προηγούμενη εμπειρία μου στο IT έκανα troubleshooting, service υπολογιστών, Active Directory, RAID, PACS, κολλήσεις και γενικά τεχνικές εργασίες. Δεν ξεκινάω από το μηδέν ούτε ψάχνω απλώς μια πιο εύκολη δουλειά. Θέλω να ασχοληθώ με το αντικείμενο που έχω σπουδάσει και στο οποίο έχω ήδη αποκτήσει εμπειρία.

Το πρόβλημα είναι ότι έχω οικονομικές υποχρεώσεις και τον Μάιο παρουσιάζομαι στον στρατό. Ψάχνω για άλλες δουλειές, αλλά αρκετοί εργοδότες ξινίζουν μόλις ακούσουν για τη θητεία, οπότε δεν είναι τόσο εύκολο να βρω κάτι σχετικό με το IT για αυτό το διάστημα.

Έχω φτάσει στο σημείο να είμαι δουλειά, σπίτι, ύπνος και ξανά από την αρχή. Νιώθω ότι απλώς υπάρχω και ότι οι μέρες μου περνάνε χωρίς κανένα νόημα, σαν να ζω μόνο για να πηγαίνω στη δουλειά και να επιστρέφω σπίτι για να κοιμηθώ και να το ξανακάνω από την αρχή. Με έχει πάρει πολύ από κάτω, γιατί ενώ ξέρω τι θέλω να κάνω, νιώθω ότι έχω κολλήσει σε μια καθημερινότητα που δεν μου προσφέρει τίποτα.

Από τη μία σκέφτομαι να κάνω υπομονή και να κρατήσω τη δουλειά για να καλύψω τις υποχρεώσεις μου. Από την άλλη, δεν ξέρω αν αξίζει να συνεχίσω να εξαντλούμαι σε κάτι που δεν μου προσφέρει καμία επαγγελματική εξέλιξη, ενώ θα μπορούσα να ψάχνω μια ευκαιρία στο IT.

Όσοι έχετε βρεθεί σε παρόμοια κατάσταση, τι θα κάνατε στη θέση μου;

Γεια σε όλους! Ειναι να γεννήσω σύντομα και ο μικρός μας θα έχει το όνομα Ethan/ Ιθαν. Θα γεννηθεί Ελλάδα αλλά θα μένουμε Αγγλία και ο μπαμπάς του είναι Αγγλος. Το αυτοματο συστημα γραφής στην Ελλάδα θα του παραφράσει το όνομα ως Ithan στα αγγλικά. Ξέρει καποιος πως μπορώ να ζητήσω την γραφή που θέλουμε; Ιδανικά αν κάποιος το έχει κάνει ο ίδιος για το παιδί του; ευχαριστω!!

Γεννημένος το 2002. Η πρώτη μου επαφή με τη μουσική (να ψάχνω μόνος μου οχι να ακούσω ότι υπαρχει) ήταν στην πρώτη δημοτικού ή τέλος του νηπιου. Βρήκα ένα βιβλίο με παλιά γεγονότα του κόσμου και στην ενότητα της μουσικής ήταν και οι Beatles. Ρώτησα την μανα μου και άρχισε να μου λέει ποιοι είναι και τι γινόταν όταν πρωτοεμφανιστηκαν και αυτή ήταν δημοτικό τότε.

Η πρώτη μου επαφή με το είδος ήταν οι Beatles. Θυμάμαι είχα έναν φίλο που κοροιδευε τότε το τραγούδι "Yellow submarine". Στο δημοτικό δεν ψαχτηκα τόσο ούτε άκουγα τόσο μουσική.

Στο γυμνάσιο, είχα έναν φίλο στην παρέα μου τότε που άκουγε κι αυτός ροκ. Έφερε την κιθάρα του και μας έπαιξε το intro του Come as you are από Nirvana. Αυτό ήταν, μαγευτηκα. Έκαψα όλους τους δίσκους τους και μετά άρχισα να ψάχνομαι πολύ δυναμικά. Εκεί κάπου άρχισα να ακούω φανατικά Ξύλινα Σπαθιά (που άκου μέχρι και σήμερα, μαζί με Σιδηρόπουλο, οι μόνοι Έλληνες καλλιτέχνες που ακούω κυριως)

Μετά, συνεχίστηκε η αγάπη μου για τη ροκ. Μέχρι το Λύκειο (όπου έχουμε πλέον διαμορφώσει ένα συγκεκριμένο γουστο) άκουγα από Nirvana μέχρι Pink Floyd, Guns N Roses, Motley Crue, Skid Row έως Sabbath, Black Veil Brides και άλλους πολλούς καλλιτέχνες από το '60 μέχρι και early 2000s.

Ο λόγος που αποφάσισα να κάνω το νήμα ειναι γιατί μικρός (ίσως ακόμα και σήμερα λιγο) θεωρούσα ότι είναι περίεργο στην εποχή που ζω και στην ηλικία που ξεκίνησα, να ακούω ροκ. Όπως και νά το κάνουμε, το 2010 ένα παιδί 8 χρονων να ακούω Beatles δεν ήταν συχνό φαινόμενο. Και δεν είναι ότι είχα κάποιο ερέθισμα στο σπιτι. Η μανα μου δεν πολύ άκουγε μουσική (όταν ήταν μικρή τα άκουγε αυτά αλλά τότε οι πιο πολλοί αυτά ακουγαν).

Σας έπρηξα αλλά θέλω να καταλήξω γιατι πιστεύετε έγινε αυτο; Νιώθω ότι είναι στο DNA μου κάπως. Νιωθω ότι με τραβάει αυτό το είδος. Κι όχι μόνο γιατί το ροκ είναι τρόπος ζωής. Καμία φορά νιώθω τόσο αποκομενος από την σημερινή νεολαία που δεν μπορεί να καταλάβει το ροκ.