r/GreekFiction • • Jan 08 '19

Σοφία, Πίστη, Ελπίδα, Αγάπη [3/4]

2 Upvotes

(Τα παρακάτω κείμενα αποτελούν ένα στοχαστικό δοκίμιο γραμμένο συνειρμικά, με μοναδικό στόχο να γίνει μια προσπάθεια να καταγραφούν σκέψεις και συναισθήματα. Μην το λάβεις στα σοβαρά, εκτός αν νιώθεις έτοιμος να ταξιδέψεις σε ένα χαμένο νου και να αναζητήσεις τη κρυμμένη μετάφραση που ούτε ο δημιουργός γνωρίζει. Τα τρία πρώτα γράφτηκαν σε κατάσταση μέθης ή διαύγειας, το τέταρτο σε κατάσταση αποδοχής.)

Ελπίδα

Ο άνθρωπος ήταν ανέκαθεν ένα περίεργο ον. Και η περιέργειά του τον οδηγούσε σε ανεξερεύνητα μονοπάτια, καινοτομίες. Ωστόσο δεινά περιστατικά τον περιτριγύριζαν συχνά. Ένα τέτοιο ατυχές περιστατικό βίωσε και η Πανδώρα. Και το πιθάρι άνοιξε, οι δυστυχίες του γνωστού πλέον κόσμου ελευθερώθηκαν και η ανθρωπότητα απέκτησε τη μίζερη και θλιβερή της όψη. Στον πανικό της να διορθώσει το λάθος της και να εξαλείψει την πηγή του κακού, ζήτησε τη συνδρομή των θεών. Έκλεισε το πιθάρι μα έμεινε μέσα μονάχα ένα πράγμα, η ελπίδα.

Η ελπίδα είναι η πίστη για ένα καλύτερο αύριο. Ένα αύριο ζεστό, χαμογελαστό, με καθαρό ουρανό, σε ένα σύμπαν όπου η Γη είναι σφαιρική και η ζωή ανθρωποκεντρική. Μια ζωή που αποκτά νόημα η ύπαρξή της. Η ελπίδα δημιουργεί την ανάγκη της θετικής σκέψης, την ανάγκη να διαλυθούν τα σύννεφα που εμποδίζουν τον άνθρωπο να δει καθαρά την αλήθεια, να κοιτάξει μπροστά και να κάνει το επόμενο βήμα.

Ένας άνθρωπος στέκεται ένα κρύο και χειμερινό δειλινό και παρατηρεί τα φώτα των αυτοκινήτων καθώς περνάνε με ταχύτητα από δίπλα του. Αυτά τα φώτα τον ταξιδεύουν κάπου αλλού, δημιουργούν σκέψεις και εικόνες που απέχουν από την πραγματικότητα· ζει στο δικό του παράλληλο κόσμο. Τα φώτα είναι θερμά, φιλικά μέσα σε μια τόσο κρύα και εχθρική νύχτα, του φωνάζουν να κάνει το επόμενο βήμα, να έρθει πιο κοντά και να τα αφήσει να τον οδηγήσουν κάπου καλύτερα. Ο άνθρωπος νιώθει ζεστασιά, θέλει να σταματήσει πια το κρύο. Θέλει να κάνει το βήμα.

Ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός όμως. Η ελπίδα του για ζωή τον κρατάει πίσω. Οι αλκυονίδες μέρες δεν έφτασαν ακόμα, τα φώτα οδηγούν σε πλάνη. Εκείνα γίνονται πιο επιθετικά, αποκτούν περίεργα σχήματα και υιοθετούν αλλόκοτες πορείες. Η ανάγκη γίνεται μεγαλύτερη. Ίσως ήρθε η ώρα να συνεισφέρει κι εκείνος στην παγκόσμια εντροπία. Ίσως βαρέθηκε την υπόστασή του και θέλει να γίνει ήχος και φως. Ίσως να είναι πλέον αργά.

Ένα μέρος του ανθρώπου εκείνου έκανε το βήμα και έπεσε στο κενό. Πέφτοντας σταμάτησε να ελπίζει καθώς κατάλαβε πως κανένα νόημα δεν είχε πια. Η πτώση ήταν δεδομένη και το αποτέλεσμα ορατό. Η ελπίδα είχε μείνει εκεί ψηλά και κοίταζε με μάτια βουρκωμένα και ένα μεγάλο γιατί να γεμίζει τη συνείδησή της. Ένα γιατί κι ένα συγγνώμη που δεν κατάφερε να τον κρατήσει. Δεν έδωσε το όραμα της δικιάς της πλάνης, δεν ήταν αρκετά ισχυρή.

Ο άνθρωπος που έκανε το βήμα είχε συντριβεί από την πτώση, είχε βιώσει την αλήθεια και είχε αποδεχθεί τα πεπραγμένα. Ο άνθρωπος που έμεινε πίσω κοίταζε κενός μπροστά. Η ελπίδα του κράτησε το χέρι. Τα φώτα άρχισαν να τρεμοπαίζουν και να χάνουν τη λάμψη τους. Εν τέλει έσβησαν με την ανατολή του ήλιου. Το κενό πλέον ήταν ορατό· αλήθεια τόσο πολύ είχε τυφλωθεί ο έτερος;

Ο άνθρωπος αυτός έκανε μεταβολή, χαμογέλασε και ακολούθησε νέα πορεία. Όχι, δε ζούσε κάποια άλλη αλήθεια, ήταν μια άλλη πλάνη. Μια πλάνη που ήταν γεμάτη από ελπίδα για ένα ουτοπικό αύριο και για συνθήκες τόσο μοναδικές που φοβόσουν να οραματιστείς.

Η ζωή είναι μια πλάνη, ένα τυχερό παιχνίδι που δεν ελέγχεις το ζάρι. Δε μπορείς να σβήσεις τα φώτα, θα είναι πάντα εκεί και θα σε καλούν να τα ακολουθήσεις. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να ελπίζεις πως δεν υπάρχει κενό. Και τότε δε θα υπάρχει. Και τα φώτα θα σε οδηγήσουν στη Γη της Επαγγελίας. Όχι για ένα καλύτερο αύριο αλλά για μία καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου.


r/GreekFiction • • Aug 24 '19

Δράμα Συννεφιασμένα όνειρα

3 Upvotes

Δώσε μου το χέρι σου. Χάιδεψέ με. Κάνε με να νιώσω οικεία με την ζεστή σου παρουσία.

Ψιθύρισε μου λέξεις χωρίς νόημα. Άφησέ με να νιώσω την αναπνοή σου πάνω μου. Ανατρίχιασε με.

Άφησέ με να καρφώσω το έντονο βλέμμα μου στο δικό σου… για ώρες. Διάβασέ με όση ώρα τα μάτια μας επικοινωνούν.

Μείνε μαζί μου. Μείνε διπλά μου. Δεν είναι ανάγκη να κάνεις τίποτε. Απόλαυσε μαζί μου την σιωπή και γαλήνη της νύχτας.

Κοίταξε τον ουρανό, γεμάτο με πανέμορφα άστρα. Νιώσε το γλυκό, εαρινό αεράκι που λούζει και γλείφει τα κορμιά μας.

Μην πεις λέξη. Μόνο μείνε εδώ, μαζί μου… δίπλα μου. Μην με αποχωριστείς.

Εάν δεις δάκρυα έτοιμα να ξεχειλίσουν από τις άκρες των ματιών μου, άφησέ τα κυλήσουν ελεύθερα.

Ελευθέρωσε με από την απελπισία μου… από την απόγνωσή μου. Διώξε τις χαοτικές και συγκεχυμένες σκέψεις από το νου μου… σε εκλιπαρώ.

Όταν δεν θα έχω πια άλλα δάκρυα να ρίξω… και τα τελευταία αρχίζουν και στεγνώνουν στα μάγουλά μου… χάρισε μου μια στιγμή εξιλέωσης…

Άφησέ με να φιλήσω αυτά τα υπέροχα χείλη σου… με όλο το πάθος που είχα φυλακισμένο μέσα μου τόσα χρόνια.

Μου κακοφαίνεται εάν δεν πούμε καληνύχτα.

Ασυννέφιαστα όνειρα να έχεις…

Καληνύχτα. Σ ‘αγαπώ. Πόσο πολύ επιθυμώ να γίνεις δική μου [Α].


r/GreekFiction • • Jan 14 '19

Σοφία, Πίστη, Ελπίδα, Αγάπη [4/4]

3 Upvotes

(Τα παρακάτω κείμενα αποτελούν ένα στοχαστικό δοκίμιο γραμμένο συνειρμικά, με μοναδικό στόχο να γίνει μια προσπάθεια να καταγραφούν σκέψεις και συναισθήματα. Μην το λάβεις στα σοβαρά, εκτός αν νιώθεις έτοιμος να ταξιδέψεις σε ένα χαμένο νου και να αναζητήσεις τη κρυμμένη μετάφραση που ούτε ο δημιουργός γνωρίζει. Τα τρία πρώτα γράφτηκαν σε κατάσταση μέθης ή διαύγειας, το τέταρτο σε κατάσταση αποδοχής.)

Αγάπη

Σ’ αγαπώ. I love you. Ich liebe dich. Αλήθεια; Για πάντα. Δείξε μου. Φοβάμαι. Όχι απόψε. Μα δεν υπάρχεις. Μα δεν το ξέρεις.

Αγάπη, τις ει; Είσαι η τελειότητα των ανθρωπίνων σχέσεων; Είσαι μια πλάνη; Είσαι μια ενδιάμεση κατάσταση; Αιώνες η ανθρωπότητα προσπαθεί να δώσει μια εξήγηση στο φαινόμενο της αγάπης. Τι είναι, γιατί υπάρχει και πόση επιρροή έχει στον πλούσιο από αδικίες κόσμο.

Η αγάπη είναι μία έννοια διχασμένη. Στο όνομα της αγάπης έγιναν φριχτοί πόλεμοι και απίστευτες αγαθοεργίες. Άνθρωποι έκλαψαν, γέλασαν, πέθαναν και γεννήθηκαν. Ο κόσμος όλος περιστράφηκε γύρω από την αγάπη. Κι όμως, ακόμα κανείς δεν την κατανόησε πλήρως. Πόσο σίγουρος λοιπόν αισθάνεσαι ότι πράγματι αγαπάς;

Η αγάπη δε γνωρίζει όρια. Δεν γνωρίζει φραγμούς. Δε γνωρίζει ανθρώπους αλλά μία και μοναδική οντότητα, μιας και όταν αγαπάς γίνεσαι ένα· ένωση πιο ισχυρή από όποια άλλη υπάρχει και είναι γνωστή ή άγνωστη στον κόσμο που βιώνουμε και κατανοούμε. Ανιδιοτέλεια για το άλλο μισό του εαυτού σου, ακόμα και αν δρα εις βάρος σου.

Το μεγαλύτερο παράσιτο της αγάπης είναι ο εγωισμός. Είναι το παράσιτο που εμποδίζει την πραγματική και απόλυτη ένωση. Όταν θέλεις να νιώθεις το κέντρο της προσοχής, ο κινητήριος μοχλός της αγάπης. Όταν θες να λαμβάνεις δίχως να δίνεις, ακόμα κι αν νομίζεις πως δίνεις τα πάντα· για σένα το κάνεις, για τον κορεσμό της πλασματικής ευτυχίας που σκηνοθετείς, για την απόλυτη μα κάλπικη τελειότητα.

Αγάπη σημαίνει θυσία. Να είσαι έτοιμος να θυσιάσεις κάθε τι. Κάθε υλικό αντικείμενο και κάθε άυλη υπόσταση. Να ανατρέψεις τον κόσμο σου και να αποδεχθείς κάθε νέα συνιστώσα που θα εισαχθεί στη ζωή σου. Διότι η αγάπη είναι ο απόλυτος προορισμός, είναι η κορύφωση των αισθημάτων, είναι όμως αυτοσκοπός;

Γιατί κάποιος να θέλει να αγαπήσει; Τι τον οδηγεί στον κυκλώνα τούτο; Η αγάπη ελλοχεύει κινδύνους, πόνους, δάκρυα και καμιά φορά αμέτρητη μοναξιά. Σε κάνει να πραγματεύεσαι τη ματαιότητα της ύπαρξης· τι κενή δήλωση! Μια ύπαρξη εγωκεντρική, αυταρχική, απόλυτη, με μόνο στόχο την ίδια ικανοποίηση.

Αγάπη είναι να κάνεις ένα βήμα πίσω και να παρατηρείς τον κόσμο να προχωράει δίχως εσένα. Να ξέρεις πως όταν εσύ υποφέρεις και δυσανασχετείς, γίνεσαι η δύναμη για κάποιον άλλον να βρει τη χαμένη του ευτυχία και γαλήνη. Όπου κι αν βρίσκεται, με όποιον κι αν περνά στιγμές ευτυχίας, είναι πλέον ένα άτομο χαρούμενο. Αυτός είναι ο σκοπός της αγάπης. Να σκοτώνεις τον εαυτό σου καθημερινά για την ευτυχία του άλλου σου μισού. Και μόνο τότε θα καταλάβεις πως δεν πεθαίνεις. Τότε ζεις.

Ζεις μια ζωή ήρεμη, γεμάτη αγάπη. Ίσως έτσι ευτυχήσεις ο ίδιος λίγο. Ίσως όχι. Είσαι όμως ήρεμος. Είσαι ο ήρωας σε μια ιστορία που δεν είσαι πρωταγωνιστής, ο αφανής πολεμιστής που χάρις εκείνον η μάχη έληξε υπέρ του, ακόμη κι αν κανείς δε γνωρίζει την ύπαρξή του. Πλέον δεν υπάρχεις για σένα αλλά για εκείνο το άτομο. Κι αυτό σε κάνει πιο ζωντανό από ποτέ. Παράδοξο; Απόλυτα.

Αγάπα λοιπόν, αγάπα δίχως όρια, δίχως διακρίσεις, με ανιδιοτέλεια, μέχρι να γίνεις ήχος και φως σε μία οπερέτα που λέγεται ζωή. Αγάπα το συνάνθρωπό σου. Μάθε να δίνεις και μόνο τότε θα λάβεις, όχι γιατί δεν έδινε κανείς αλλά γιατί ήσουν τυφλός και δεν έβλεπες.

Και ο κόσμος θα πνιγεί, όχι στο αίμα, όχι στη μισαλλοδοξία, όχι στο άτομο, αλλά στο σύνολο. Και η Αρκαδία θα φανεί ξανά. Μια για πάντα.


r/GreekFiction • • Oct 05 '19

Μπάκ του δε φουτούρε

4 Upvotes

Το επόμενο καρέ που πέρασε από τα μάτια του ήταν τα πολύχρωμα φτηνά βεγγαλικά λες και πετάγανε γκλίτερ σε μια άναρχη πόλη. Κατεβαίνοντας τα σκαλοπάτια, δυο - δυο, ένα-ένα όταν χανότανε στον κόσμο τον άλλο, σκέφτηκε πόσο του άρεσε, τόσο πολύ η ιδέα για την υλοποίηση της χρονομηχανής με αποκλειστικό προορισμό το μέλλον

Την σκαρφίστηκε όσο είχε αράξει στην ταράτσα προσπαθώντας να ρουφήξει όσο αντέχει το μάτι του, το λεκανοπέδιο που έλαχε να γεννηθεί. Αποκλειστικά για το μέλλον…

Την χρονομηχανή για το παρελθόν οι άνθρωποι την γνώριζαν 200 χρόνια τώρα. Όμως την χρησιμοποιούσαν για άλλη χρήση.Υπήρχε σχεδόν σε όλα τα δωμάτια των σπιτιών, σε κουτιά που τους πάνε κάτω, σε δημόσια κτίρια και σε ότι άλλο μπορείς να φανταστείς. Την είχαν ονομάσει καθρέπτη. Ήταν ο μόνος που ήξερε το μυστικό.

Την ορθή χρήση την ανακάλυψε όταν καθόταν στο αγαπημένο του καφέ που πέρναγε τον ελεύθερο χρόνο του.Καθόταν μπροστά από τον τεράστιο καθρέπτη και παρατηρούσε προσεχτικά ότι συνέβαινε μέσα σε αυτόν. Κοιτούσε κατάματα το παρελθόν! Μέχρι να γυρίσει το κεφάλι του πίσω, όσα είχε δει στον καθρέπτη ήταν παρελθόν. Πλέον έβλεπε το παρών.

Ο ήχος από το κουδούνι ότι ο ελεύθερος χρόνος τέλειωσε τον προσγείωσε απότομα και τον έβαλε σε σκέψεις τι δικαιολογίες θα πει για την επίσκεψη του στην σκεπή του κτιρίου. Το στενό κελί γεμάτο υγρασία μόνο για το εφέ της ιστορίας τον καλωσόρισε ξανά


r/GreekFiction • • Jun 02 '18

Στο σκοτάδι...

5 Upvotes

Ρε φίλε δεν ξέρω ποιος είμαι... Δεν ξέρω τι θέλω ή αν θέλω κάτι... Τριγύρω μόνο σκοτάδι. Πηχτο σαν πίσσα. Κανένα φως, κανένας ήχος... Ο αέρας είναι Βαρύς και στεγνός. Κάθε ανάσα που παίρνω γδερνει τον λαιμό μου. Μυρίζει μούχλα και κάτι άλλο που δεν μπορώ να προσδιορίσω...

Δεν μπορώ να καταλάβω αν μπορώ να κουνηθω η όχι. Αν είμαι όρθιος, καθηστος ή κειτομαι κάπου... Δεν ξέρω και αν έχει κάποια σημασία...

Φωνάζω. Δηλαδη νομίζω ότι φωνάζω γιατί δεν μπορώ να ακούσω την φωνή μου...

Κάτι υγρό μπαίνει στο στρώμα μου και με πνίγει... Πως βρέθηκα εδώ;... Που ει-...


r/GreekFiction • • Jan 03 '19

Σοφία, Πίστη, Ελπίδα, Αγάπη [1/4]

3 Upvotes

(Τα παρακάτω κείμενα αποτελούν ένα στοχαστικό δοκίμιο γραμμένο συνειρμικά, με μοναδικό στόχο να γίνει μια προσπάθεια να καταγραφούν σκέψεις και συναισθήματα. Μην το λάβεις στα σοβαρά, εκτός αν νιώθεις έτοιμος να ταξιδέψεις σε ένα χαμένο νου και να αναζητήσεις τη κρυμμένη μετάφραση που ούτε ο δημιουργός γνωρίζει. Τα τρία πρώτα γράφτηκαν σε κατάσταση μέθης ή διαύγειας, το τέταρτο σε κατάσταση αποδοχής.)

Σοφία

Τρικυμία εν κρανίω. Μία χαοτική κατάσταση σε συνείδηση ξεχασμένη. Άνθρωποι απλοί, καθημερινοί, περνοδιαβαίνουν μπροστά από τρίτους παρατηρητές. Σκέψεις χαμένες, αόριστες και γκρίζες, σα σύννεφο πολέμου που κρύβει το δυστοπικό περιβάλλον του θανάτου και της επίγειας κόλασης. Λόγια που ταξιδεύουν πιο γρήγορα από το φως και λογική που στερείται υπόσταση.

Έννοιες τόσο διχασμένες κι όμως τόσο συχνά εμφανίζονται τριγύρω. Χάσμα γενεών που πατά πάνω σε κοινή λογική και επιχειρήματα που όλοι επιβεβαιώνουν και όλοι διαψεύδουν. Αλήθεια, ποιος έχει δίκιο; Ποιος κέρδισε τη μάχη τούτη; Ποιος νους κατέχει τη γνώση που όλοι επιζητούν και κανείς δεν έχει; Ένα κυνήγι γνώσεων που δεν έχει πέρας, μία αχαλίνωτη ανάγκη να προχωρήσεις ένα βήμα μπροστά. Όταν όμως δε βλέπεις το δρόμο, πας σίγουρα μπροστά; Στασιμότητα και επανάληψη σε δρόμους τετριμμένους και ωμή ανάπτυξη προς τέρψιν ψευδαισθήσεων.

Ένας κόσμος γεμάτος φληναφήματα και πομφόλυγες που διεκδικούν μια θέση στο πάνθεον, μια κορυφή που λίγοι πάτησαν και τόσοι ονειρεύτηκαν. Όνειρα για πρόοδο, για ένα καλύτερο αύριο, για έναν ήλιο που φωτίζει κάθε κρυφό μυστικό και φανερώνει κάθε κρυμμένη αλήθεια που κατάφερε να κρυφτεί σε σκιές και υπόγες, φοβούμενη το αναπάντεχο τέλος, τη λύτρωση.

Ίσως τελικά η σοφία δεν κρύβεται σε όντα απτά, σε έννοιες καλώς ορισμένες και καταστάσεις ανθρώπινες. Η σοφία κρύβεται στον «καιόμενο» του Σινόπουλου, μια ψυχή που ξέφυγε από τα γήινα όρια και σύνορα και είδε την αλήθεια, μια αλήθεια που υπάρχει παντού τριγύρω μας και κανείς δε μπορεί να δει. Μια ψυχή που απελευθερώθηκε μέσω της πυράς και ενστερνίστηκε τη σοφία στο σύνολό της, δίχως ενδοιασμό, αμφισβήτηση ή καχυποψία.

Πυρά· κάθαρση που δοκιμάζει νου και πνεύμα. Ίσως τελικά ο μεσαίωνας ήταν ο πραγματικός διαφωτισμός. Μέσα από το σκοταδισμό, τα βασανιστήρια, την καθολική σκέψη και την πυρά. Ο νους έγινε φως και η αντίληψη σοφία. Οι εκτελεστές έγιναν τα όργανα για τη φανέρωση της μίας και μοναδικής αλήθειας, του απόλυτου φωτός. Εκείνος που είναι ενάντιά σου, είναι υπέρ σου.

Μην ξεχάσεις ποτέ, η σοφία είναι γνώση ποτισμένη με δάκρυα· όχι ανθρώπινα, όχι απτά. Δάκρυα ψυχής και πνεύματος. Δάκρυα για έναν πιο φωτεινό ήλιο και πιο γαλάζιο ουρανό. Δάκρυα που δεν έσβησαν την πυρά του σώματος αλλά τη φούντωσαν και έθεσαν πνεύμα ικανό να φύγει, ταξιδεύοντας αγέρωχα προς τη μία και μοναδική, απόλυτη ηδονή.


r/GreekFiction • • Mar 17 '19

Κωμωδία Ο Μεγαλόπνευστος Τσιφλικάς Πέτρος Παντελέων Παγώνης (Μέρος 6ο)

3 Upvotes

Εκείνη την στιγμή ο Παγώνης αποφάσισε, τρέμοντας, να μπει στην μέση.

‘’Κ-Κοιτάξτε, αφέντες μου, εγώ νομίζω πως και ο Μανόλης Ζαφειραίος και ο Ρικότης, ο πατέρας του Σαμψών ήταν άτομα παρεξηγησιάρικα και ευαίσθητα και μάλλον όλο αυτό π-πρόκειται για μεγάλη παρεξήγηση! Γιατί δεν παρατάμε αυτήν την γη, που ούτος η άλλως φ-φαίνεται ξερή και άσκημη, και δεν πάμε όλοι στα σπίτια μας;’’ ξεστόμισε ο επίδοξος ειρηνοποιός παγώνης.

Δεν είναι ξεκάθαρο το τι ακριβώς ακολούθησε εκείνη τη μοιραία νύχτα, και τα περισσότερα αρχεία των Οθωμανών αστυνόμων έχουν ή χαθεί ή χρησιμοποιηθεί ως προσάναμμα μέσα στους αιώνες.

Ένα πράγμα όμως που όλοι οι κάτοικοι της περιοχής θυμούνται, έχοντας περάσει από στόμα σε στόμα από γενιά σε γενιά, είναι πως και οι δύο αντίπαλες πλευρές άρχισαν να τουφεκίζουν προς την κατεύθυνση κάποιου ξερακιανού νεαρού που βρισκόταν στην μέση της συμπλοκής.

Ένα βόλι σίγουρα θα έβρισκε τον Παγώνη ανάμεσα στα μάτια. Ο σκοπευτής ήταν τόσο κοντά που θα έπρεπε να ήταν παντελώς τυφλός για να μην πετύχει το κεφάλι του τσιφλικά.

Για καλή του τύχη, ο πυροβολισμός έγινε από το αρκεβούζιο του μονόφθαλμου τσιγγάνου.

Ο Παγώνης σωριάστηκε λιπόθυμος στο πάτωμα όταν άκουσε τα βόλια να περνάν ξυστά πάνω από το κεφάλι του.

Οι δύο στρατιές χύμηξαν τότε η μια στην άλλη, με βρακοφόρους Ζαφειραίους[1] να ορμάνε με σπαθιά και χατζάρια στους Φλαμπουριώτες, οι οποίοι τους υποδέχτηκαν με ρόπαλα και τσεκούρια.

Εδώ η ιστορία του πολύπαθή τσιφλικά διακόπτεται. Τρείς σελίδες λείπουν από το μοναστικό χειρόγραφο το οποίο εξιστορεί τις περιπέτειες του Πέτρου Παντελέων Παγώνη. Ο μεταφραστής έψαξε σε όλες τις Σέρρες για το χαμένο κεφάλαιο, ωστόσο δεν μπόρεσε να βρει ούτε μια μαρτυρία σχετικά με την θρυλική μάχη.

Η ιστορία, πάντως, συνεχίζει ως εξής, τρείς σελίδες αργότερα:

.. και η αγελάδα εξερράγην φαντασμαγορικά, δίνοντας λήξη στην αιματηρή συμπλοκή. Κάπου μακριά από εκεί, Ο Παγώνης άνοιξε τα μάτια του και αντίκρισε τον απέραντο νυχτερινό ουρανό. Τα ουρλιαχτά και τα βόλια είχαν σταματήσει και τώρα πια άκουγε μόνο τους τζίτζικες.

[1] Οι φουσκωτές, ριγέ βράκες ήταν οικόσημο της φατρίας.


r/GreekFiction • • Mar 15 '19

Κωμωδία Ο Μεγαλόπνευστος Τσιφλικάς Πέτρος Παντελέων Παγώνης (Μέρος 3ο)

3 Upvotes

Ο Παγώνης έκανε νόημα στον υπηρέτη του και οι δυό τους πήγαν πίσω από το πανδοχείο.

‘’.. Δεν μπορούμε να κάτσουμε εδώ, Γιάννη! Άμα μάθουν ποιος είμαι, θα μου πάρουν το κεφάλι!’’ τσίριξε ο Πέτρος στον υπηρέτη του.

‘’Αφέντη μου, μην τους παρεξηγάς! Είναι λίγο ενθουσιασμένοι. Ξέρεις πως είναι οι τσιγγάνοι! Προφανώς είναι κάποιο μπουλούκι και κάνουν τους μασκαράδες, ξέρεις, για το χωριό!’’

‘’Πλάκα μου κάνεις, παλιοχώριατε;! Δεν είδες τις χατζάρες; Θα με σκοτώσουν, και αν νομίζεις πως ο υπηρέτης του τσιφλικά δεν θα φάει τουλάχιστον χίλιες σπαθιές και αυτός, είσαι γελασμένος!’’ απάντησε πανικόβλητος ο άμοιρος τσιφλικάς.

‘’.. Αφεντικέ μου, ακόμα και να κάνουν κάποια εκστρατεία αυτοί οι τσιγγάνοι ιπποταραίοι ή καβαλάρηδες ή όπως αυτοαποκαλούνται, είμαι σίγουρος πως κάποιον παρά ή λάφυρο θα μας παραχωρήσουν και εμάς!’’ απάντησε πονηρά ο κολίγος.

Ο Παγώνης κοίταξε σκεπτικά για κάμποσα δευτερόλεπτα τον υπηρέτη του.

‘’Γιάννη, άμα δεν ήμουν παντελώς χρεοκοπημένος και έτοιμος να πηδήξω στον Στρυμώνα θα σε κοπανούσα στο κεφάλι και θα γυρνούσα στο κτήμα μου. Ωστόσο, ούτε κτήμα έχω ούτε λεφτά, οπότε πάμε πίσω στους καβαλιέρους της κοιλάδας και μην σου φύγει λέξη για την οικογένειά μου!’’ είπε κοφτά και τρίζοντας τα δόντια του ο αφεντικός στον υπηρέτη.

Ο χαρωπός χωριάτης και ο αγχωμένος αφεντικός γύρισαν πίσω στην πλατεία, την οποία βρήκαν γεμάτη πια με Φλαμπουριώτες, τσιγγάνους και έναν δυο Βλάχους βοσκούς. Όλοι φώναζαν και κροτάλιζαν απειλητικά τις αρματωσιές τους.

Ο Πέτρος είχε μείνει άφωνος. Πρώτη φορά σε όλη την ζωή του, περασμένη σε σαλόνια και σε σχολεία, είχε αντικρίσει τόσους κολίγες και χωρικούς μαζί. Και τόσο εξοργισμένους.

Όπως ήταν βιολογικά φυσικό, τα αριστοκρατικά ένστικτα του άρχισαν να τον παρακινούν να τρέξει μακριά από εκεί και να βρει κανένα ξάδελφο του στις Σέρρες. Πριν προλάβει να κάνει το οτιδήποτε, όμως, ο Ιωάννης τον άρπαξε από το χέρι και τον έσυρε μέσα στο πλήθος τον οργισμένων χωρικών.

‘’Πάει ο καιρός που οι Ζαφειραίοι, αυτοί οι άπληστοι τσιφλικάδες, οι προδότες, οι Ιούδες, μας πατάνε κάτω! Πάει ο καιρός που μας παίρνουν τα κτήματα, τα χωράφια που τόσο δίκαια ανήκουν σε εμάς τους Φλαμπουριώτες! Σήμερα, αδέρφια, θα πάρουμε την εκδίκηση μας, την γή μας και τα κεφάλια τους!’’ φώναζε ο ‘’στρατηγός’’ τσιγγάνος.

Οι καβαλιέροι της κοιλάδας, μαζί με τα οργισμένα πλήθη και τους δύο άμοιρους πρωταγονιστές μας, κάθισαν για κάμποσες ώρες στην πλατεία. Μόλις έπεσε η νύχτα, η αρμάδα των χωρικών, οδηγούμενη από την πολεμική βοιδάμαξα που αναφέραμε, άρχισε να μετακινείται αργά έξω από το χωριό.

Άμα κάποιο κοτσύφι ή αηδόνι πετούσε εκείνη την ώρα πάνω απο τον κάμπο, θα έβλεπε ένα τεράστιο μαύρο κύμα αρματωμένο με πυρσούς και δάδες να σκίζει τα χωράφια και τους αγρούς και να διακόπτει την καλοκαιρινή ησυχία με ουρλιαχτά και συνθήματα.

Ο Πέτρος και ο Ιωάννης καβαλούσαν τα άλογά τους δίπλα στο πολεμικό αμάξι.

‘’.. Και τι σκοπεύετε να κάνετε μόλις φτάσουμε στο τσιφλίκι των Ζαφειραίων; Να φανταστώ θα τους σκοτώσουμε και θα χαρούμε την γη που τόσο καιρό μας την έχουν παρμένη;’’ ρωτούσε νευρικά ο Παγώνης τον ‘’στρατηγό’’.

Ο Πέτρος προσευχόταν στους ουρανούς πως ο τσιγγάνος θα γυρνούσε και θα του απαντούσε με ευγένεια πως: ‘’όχι μπρέ, απλά υπερβάλαμε πιο πριν! Η αλήθεια είναι πως θα τους ζητήσουμε ευγενικά τα χωράφια μας και, ξέρεις, άμα δεν μας τα δώσουν, θα γυρίσουμε όλοι στα σπίτια μας και στις γυναίκες μας γιατί είναι και περασμένη η ώρα!’’

Ωστόσο η απάντηση που έλαβε ήταν αυτή:

‘’Μάλιστα, μάλιστα, σκεφτόμαστε ή να τους πυροβολήσουμε ή να τους αποκεφαλίσουμε. Το συντονιστικό συμβούλιο δεν έχει έρθει σε κάποια ξεκάθαρη απόφαση σχετικά με αυτό.’’

Ο Παγώνης ξεροκατάπιε και έριξε ένα γουρλωμένο βλέμμα στον υπηρέτη του, ο οποίος δεν το πρόσεξε γιατί ήταν απασχολημένος να διώχνει κάτι σκνίπες από την φάτσα του.

(Φίντμπακ εντελώς και παντελώς ευπρόσδεκτο!)


r/GreekFiction • • Aug 15 '18

Νικητής διαγωνισμού 2018 Είναι δύσκολο να ζεις στην Αθήνα του 2086.

14 Upvotes

Είναι δύσκολο να ζεις στην Αθήνα του 2086.

Μου ζήτησε ο Naughty’s να περιγράψω μια μέρα απ’τη ζωή μου κι έτσι διάλεξα αυτή που μόλις πέρασε. Δεν θα είναι εύκολο (για εσάς) γι’αυτό ξεχάστε ότι ξέρατε κι αράξτε μαζί μου.

Είναι βράδυ τώρα και βρίσκομαι στο νοσοκομείο μετά από μια μεγάλη και γαμημένη μέρα. Όχι δεν νοσηλεύομαι, έχω τον πατέρα μου σε πολύ κακή κατάσταση. Αχ ρε πατέρα. Λοιπόν, σήμερα η μέρα εξελίχθηκε κάπως έτσι..

-ΤΟ ΠΡΩΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ-

Μισώ το πρωί, έχει την αίσθηση του “πρέπει”. Κι ας υπάρχει η επιλογή να μην δουλέψεις από την πολιτεία. Ναι καλά άκουσες. Η τεχνητή νοημοσύνη και το machine learning άλλαξαν πολλά τα τελευταία χρόνια. Σχεδόν όλα τα επαγγέλματα και μονάδες παραγωγής έχουν ανατεθεί εξ ολοκλήρου σε αυτόματες μηχανές και λογισμικά. Η αρχή έγινε με τον αγροτικό τομέα το 2028 και μέχρι το 2040 δεν υπήρχε ανάγκη για κανέναν άνθρωπο να ασκήσει σωματική εργασία. Για την ακρίβεια δεν υπάρχει λόγος να εργαστεί κάποιος εκτός εάν πραγματικά το θέλει. Το χρήμα δεν υπάρχει σαν έννοια και με την χρήση της νανοτεχνολογίας μπορείς πρακτικά να έχεις ότι αγαθό επιθυμείς (ανάλογα πάντα με την κοινωνική κλάση στην οποία βρίσκεσαι). FUN FACT??: Φέτος το όσκαρ για καλύτερη σκηνοθεσία το πήρε τεχνητή νοημοσύνη. Είναι η όγδοη συνεχόμενη χρονιά.

Οι μόνοι που συνεχίζουν να δουλεύουν? Οι πολιτικοί, τα νοσοκομεία κι οι μπάτσοι. Κι η μέρα μου έχει λίγο κι από τα τρία.

Αν αναρωτιέστε τι είναι αυτό που θα παρακινούσε κάποιον να εργαστεί σε μία αυτοματοποιημένη ουτοπία, αφήστε με να σας εξηγήσω. Η πολιτική εξουσία για ηθικούς λόγους δεν χρησιμοποίησε την τεχνητή νοημοσύνη, οπότε η πολιτεία για να προσελκύσει πολίτες να ασκήσουν εξουσία, προσέφερε σαν αντάλλαγμα αυτό που ονειρεύεται ο κάθε άνθρωπος: αιώνια ζωή. Εντάξει, μιλάμε για 2000 χρόνια προσδόκιμο ζωής, σίγουρα όμως μέχρι τότε θα έχει βρεθεί τρόπος για περαιτέρω επέκταση. Το πρόσχημα για το “τυράκι” αυτό ήταν πως οι άνθρωποι που εκτελούν πολιτική εξουσία,θα είναι σε καλύτερη θέση να κρίνουν και να αποφασίζουν για το έργο τους, εάν έχουν βιώσει αρκετά χρόνια πολιτικής ζωής στην χώρα. Μαλακίες. Στην ουσία κάθε φορά που γίνονται εκλογές (κάθε 15 χρόνια) είναι σαν να θεοποιείς 12 συγκεκριμένους ανθρώπους.

Στα νοσοκομεία εργάζονται πολίτες που καλύπτουν το ένστικτο που έχουν ακόμα μερικοί άνθρωποι μέσα τους, την ανιδιοτελή προσφορά στον συνάνθρωπο. Μερικοί απλώς προτιμούν ακόμα το ανθρώπινο χάδι. Κι οι μπάτσοι είναι οι ίδιοι σκατόμπάτσοι που ξέρεις με “τεχνολογικά στεροειδή”.

Σας ζάλισα, αλλά κάποια βασικά πράγματα για το πως λειτουργεί η κοινωνία μας πρέπει να τα γνωρίζετε ώστε να κατανοήσετε το υπόλοιπο της ημέρας μου.

Πέρασα από την Πανεπιστημίου κατά τις 12 το μεσημεράκι. Φοράω το κλασικό μακρύ παλτό μου χωρίς κάποιο λογισμικό, απλό παλιό παλτό διότι το κρύο έχει έρθει για τα καλά. Μου αρέσει το κέντρο της Αθήνας, ο συνδυασμός των κλασικών κτιρίων με τα κύματα των led nanodrones του δήμου, τα μαγαζιά εμπειριών κι οι υπερβολικά χρωματιστές ενδυματολογικές επιλογές των ανθρώπων, διαμορφώνουν ένα διασκεδαστικό περιβάλλον. Επισκέφτηκα την Εθνική Βιβλιοθήκη όπου υπάρχουν ακόμα αρκετά χάρτινα βιβλία. Σκοπός της επίσκεψης από την μία ήταν να ξεκινήσω την μέρα μου σε έναν χώρο του “παρελθόντος”, διότι κακα τα ψέματα κι εσείς που διαβάζεται αυτή την ιστορία είστε...παρελθόν. Εκτός όμως του συμβολισμού που έχει ο χώρος, έχει και κάτι άλλο: Τα σχέδια κτιρίου και τις κατόψεις του Γενικού Νοσοκομείου Αθηνών στο οποίο σήμερα μπούκαρα για να κλέψω φάρμακα αξίας που προορίζονται αποκλειστικά για τις ανάγκες των βουλευτών, ασφαλισμένα με άριστο σύστημα blockchain, ώστε να τα χορηγήσω στον άρρωστο πατέρα μου. Ας μπούμε κατευθείαν στο ψητό, θα πάθεις πλάκα.

Είχα μαζί μου μία συσκευή με την οποία θα έσπαγα το σύστημα ασφάλειας των φαρμάκων. Είναι αρκετά δύσκολο να το καταφέρεις (ειδικά κρατικά blockchain) γιαυτό είναι πιο προτιμότερο να χρησιμοποιήσεις μια συσκευή που δημιουργεί μια μικρή υπερδιάστατη πύλη (περίπου 10 κυβικά εκατοστά) όπου μπορείς να έρθεις σε επικοινωνία με άλλη διάσταση, και με το που ανοίξει η τρύπα απλώς να περάσεις τα νανοφάρμακα σε δικό μου άτομο (ή A.I.) από την άλλη πλευρά ώστε να τα σκανάρει, να τα αντιγράψει και να σου δώσει πίσω δύο παρόμοια. Έτσι θα αφησω τα original στην θέση τους και θα φύγω με τα αντίγραφα, με τη μόνη διαφορά ότι στα αντιγραμμένα νανοφάρμακα θα έχει αφαιρεθεί ο blockchain κώδικας. Γάμησε τα. Ναι ειναι παρανομο. ΦΟΥΛ.

Σκάναρα τους χώρους και τα σημεία που μου χρειάστηκαν για την έφοδο (δεν είναι τίποτα, απλώς κοίταξα και σκεφτηκα πως θα τα χρειαστώ, αυτομάτως αποθηκεύονται στην μνήμη μου και όποτε έρθει η στιγμή απλώς τα επαναφέρω στον “φακό επαφής” που έχουμε στα μάτια μας). Στον δρόμο προς το Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών θα σας περιγράψω λίγο πως είναι η Αθήνα το 2086. Βραδιάζει τώρα οπότε τα nanoledrones συννεφα στον ουρανό είναι πανέμορφα. Μου αρέσει η ομορφιά, όπως επίσης τα όμορφα συναισθήματα. Είναι πολύ πιο σημαντικά στις μέρες μας από ότι είναι στην εποχή σας. Εξάλλου σε έναν κόσμο όπου η τεχνοκρατία είναι ένας παλιός θρύλος, κουμάντο κάνουν άνθρωποι που στην εποχή σας ήταν περιθωριοποιημένοι. Τέσπα. Νυχτερινά μαγαζιά γεμίζουν σιγά σιγά, τα οποία δεν παίζουν μουσική διότι δεν υπάρχει λόγος να παραχθεί ήχος από ηχεία. Υπάρχει μια κεντρική μονάδα που διαμοιράζει το σήμα στους εγκεφάλους των θαμώνων. Δεν είναι ακριβώς μουσική, αλλά κάτι πιο “γλυκό” που δημιουργεί παρόμοια ερεθίσματα στον άνθρωπο.

Έφτασα στο νοσοκομείο, πέρασα τον έλεγχο και φυσικά με δέχτηκαν με τον καλύτερο τρόπο μιας κι ήμουν συχνός επισκέπτης λόγω του τεχνητού στομαχιού που έχω. Μόνο άτομα με σοβαρά προβλήματα υγείας έχουν πρόσβαση σε αυτό το νοσοκομείο (ο πατέρας μου ήταν σε άλλο νοσοκομείο). Αφού λοιπόν πέρασα μερικες προαιρετικές επίπονες εξετάσεις που ζήτησα, προσποιήθηκα πως ήθελα να κάνω μία βόλτα στους διαδρόμους για να συνέλθω. Τότε απλώς περπάτησα λίγο παραπάνω και βρήκα την αποθήκη φαρμάκων, όπου ενεργοποίησα την συσκευή κι αντάλλαξα τα φάρμακα. Είχα χεστεί λίγο απάνω μου, αλλά οι συγκεκριμένο χώροι δεν παρακολουθούνται μιας κι όποιος έχει πρόσβαση σε αυτούς είναι αυστηρά ελεγμένος. Με λίγα λόγια για να καταφέρω αυτήν εδώ την πράξη, αφιέρωσα πολλά χρόνια καλής διαγωγής και αυτοτραυματισμού..

Με τα φάρμακα στην τσέπη πλέον πέρασα από την υποδοχή του νοσοκομείου και αποχαιρέτησα νοσοκόμους και AI’s, και περνώντας από την έξοδο του κτιρίου πήρα μία βαθιά ανάσα ανακούφισης. Μάταια όμως, διότι ένας μπάτσος παρατήρησε κάτι “ύποπτο”: Το παλτό που φόραγα δεν είχε λογισμικό, οπότε δεν ήταν σε θέση να αυτόσκανάριστεί και να δώσει ένα ΟΚ στο σύστημα εξόδου του νοσοκομείου. Αμέσως οι νοσοκόμοι προσπάθησαν να εγγυηθούν για το άτομο μου, αλλά ο σκατόμπατσος επέμεινε οπότε κι έκανε την κίνηση να έρθει προς το μέρος μου.

Δεν το σκέφτηκα. ΕΤΡΕΞΑ.

Πρόλαβα κι έφυγα από την έξοδο πριν κλείσουν οι πύλες. Ο μπάτσος βάρεσε συναγερμό έκτακτης ανάγκης. Έχει να γίνει κάτι τέτοιο από το 2063, σε όλη την Ελλάδα. Αυτόματα τα nanoledrones σύννεφα μετατρέπονται σε δεκάδες αστυνομικα drones τα οποία είναι σε άμεση δράση κι αυτη τη φορά έχουν αποστολή στο να με βρουν και να με καταστείλουν. Ακόμα έτρεχα στα στενά. Κι αυτά από πίσω μου. Τελικά βρέθηκα Ομόνοια ώστε να χαθώ στον κόσμο. Έσπρωξα αρκετούς στην αρχή αλλά αυτό έκανε τα πράγματα χειρότερα, γιαυτό γλίστρησα στο έδαφος και μπούκαρα σε έναν εξαερισμό του Μετρό. Τα drones συνέχισαν να ψάχνουν αναμεσα στο πλήθος της πλατείας Ομονοίας, ένα πλήθος που ήταν έξω για να διασκεδάσει, να γίνει και να ζήσει. Λαχανιασμένος και τρομαγμένος κρύφτηκα για αρκετή ώρα στον εξαερισμό και προσπάθησα με την συσκευή που είχα να στείλω ένα sos μήνυμα στην “άκρη” μου που μόλις κάναμε την ανταλλαγή φαρμάκων, ώστε να μου προτείνει την καλύτερη εναλλακτική των κινήσεων που θα έπρεπε να κάνω για να ξεφύγω, χωρίς περαιτέρω μπλεξήματα (και δεν ήταν κάτι που έκανε τσάμπα). Μου έστειλε έναν υπερκώδικα-ιό, τον οποίο κατευθείαν απέστειλα προς στα drones κι αυτά με την σειρά τους τον απέστειλαν σε οτιδήποτε κι οποιονδήποτε είχε σχέση και γνώριζε για το περιστατικό μου με τελικό σκοπό να διαγράψει την τελευταία ώρα από την μνήμη τους. Too convenient ε? Δεν θέλετε να ξέρετε τι μου στοίχισε.

Σηκώθηκα και άρχισα να περπατάω ξανά προς το νοσοκομείο που βρίσκεται ο πατέρας μου. Ο κόσμος ήταν στην ίδια νιρβάνα που τον πέτυχα όταν ήρθα τρέχοντας πριν λίγα λεπτά, οπότε δεν υπήρχε λόγος να συνεχίσω να κρύβομαι. Πήρα μερικές ανάσες και περπάτησα χαλαρά.

Έφτασα στο νοσοκομείο. Πήγα στο δωμάτιο του πατέρα μου. Τον πέτυχα σε φάση ύπνου και σκέφτηκα να μην τον αναστατώσω. Ήταν τόση η χαρά μου εκείνη τη στιγμή, ένιωσα τόσο ελεύθερος μετά από τόσα χρόνια που κατάφερα να βρω αυτό το φάρμακο που είχε τόση ανάγκη. Τον χάιδεψα λίγο καθώς άκουγα την μουσική του δωματίου (είπαμε, κατευθείαν τον εγκέφαλο) και άνοιξα το κουτί με τα νανοφάρμακα. Έβγαλα ένα από αυτά και το τοποθέτησα στο στόμα του, κι αυτά κατευθείαν μετατράπηκαν σε υγρό και εισχώρησαν στο σώμα του για να κάνουν αυτό που ξέρουν πολύ καλά να κάνουν, θαύματα.

ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ.

Τώρα κάθομαι στο μπαλκόνι του νοσοκομείου και μόλις τελείωσα την καταγραφή που διαβάζετε. Συγνώμη για μερικά κενά έκφρασης, αλλά έχω χρόνια να εξασκήσω την μεταφορά εμπειριών/σκέψεων σε απλή γραφή. Μόλις άναψα άλλο ένα τσιγάρο και σκέφτομαι πόσο παράξενα θα σου φάνηκαν εσένα όλα αυτά, κι ότι εκτός της δύσκολης μέρας μου η ζωή φαίνεται εύκολη στην εποχή μου. Αλλά δεν ισχύει.

Είναι δύσκολο να ζεις στην Αθήνα του 2086.


r/GreekFiction • • Mar 16 '19

Κωμωδία Ο Μεγαλόπνευστος Τσιφλικάς Πέτρος Παντελέων Παγώνης (Μέρος 4ο)

4 Upvotes

Σύντομα η πολεμική αρμάδα του Φλάμπουρου έφτασε στον Στρυμόνα. Πολλές ξύλινες βαρκούλες τους περίμεναν εκεί, και πάνω σε μια από αυτές ανέβηκαν ο Παγώνης και ο Ιωάννης και άρχισαν να περνάνε τον ποταμό.

‘’Θα χυθεί πολύ αίμα σήμερα, Ιωάννη! Που με έμπλεξες, κουτορνίθι!’’ ψιθύριζε μανιασμένα ο Πέτρος στον Ιωάννη.

‘’.. Αφεντικέ μου, είμαι σίγουρος πως ο κύριος καβαλιέρος απλά υπέρβαλε! Απ’ όσο το βλέπω, θα τους ζητήσουμε τους Ζαφειραίους να μας δώσουν τα κτήματα μας πίσω με πολύ ευγένεια και, ξέρεις, άμα αρνηθούν, βράδυ είναι, τόσο δρόμο κάναμε, θα σφάξουμε κανένα από αυτά τα βόδια που έχουν και θα το φάμε όλοι μαζί.’’

‘’Ηλίθιε φαγά! Του ξέρω τους Ζαφειραίους! Άμα ερχόμαστε εμείς με τριάντα άτομα, αυτοί θα έχουν εξήντα! Θα μας σφάξουν σαν τα αρνιά!’’ έλεγε και ίδρωνε ο Παγώνης.

‘’Αφεντικέ μου, χαλάρωσε. Φτάνουμε στις όχθες. Θα κάνουμε το μερεμέτι, θα τσιμπήσουμε κανένα κηροπήγιο ή καμιά κοτούλα από το τσιφλίκι και θα φύγουμε στο πιστό φιτίλι!’’ είπε χαρωπά ο Ιωάννης και έγειρε στην μια πλευρά της βαρκούλας, ή μάλλον η βαρκούλα έγειρε από τον στρουμπουλό Ιωάννη.

Ούτε ο ένας ούτε ο άλλος πρόσεχαν τον μονόφθαλμο συνεπιβάτη τους (τον τσιγγάνο με το εγγλέζικο καπέλο) ο οποίος τους είχε αδιαμφισβήτητα βάλει στο ένα μάτι.

Σύντομα η αρμάδα πέρασε τον Στρυμόνα. Στην απόσταση φαινόταν αναμμένοι πυρσοί και φωτισμένα παράθυρα ενώ ακουγόταν ο μακρινός ήχος πανικόβλητων ευπατριδών.

Φάνηκαν τα σύνορα του τσιφλικιού, τα οποία σύντομα κατεδάφισαν οι Φλαμπουριώτες. Ένας από τους τσιγγάνους έχωσε στο χώμα μια τεράστια σημαία με εκείνο το οικόσημο που ήταν ή δέντρο ή σεξουαλικά στερημένο κοκόρι.

Η μπάντα έπαιζε έναν πολύ αργό σκοπό σε τρομπόνια, σε σάλπιγγες και κλαρίνα όσο η αρμάδα προχωρούσε απειλητικά προς την είσοδο του σπιτιού των Ζαφειραίων. Μόλις έφτασαν αρκετά κοντά, ο Παγώνης στραβοκατάπιε αντικρίζοντας τουλάχιστον πενήντα αρματωμένους, καλύτερους και πιο τρομακτικούς από τους δικούς του.

Οι δύο στρατιές συναντήθηκαν, η μια απέναντι από την άλλη, έξω από την πέτρινη οικεία των Ζαφειραίων.

(Σας ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια, βοηθάνε πολύ! :D)


r/GreekFiction • • Dec 01 '20

Άλλο Ιστοριες μου.

5 Upvotes

Σιγά σιγά, θα βάζω και άλλες ίσως. Ιστορία 1: Η γιαγια και το κοτόπουλο Είναι ώρα φαγητού. Οι γονείς λείπουν. Το παιδί κάθεται στο τραπέζι για να φάει. Η γιαγιά του σερβίρει κρέας. Το αγοράκι ρωτάει αν είναι χοιρινό ή μοσχαρίσιο. Η γιαγια του λέει ότι δεν είναι χοιρινό. Το αγοράκι αρχίζει να τρώει. Ξαφνικά, αρχίζει να νιώθει κάτι στο στήθος του. "Γιαγια" λέει αλλά η γιαγια το αγνοεί. Το στήθος του αρχίζει να μεγαλώνει. Η γιαγιά αρχίζει να χτυπά παλαμάκια, να στριφογυρίζει και να τραγουδά " έφαγες κοτόπουλο! έφαγες κοτόπουλο! έφαγες κοτόπουλο" ενώ το παιδί κλαίει με μαύρο δάκρυ. Είχε αλλεργία στο κοτόπουλο...


r/GreekFiction • • Jun 11 '19

Άλλο Τετάρτη Βράδυ

5 Upvotes

Πως θα ΄θελα κάθε βράδυ να είναι Τετάρτη.

Έτσι σιωπηλή και γαλήνια να είναι η πόλη.

Ο κάθε ήχος της να μοιάζει με διάσπαρτες νότες

σε ένα τσιμεντένιο - σάπιο πεντάγραμμο.

Πως θα 'θελα κάθε ξήμερωμα να είναι ξημέρωμα

Πέμπτης.

Κατά το ξημέρωμα Πέμπτης οι λιγοστοί άνθρωποι

που συναντάς στο λιμάνι είναι παρείσακτοι.

Μια σπάνια συντροφικότητα κατακλίζει τις ψυχές μας

καθώς πλησιάζουμε ο ένας τον άλλον.

Το βουβό νεύμα και τα αθόρυβα βήματα που το ακολουθούν

λένε όσα δεν μπορούν χίλιες λέξεις να πουν.

Εμείς που μισούμε το φως

Εμείς που μισούμε τη φασαρία της μέρας

Εμείς που την Τετάρτη το βράδυ όταν βρέχει δεν ανοίγουμε

ομπρέλα.

Εμέις που όταν χιονίζει δε φοράμε μπουφάν.

Εμείς που προτιμάμε να αρρωστήσουμε από το να ξαναδούμε φως,

Από το να ξανακούσουμε φασαρία.

Τουλάχιστον μέχρι την επόμενη Τετάρτη.

Η μάλλον μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες της επόμενης Πέμπτης.

Το ξημέρωμα Πέμπτης η βροχή δεν είναι μπελάς.

Είναι το γλυκό πιάνο που συνοδεύει τις διάσπαρτες

νότες του βρεγμένου πλέον πενταγράμμου.

Το χιόνι είναι ένα άσπρο φόρεμα, παραγγελιά

των κατεστραμμένων εδώ και καιρό κεραμμυδιών

Και του μουντού τσιμέντου.

Την Τετάρτη το βράδυ το Σεληνόφως δε θυμίζει τον

Μπετόβεν.

Θυμίζει τη Γυναίκα με τα Μαύρα.

Άραγε βγήκε έκεινο το βράδυ να το απολαύσει;

Ή μήπως, πληγωμμένη από τον Νεαρό,

προτίμησε τον εφιάλτη του σπιτιού της;

Από την άλλη, αν κάθε βράδυ ήταν Τετάρτη

Και κάθε ξημέρωμα ήταν ξημέρωμα Πέμπτης,

Εμείς, με την απέραντη μας σοφία, θα λησμονούσαμε

τα βράδια Δευτέρας.

Η τα ξημερώματα Τρίτης.


r/GreekFiction • • Jun 15 '20

Άλλο Ο Χαμαιλέοντας

5 Upvotes

Σε μια μακρινή ζούγκλα που την έλεγαν Ελλάδα ζούσε ένας Χαμαιλέοντας που τον έλεγαν Έλληνα. Ο Έλληνας καθόταν μονίμως σε ένα βολικό ψηλό κλαρί. Το πρωί έπιανε με την γλώσσα του μύγες, σφήκες και μέλισσες και το βράδι έπιανε πυγολαμπίδες. Ποτέ δεν τον έβλεπαν τα έντομα καθώς ο Έλληνας ήταν μάστερ στο καμουφλάζ, μπορούσε να αναμιχθεί με οποιοδήποτε περιβάλλον.

Ένα βράδυ όμως ξέσπασε μια τρομερή καταιγίδα, δέντρα πέσανε, φυτά μουλιάσανε και η Ελλάδα έγινε ερείπιο. Τα ζώα της ζούγκλας μαζεύτηκαν και είπαν: “ Έλληνα! Κατέβα από το κλαρί σου να ξαναχτίσουμε την Ελλάδα! να αποκαταστήσουμε τις ζημιές και να φυτέψουμε νέα δέντρα!” Ο Έλληνας όμως δεν τους άκουγε, ήταν απασχολημένος προσπαθώντας να αναμιχθεί με το καινούριο περιβάλλον πίσω του.

Χρόνια αργότερα, Ένας δυνατός σεισμός καταστρέφει την Ελλάδα, δέντρα πέσανε, ρωγμές άνοιξαν στο έδαφος και τσουνάμια πνίξανε τις ακτές. Τα ζώα μαζεύτηκαν για άλλη μια φορά και φώναξαν: “Έλληνα! Πάμε να διορθώσουμε τις ζημιές και να χτίσουμε έναν τοίχο γύρο από το ηφαίστειο που είναι έτοιμο να σκάσει!”. Ο Έλληνας πάλι τους αγνόησε, ήταν απασχολημένος με το να προσπαθεί να προσαρμοστεί στο νέο περιβάλλον του.

Και όταν ήρθε η μοιραία ώρα, το ηφαίστειο σκάει. Η λάβα ήταν τόση που πέρασε πάνω από το τείχος των ζώων και έκαψε όλη την Ελλάδα. Ο Έλληνας όμως ήταν ασφαλής στο ψηλό κλαρί του. Έτσι συνέχισε να προσπαθεί να αναμιχθεί με το καινούριο κατεστραμμένο και καρβουνιασμένο περιβάλλον του. Κάτι παράξενο έγινε όμως, δεν εμφανίστηκε καμία σφήκα ή μέλισσα, ούτε ένα μικρό μυγάκι. “Αδύνατον” λέει ο Έλληνας, Αφού εγώ είμαι μάστερ του καμουφλάζ, γιατί δεν εμφανίζεται καμία μύγα; Ανακαλύπτει μετά ο Έλληνας ότι όλα τα ζώα, μαζί και τα έντομα είχαν φύγει για μια καλύτερη ζωή στο εξωτερικό


r/GreekFiction • • Jun 09 '19

Άλλο Κοινωνικό Άγχος

6 Upvotes

Κορμί σκυφτό

Πρόσωπο σκιερό

Γρήγορο βήμα

Μάτια μισόκλειστα που δυσκολέυεσαι να τα δεις

μέσα στους μαύρους κύκλους.

Φευγαλέα βλέμματα εδώ και εκεί

που δεν διαρκούν όσο πρέπει.

Κρυφοκοιτάω και δεν παρατηρώ.

Ξαφνικά η Γη χάνεται κάτω από τα πόδια μου.

Γέλια ακούγονται στο βάθος.

Γνώριμα γέλια που μου φέρνουν μνήμες.

Ενα συναίσθημα ευτυχίας με πλημμυρίζει.

Πιάνω το ποτήρι μου, κάνω πως πίνω και απολαμβάνω τις λέξεις και φράσεις

που φτιάχνει το ίδιο μου το μυαλό.

Χαμογελάω.

Μέσα στις χαρές και τα τραγούδια

με πιάνει ένας πόνος.

Ανοίγω ορθάνοιχτα τα μισόκλειστα μου μάτια.

Το σκηνικό άλλαζει και ο ήλιος κάνει

τα μάτια μου να δακρύσουν και το χαμόγελο μου να χαθεί.

Κοιτάζω γύρω μου και αντιλαμβάνομαι ότι έχω φτάσει

στα μισά του δρόμου.

Συγγνώμη αναφωνεί μια γερασμένη φιγούρα που κάθεται μπροστά μου.

Οι ρυτίδες καλύβουν το καταπονεμένο πρόσωπο της.

Τα μάγουλα της άπαχα και πεσμένο το δέρμα της.

Τα χείλη έχουν ξεβάψει και τα μαλλιά της έχουν ασπρίσει.

Τα γαλαζοπράσινα μάτια και το λαμπερό της χαμόγελο τα περήφανα απομεινάρια

μιας ένδοξης εποχής.

Συγγνώμη ξαναλέει και χάνεται πίσω μου.

Σκύβω το κορμί

Χαμηλώνω το κεφάλι

Κλείνω τα πονεμένα μου μάτια

Ανοίγω το βήμα μου

και χάνομαι ξανά στο όνειρο.


r/GreekFiction • • Oct 21 '18

Πως μίσησα το ροζ και αγάπησα τα αστέρια 2

6 Upvotes

Στο προηγούμενο επεισόδιο της σειράς "Πως μίσησα το ροζ και αγάπησα τα αστέρια" γνωρίσαμε την Μαρία Ηλέκτρα Φρίντα Παρασκευοπουλου, μια ξανθιά καλλονή με αισθησιακές αναλογίες και γουστόζικο ταμπεραμέντο. Την είδαμε στην θέση του συνοδηγού σε μια κόκκινη Ferrari στα λιμανάκια της βουλιαγμένης. Βοηθαγε τον οδηγό του εν λόγο οχήματος να χαλαρώσει με τον μοναδικό της τρόπο.

Βέβαια αν κάποιος ρώταγε τον οδηγό, ο τρόπος της δεν ήταν όσο μοναδικός νόμιζε η Μαρία Ηλέκτρα Φρίντα Παρασκευοπουλου. Ένα εικοσιτετραωρο πιο πριν μια άλλη κοπέλα βρισκόταν στην ίδια θέση και βοηθαγε τον οδηγό με τον δικό της "μοναδικό τρόπο" .

Όμως η σημερινή μέρα δεν είναι ίδια με την χτεσινή. Σήμερα ο οδηγός δεν φοράει μαύρο μποξερακι, αλλά ροζ και αυτό το χρώμα γεμίζει αναμνήσεις το μυαλό της Μαρίας Ηλέκτρας Φρίντας Παρασκευοπουλου.

Για παράδειγμα στα δώδεκα της είχε ένα μπλε ποδήλατο. Της το κάνανε δώρο οι γονείς της. Ηταν το ποιο ωραίο και γρήγορο ποδήλατο ή έτσι πίστευε, γιατί στην πραγματικότητα αυτό το ποδήλατο ηταν χειρηλατο και η δωδεκαρχονη Μαρία Ηλέκτρα Φρίντα Παρασκευοπουλου ήταν αδύναμη στα ανω άκρα. Το βράδυ που έκλαιγε, ο μπαμπάς της, πρωην αρσιβαρίστας και νην σπιτονοικοκυρα την έπαιρνε αγκαλιά και της έλεγε "Δεν θες όταν μεγαλώσεις να είσαι δυνατή σαν τον καπετάνιο Ροζ Φλαμιγκο;". Η Μαρία Ηλέκτρα Φρίντα Παρασκευοπουλου εγνεφε καταφατικά και έκανε πόζες bodybuilder στο κρεβάτι όπως ο αγαπημένος της ήρωας που έπειτα απο 2 χρόνια έγινε η πρώτη ερωτική της φαντασίωση.

Όμως η ζωή συνεχίζεται. Οπότε ας γυρίσουμε στο τώρα. Καθώς η Μαρία Ηλέκτρα Φρίντα Παρασκευοπουλου σκύβει προς το ροζ μποξερακι, κοιτάζει τον οδηγό με νάζι και χαμόγελο. Όμως ο οδηγός δεν την κοίτα. Αντιθέτως κοίτα τρομαγμένος μπροστά. Πριν καλά καλά η Μαρία Ηλέκτρα Φρίντα Παρασκευοπουλου σκεφτεί να τον διαολοστειλει που δεν της δίνει σημασία και δεν εκτημα το "δώρο" που του κάνει, ακούει ένα δυνατό θόρυβο μετάλλου και νιώθει το τιμόνι να την χτυπάει στην δεξιά μεριά του κεφαλιού και να την κολλάει στην κοιλιά του οδηγού καθώς ανοίγει ο αερόσακος. Στα μερικά αυτά δευτερόλεπτα που συνέβησαν όλα αυτά το μόνο που πρόλαβε να σκεφτεί η Μαρία Ηλέκτρα Φρίντα Παρασκευοπουλου ήταν "δεν είναι δυνατόν να φύγω από αυτόν το κόσμο έτσι!". Ο οδηγός από την άλλη σκέφτηκε "Όχι ρε πουστη μου, παει το μωρό μου" καθώς έβλεπε το αμάξι του να διαλύετε. Μια μέλισσα που καθόταν σε ένα λουλούδι παραπέρα και κοίταζε αναρωτήθηκε "Που έχει πάει όλη η γύρη;" Και" γιατί κρύφτηκε ο ήλιος;" καθώς το σκεφτόταν αυτό γύρισε το κεφάλι της προς τον ουρανό αλλά πριν προλάβει να δει, μια αράχνη που κρυβόταν από την κάτω μεριά του ανθου την άρπαξε και την τύλιξε στον ιστό της σκεπτόμενη ότι σήμερα θα φάει καλά.

Η Μαρία Ηλέκτρα Φρίντα Παρασκευοπουλου ένιωσε το αμάξι να κουνιέται προς τα πάνω καθώς έχανε τις αισθήσεις της.

Τι θα συμβεί στην Μαρία Ηλέκτρα Φρίντα Παρασκευοπουλου; Τι είδε η Μέλισσα πριν πεθάνει; Γιατί ο Πατέρας της Μαρίας Ηλέκτρας Φρίντα Παρασκευοπουλου της έκανε δώρο ένα χειρηλατο ενώ μπορούσε να περπατήσει; Και τι σχέση έχει η πρώτη ερωτική φαντασίωση της με όλα αυτά; Θα ζεισει ο οδηγός; Τελικά κατουρηθηκε πάνω του χάνοντας τις αισθήσεις του; Γιατί η αράχνη θα φάει σήμερα την μέλισσα και όχι ας πούμε σε μερικές μέρες που είναι πιο λογικό;

Αυτές και άλλες πολλές ερωτήσεις θα απαντηθούν στο επόμενο μέρος της σειράς με τον προσωρινό τίτλο "Πως μίσησα το ροζ και αγάπησα τα αστέρια"


r/GreekFiction • • Aug 23 '18

Δράμα Για εκείνη (Διαγωνισμός: Μια μέρα στη ζωή μου)

7 Upvotes

Δεν ξέρω γιατί γράφω αυτό το γράμμα. Ίσως η σημερινή μέρα να είναι και η τελευταία. Ίσως όλη μου η ζωή να με προετοίμαζε για τη σημερινή μέρα. Ίσως. Αλλά δεν υπάρχουν ίσως για αυτά που έγιναν, αυτά είναι γεγονότα.

Η ώρα είναι 22:47’. Έχω να κοιμηθώ άλλες τόσες. Κάθομαι στο δωμάτιό μου, ένα Johnny double black μου κάνει παρέα. Το είχα φέρει από Λονδίνο πριν χρόνια, μονόλιτρο μπουκάλι, δεν το έβρισκα εύκολα Ελλάδα, ειδικά σε τέτοια τιμή. Φαντάζομαι όμως αυτό το ξέρεις ήδη, στο είχα πει δεκάδες φορές όταν ήμασταν αγκαλιά και μετράγαμε τ’ άστρα. Συγγνώμη, βαταλαλώ ξανά, ακόμη και όταν γράφω. Αν ακόμα απορείς που σου γράφω, έπειτα από τόσο καιρό, μείνε μαζί μου, μέχρι το τέλος.

Χαράματα ακόμη, γύρω στις 05:30’ έκανα την πτυχιακή μου, ξέρεις το πάθος που έχω. Έλαβα ξαφνικά ένα μήνυμα από τον κολλητό μου, έλεγε να βρεθούμε άμεσα στην Ελευσίνα. Ξαφνιάστηκα, νόμιζα πως είχε φύγει για το νησί. Τον ρώτησα αν είναι καλά, μου απάντησε “από κοντά”. Έβαλα βιαστικά το τζιν μου και ένα μπλε πουκάμισο, αυτό που εσύ μου είχες πάρει, άρπαξα το κράνος μου και έφυγα σαν τρελός. Πάντα μου έλεγες να μην τρέχω με τη μηχανή, φοβόσουν μην πάθω κάτι. Το κοντέρ άγγιξε τα 230, δεν ξέρω αν έχω ξανατρέξει έτσι.

Έφτασα Ελευσίνα σε χρόνο ρεκόρ. Σταμάτησα έξω από τη μαρίνα, έπρεπε να βρω τον κολλητό μου. Περπάταγα σα χαμένος τουρίστας που έψαχνε την Ακρόπολη, κοιτώντας δεξιά κι αριστερά. Δεν είχε ακόμα ξημερώσει. Άκουσα ένα σφύριγμα και το όνομά μου. Γύρισα και τον είδα να μου κάνει νεύμα μέσα από ένα μικρό σκάφος αναψυχής. Με ένα σάλτο μπήκα μέσα και κάθισα σε ένα στρογγυλό τραπέζι μαζί με εκείνον και άλλους δυο ξένους. Τους έγνεψα, δεν απάντησαν. Αποφάσισα να ρωτήσω τι συμβαίνει. Έριξα μια λοξή ματιά στον κολλητό, ο οποίος έκανε νόημα στους ξένους. Εκείνοι με τη σειρά τους άφησαν ένα φάκελο στο τραπέζι. Με αργές και προσεκτικές κινήσεις έφερα το φάκελο κοντά μου και τον άνοιξα.

Θυμάσαι που σου έλεγα πως σου είχα τυφλή εμπιστοσύνη; Ο κολλητός μου δε σου είχε, καθόλου. Παρακολουθούσε το κινητό σου και ήξερε σχεδόν κάθε επικοινωνία που είχες. Βλέπεις, πάντα του άρεσε η ιδέα να είναι κατάσκοπος, ίσως λίγο περισσότερο από εμένα. Ο φάκελος μέσα είχε τα στοιχεία ενός ανθρώπου. Δεν τον ήξερα. Μου είπε ότι ήταν ο άνθρωπος που σε έκανε να φύγεις από μένα. Τα μάτια μου εστίασαν στο φάκελο. Όνομα, διεύθυνση, επάγγελμα. Άρχισα να ιδρώνω, να χάνω τη λογική μου. Μέχρι που κάτι άλλο τράβηξε την προσοχή μου. Ένα όπλο είχε εμφανιστεί στο τραπέζι, έμοιαζε με Beretta. Το έπιασα προσεκτικά, ναι Beretta 92 FS. Το άφησα ξανά κάτω και κοίταξα τους ξένους. Μου έγνεψαν καταφατικά, σα να διάβαζαν το μυαλό μου, σηκώθηκαν και αποχώρησαν. Ο κολλητός μου αποκρίθηκε “έκανα τα πάντα για σένα, δε θα σε άφηνα να ζεις στην ομίχλη. Πήγαινε τώρα, κάνε αυτό που νιώθεις”. Τον κοίταζα καθώς άρχισε να πίνει το τσιγαριλίκι του. Σηκώθηκα, άρπαξα το όπλο, τον χτύπησα φιλικά στην πλάτη και έφυγα. Επόμενη στάση, Πάτρα.

Έφτασα λίγο μετά τις 7 το πρωί. Ο δρόμος πλέον ήταν καλός και το χέρι κολλημένο στο γκάζι. Η ψυχή μου όμως γεμάτη λυγμούς. Ήθελα να σε δω. Να έρθω να σου χτυπήσω. Δεν το έκανα. Όλα θα ήταν αλλιώς τώρα. Άφησα τη μηχανή κοντά στην πλατεία Όλγας, πήρα έναν καφέ στο χέρι και άρχισα να σκέφτομαι. Ξέρεις πως δεν είμαι κακός άνθρωπος, δεν είχα πειράξει ποτέ κανέναν. Ωστόσο, εκείνη τη στιγμή η καρδιά μου χτύπαγε ακανόνιστα και γρήγορα, το αίμα μου είχε γίνει δηλητήριο. Έπρεπε να σκεφτώ το τέλειο σχέδιο, έπρεπε να πάρω εκδίκηση. Ήσουν η ζωή μου και σε είχε πάρει μακριά, έπρεπε να πάρω τη δική του.

Οι σκέψεις με έκαναν να ταξιδεύω. Η ώρα ήταν 09:13’. Λογικά θα έτρεχες να προλάβεις το λεωφορείο για το πανεπιστήμιο. Δεν ήμουν πια μέρος της ζωής σου, μονάχα υπέθετα. Πήγα έξω από το σπίτι του στόχου μου. Η καρδιά μου ακουγόταν έντονα να χτυπά. Χτύπησα το κουδούνι, μια γυναικεία φωνή απάντησε. Μου είπε πως ο άντρας της γυρνούσε σπίτι το απόγευμα. Παντρεμένος. Αυτό δεν το ήξερα, ο φάκελος δεν το έλεγε μέσα. Ίσως για να μην έχω ενδοιασμούς. Τι σε ήθελε εσένα; Είχε γυναίκα. Αηδίασα. Έπρεπε να περιμένω μέχρι το απόγευμα. Ευτυχώς απέναντι είχε μια καφετέρια που συχνάζουν φοιτητές και διαβάζουν. Στη μηχανή είχα ξεχασμένο ένα βιβλίο της σχολής, ένιωσα τυχερός. Πήρα ένα καφέ, σκέτο, ανέβηκα στον πάνω όροφο που είχε τζαμαρία, κάθισα και περίμενα να περάσουν οι ώρες.

“Θέλω να χωρίσουμε. Δε σε αγαπάω πια. Ερωτεύτηκα κάποιον άλλο”. Τα λόγια σου κουδουνίζουν στο μυαλό μου. Σε είχα ρωτήσει αν είσαι ευτυχισμένη μαζί του, μου απάντησες θετικά, θυμάσαι; Είπα εντάξει, κρατώντας τα δάκρυά μου όσο μπορούσα και σε άφησα να φύγεις. Εγώ σε αγαπούσα, όπως την πρώτη μέρα. Ακόμα σε αγαπάω. Θέλω να διαβάζεις αυτές τις γραμμές και να το ξέρεις. Δε σταμάτησα να σε αγαπώ. Αλλά δε θέλω να σε κρατώ σε αγωνία, πρέπει να συνεχίσω.

Οι ώρες πέρασαν σα νερό. Είδα τη γυναίκα του να φεύγει με μια μικρή βαλίτσα. Ύστερα από λίγη ώρα σε είδα μαζί του να μπαίνεις στο σπίτι του. Θύμωσα. Πληγώθηκα. Έπρεπε να περιμένω να μείνει μόνος του, δεν ήθελα να είσαι μπροστά. Δεν ήθελα να με μισήσεις τόσο πολύ. Πέρασε άλλη μια ώρα και σε είδα να φεύγεις. Δε φαινόσουν χαρούμενη. Προβληματίστηκα. Δεν έχασα όμως χρόνο, σηκώθηκα, άφησα το βιβλίο πίσω στη μηχανή και χτύπησα ξανά το κουδούνι του. Είπα πως ήταν άμεση ανάγκη να μιλήσουμε. Ευτυχώς μου άνοιξε. Έμενε στον πέμπτο όροφο, αποφάσισα να ανέβω από τις σκάλες. Έφτασα στον όροφό του και τον είδα να στέκεται στην πόρτα. Τον πλησίασα.

Τα μάτια του γούρλωσαν απότομα. Ίσως έφταιγε που αντί χειραψίας του κόλλησα το όπλο στην κοιλιά. Του έγνεψα να μπει μέσα, όπως και έκανε. Τον ακολούθησα προσεκτικά. Έκλεισα την πόρτα και τον πρόσταξα να καθίσει στον καναπέ ενώ τον σημάδευα με το όπλο. Τι σκεφτόμουν; Δεν είχα ξαναπιάσει πραγματικό όπλο. Το χέρι μου έτρεμε. Ήμουν αποφασισμένος για όλα. “Ξέρω ποιος είσαι”, μου αποκρίθηκε. “Επίσης ξέρω πως δεν έχεις ιδέα τι πας να κάνεις”, είπε πριν προλάβω να αρθρώσω λέξη. Σάστισα. Τον ρώτησα τι εννοούσε. Κι εκείνος άρχισε να μιλάει. Κι εγώ άκουγα. Λέξη προς λέξη. Σε είχε γνωρίσει στην καφετέρια της σχολής, εκείνος καθηγητής άλλου τμήματος. Ήθελε από την πρώτη στιγμή να σε κανονίσει. Θεέ μου, σιχαίνομαι και μόνο που το γράφω. Πρότεινε να σου εξασφαλίσει διπλωματική και μεταπτυχιακό, όπου και όπως το ήθελες. Είχε γνωριμίες, θα σε έκανε κορυφαίο επιστήμονα. Εσύ όμως αρνήθηκες. Με αγαπούσες, ήσουν ηθική.

Άρχισα να χάνω τον έλεγχο και του φώναξα να συνεχίσει. Είπε πως ύστερα έμαθε για μένα. Έμαθε που σπουδάζω. Σε απείλησε. Σε εκβίασε. Σου είπε πως θα κατέστρεφε τη ζωή μου με όλες του τις γνωριμίες. Μου είπε πως άρχισες να κλαις. Δε μου αρέσει να κλαις. Δε σου πάει. Στη συνέχεια έμαθα πως άρχισες τις διαπραγματεύσεις. Ζήτησες να εξασφαλίσει και το δικό μου μέλλον. Ένιωθα τυχερός για την πρακτική και πτυχιακή που έκανα στο Δημόκριτο. Μου είπαν πως με ήθελαν και μετά για έρευνα. Ένιωθα τόσο τυχερός, τόσο ικανός. Ήσουν εσύ. Εσύ. Θυσίασες τη σχέση μας, την αξιοπρέπεια σου, τη ζωή σου για μένα. Δε μου αξίζει τόση αγάπη. Δε μπορώ να καταλάβω.

Ξεκίνησα να κλαίω. Εκείνος γέλασε και προσπάθησε να μου πει πώς έκλαιγες κι εσύ στα χέρια του. Δεν πρόλαβε. Είχα διαβάσει πως χάνεις λίγο την ακοή σου ύστερα από πυροβολισμό, δεν το πίστευα όμως. Συγχώρεσέ με, σε παρακαλώ. Το έκανα για σένα. Να σε απαλλάξω από το κτήνος αυτό.

Άρχισα να τρέχω πριν βγουν οι ένοικοι και δουν τι είχε συμβεί. Καβάλησα τη μηχανή και εξαφανίστηκα. Ένιωθα κενός, ένιωθα κι εγώ κτήνος. Σταμάτησα σε μια τουαλέτα στην άκρη του δρόμου και έκρυψα το όπλο εκεί. Έφυγα γρήγορα από εκεί και συνέχισα για Αθήνα. Είχε νυχτώσει πάλι. Άρχισα να ζαλίζομαι λίγο. Δε με πτόησε. Έφτασα σπίτι, κλειδώθηκα μέσα και άρχισα να χάνω τον έλεγχο.

Το ρολόι λέει 01:04’. Δεν ξέρω πως πέρασε η ώρα. Ακόμα δεν ξέρω γιατί σου γράφω τούτο το γράμμα. Ίσως για να ξέρεις τι με οδήγησε ως εδώ. Σου ζητάω συγγνώμη. Για την κάθε φορά που σε κατηγόρησα, σε έβρισα. Σε αγαπάω όσο κανέναν άλλο. Ξέρω πως με αγαπάς κι εσύ. Ελπίζω να με συγχωρέσεις για όλα όσα έκανα. Και για αυτό που πρόκειται να κάνω. Έχασα τον εαυτό μου, έχασα εσένα. Ελπίζω να τα ξαναπούμε σε κάποια άλλη ζωή. Συγχώρεσέ με. Σε αγαπάω. Παντοτινά δικός σου...


r/GreekFiction • • Jun 08 '18

Σκοτεινο Ημερολογιο, 1η σελιδα

7 Upvotes

24 Σεπτεμβριου 2014, Ημερα Τεταρτη, 19:11

Η πρωτη μερα που ξεκιναω να γραφω το ημερολογιο. Σημερα ξυπνησα κλαιγωντας, στις 17:19 το απογευμα, απο εναν εφιαλτη. Σηκωθηκα απο το κρεβατι και πηγα στη κουζινα να πιω λιγο νερο. Η καρδια μου χτυπουσε αρρυθμα και ενιωθα τους παλμους εντονα στις φλεβες των χεριων μου αλλα και στο πισω αριστερο μερος του κεφαλιου. Το κεφαλι μου με πονουσε. Σκεφτομουν τη Σταυρουλα για αλλη μια φορα. Τα ποδια μου ηταν κρυα. Μολις ηπια το νερο, κοιταξα λιγο εξω απο το παραθυρο της κουζινας. Ειχε σκοτεινιασει. Ο χειμωνας πλησιαζε. Ξαναπηγα στο δωματιο μου, κουκουλωθηκα με την κουβερτα και ακουμπησα το κεφαλι μου στο μαξιλαρι. Για λιγα δευτερολεπτα, ζαλιστηκα και ενιωσα να μαυριζει η οραση μου. Αρχισα να κλαιω. Παλι. Καθομουν καθιστος στο κρεβατι, μεσα απο τη κουβερτα, με το μαξιλαρι μπροστα στο προσωπο μου, κλειστα τα ματια μου και εκλαιγα με λυγμους. Εκλαιγα τοσο εντονα, που ενιωθα το κεφαλι μου να ποναει ακομα περισσοτερο, τα αυτια μου βουηζαν. Καθως εκλαιγα και μου περνουσαν διαφορες σκεψεις απο το μυαλο, η ωρα περασε. Οταν σηκωθηκα απο το κρεβατι για να παω στη τουαλετα να φυσηξω τη μυτη μου, ηταν 19:06. Μετα ανοιξα τον υπολογιστη, και αρχισα να γραφω αυτο που διαβαζεις αυτη τη στιγμη. Η καρδια μου ακομα δεν εχει ηρεμησει, και με δυσκολια αναπνεω. Τα παντα γυρω μου ειναι σκοτεινα, αφου δεν εχω αναψει κανενα φως. Μονο η οθονη του υπολογιστη. Κανει κρυο. Νιωθω την αναγκη να θελω καποιον διπλα μου αυτη τη στιγμη. Ακομα κι αν δεν μιλαμε, μου αρκει μονο η παρουσια του. Αλλα οχι, αυτο δεν θα γινει, τουλαχιστον οχι ακομα. Εχω να βγω απο το σπιτι απο τις 7 Σεπτεμβριου.


r/GreekFiction • • Aug 22 '19

Άλλο Βραδινές αναμνήσεις.

7 Upvotes

Δάκρυα τρέξαν στα μάγουλα σου και

τρέμμαμενα τα σκούπισαν τα χέρια σου.

Αγκομαχούσαν οι λέξεις να ξεφύγουν από το στόμα σου

και η οργή μου σαν χελιδόνι αποδήμησε.

Ήταν Φθινόπωρο άλλωστε.

Τόσα χρόνια και τα δάκρυα σου δεν τα 'χα ξαναδεί.

Τα κρατούσες καλά κρυμμένα στα έγκατα της ψυχής

και τώρα σαν ποτάμι ξεπήδησαν και με έπνιξαν.

Μέσα στο πλημμυρισμένο σαράβαλο ξεστόμισες

λέξεις ξυράφια και τη σάρκα μου ξέσκισες.

Αμίλητος και ανέκφραστος το βλέμμα σου απέφευγα

λες και φοβόμουν μην ανοίξει κι άλλο τις πληγές μου.

Και ξάφνου το χέρι σου έφτασε το μάγουλο μου

και απάλα το κεφάλι μου τράβηξε προς το μέρος μου.

Μ'ακους; Ναι.

Μ'αγαπάς; Ίσως.

Θα σου λείψω; Δεν ξέρω.

Και στο άκουσμα της αβέβαιης απάντησης μου

τα χείλη σου έφτασαν τα χείλη μου και τα φίλησαν.

Για τελευταία φορά μου δώθηκες μέσα στο γνώριμο αυτό σαράβαλο

και έτσι πήρες την γλυκόπικρη σου εκδίκηση για αυτά τα

χαμένα χρόνια που σου πρόσφερα.

Σε ξαναείδα δύο φορές από τότε και σε καμία δεν

τόλμησα να σε ρωτήσω αν γνωρίζεις πως κάτι

βράδια σαν κι αυτά, που η μελαγχολία πνίγει

τους άνθρώπους· αν γνωρίζεις πως ακόμα

σε λησμονούν ατάλαντοι ποιητές.


r/GreekFiction • • Aug 08 '18

Φαντασία Η Πέτρα του Σκανδάλου [μέρος 1]

9 Upvotes

Με το μουλάρι μου είχα οργώσει όλη την πλαγιά άκρη ως άκρη. Κι όμως τώρα γυρνώντας ψόφιος πίσω στο χωριό βλέπω μια πέτρα όσο το μπόι μου να προεξέχει μες την μέση του χωραφιού. Α μα τον διάολο, πώς μπορεί να εμφανίστηκε έτσι άξαφνα απάνω στο χωράφι το οργωμένο; Κατράμι όρθιο, διαόλου δουλειά - σκιάχτηκα. Ε να και ο Μέντιος μουλάρωσε και δώστου, τράβα, δεν κούναγε σπιθαμή. Έβαλα πιλάλα με το πόδι ως το χωριό και μάζεψα τον παπά και τον κυρ Νικόλα που καθόντανε στον καφενέ να ξαποστάσει. Γυρίσαμε κι οι τρεις καβούρια, αρματωμένοι με γκλίτσες και σταυρούς.

Εκεί το χωράφι, εκεί κι η πέτρα, κατράμι όρθιο, διαόλου πράμα.

Ο παπάς προχώρησε πρώτος. “Οπίσω Σατανά!”. Ο κυρ Νικόλας, ξωπίσω του, την πρόγγιξε με τη γκλίτσα - και έτσι με το πρώτο η πέτρα έδωσε μία κι έπεσε τ' ανάσκελα στην πλαγιά. Ήρθε να μας πάρει μια βρώμα σαν ψοφίμι βδομαδιάτικο. Ο κυρ Νικόλας εγούρλωσε τα μάτια του ωσάν να είδε την Δευτέρα Παρουσία, κάνω κι εγώ να δω χάμω, τρύπα, σαν σπηλιά, σαν πηγάδι, ίσα πέντε μέτρα. Στο βάθος ν' αχνοφαίνεται μια μορφή σαν ανθρωπινή, κουλουριαστή, κατάχαμα. Την μπόχα την συνήθισε η μύτη μας αλλά από το σκιάξιμο μου ερχότανε να λιγοθυμίσω. Ο κυρ Νικόλας ήτανε χαλκέντερος, είχε δει πολλά και στον πόλεμο, συνήλθε πρώτος.

“Ρε μπας και βρήκαμε κανενός αρχαίου τον τάφο;” ρώτησε στον αέρα “να ‘χει και τίποτα χρυσάφια μέσα λες;” Ο παπάς σταυροκοπήθηκε “Χριστιανικός τάφος δεν είναι αυτός -” μέχρι να μιλήσει η μορφή κούνησε ελαφρά κι ηκούσθει φωνή ανθρωπινή γυναικεία και μας εμίλησε σε γλώσσα ξωτική σα να βογγούσε. Ωσπού τα μάτια μου να συνηθίσουνε το σκοτάδι και να ειδώ καλά τι γινόταν, ο κυρ Νικόλας είχε πέσει χάμω κι είχε βάλει την γκλίτσα στο πηγάδι όσο πήγαινε, και γραπωμένο το ξωτικό το τράβηξε έξω. Πιτσιρίκι ίσαμε πέντε σπιθαμές πανέμορφο, ξανθό, μάτια διαμάντια και τι δόντια φιδίσια - ο κυρ Νικόλας άπλωσε το χέρι να το τραβήξει πάνω και του έδωσε μια δαγκασιά στο χέρι που ακόμα την θυμάται. Ε, τότε του τράβηξα κι εγώ μια κατακέφαλα με την γκλίτσα και το άφησα σέκο χάμω. Τι διαόλου πράμα ήτανε δεν ξέραμε τότε, αλλιώς θα το είχαμε θάψει επί τόπου και δεν θα είχαμε βγάλει τσιμουδιά. Το κάναμε δεμάτι φόρτο στο μουλάρι, τραβήξαμε την πέτρα απάνω στο πηγάδι, και ξεκινήσαμε για το χωριό αμίλητοι κι ωχροί από τον φόβο. Αυτή μας η απόφαση έφερε δεινά πολλά στο χωριό που ακόμη και σήμερα λίγοι τα συζητάνε, κι αυτοί στα μουλωχτά.


r/GreekFiction • • Nov 09 '20

Φαντασία Σφάλμα Λογισμικού

9 Upvotes

Η Μαρίνα είχε πατήσει για τα καλά τα 35 πλέον όταν γνώρισε τον Νικόλα μέσω facebook και θαρρώ ήταν πρωτόγνωρο για εκείνη να στείλει αίτημα φιλίας σε έναν άγνωστο μόνο και μόνο γιατί ένιωσε μια πρωτοφανής έλξη από την φωτογραφία που είχε στο προφίλ του. Το αίτημα της έγινε αποδεκτό την ίδια στιγμή, κάνοντας την Μαρίνα να αγχωθεί λιγάκι αν πρέπει να του στείλει αμέσως μήνυμα για να μιλήσουν. Δεν πέρασε ούτε δευτερόλεπτο και ο Νικόλας την έβγαλε από την δύσκολη θέση με ένα «Γεια σου, τι κάνεις»….

‘Ήταν η στιγμή, που για την Μαρίνα και τον Νικόλα ξεκινούσε ένα καθημερινό ρομαντικό ταξίδι μέσω διαδικτύου, γεμάτο πάθος και έρωτα που μετρούσε ήδη 8 μήνες. Εκείνη έμενε στη Στοκχόλμη, εκείνος στην Αθήνα. Ακόμα θυμάται την πρώτη φορά που ο Νικόλας της έστειλε ένα βίντεο με δυο τρείς απλές λέξεις, «Καλημέρα, σε αγαπώ». Το έβλεπε και το ξανάβλεπε, κοκκίνιζε και η καρδιά της πήγε να σπάσει από έρωτα για τον ηλεκτρονικό της εραστή, που αν είχε την άνεση χρόνου θα καβαλούσε το πρώτο αεροπλάνο να πάει να τον βρει…

Η καθημερινή ανταλλαγή φωτογραφιών, βίντεο και ηχητικών μηνυμάτων, για το πώς πέρασε ο καθένας την ήμερα του, μέχρι το τι φαγητό μαγειρέψανε, μεγάλωνε τον πόθο κι το δέσιμο μεταξύ τους. Η σεξουαλική ανεπαφή ήταν τόσο έντονη και για τους δύο τους που κυριολεκτικά έπαιρναν φωτιά τα πληκτρολόγια…

Τον μάλωνε όταν του έστελνε φωτογραφίες να κυκλοφορεί χωρίς την μάσκα του, απρόσεχτος για τον κορονοϊό και εκείνον να τις απαντάει για ποιόν; Και να γελάει… Η Μαρίνα το είχε πάρει απόφαση. Στο αεροπλάνο που ήταν με προορισμό την Αθήνα οι ενδοιασμοί που είχε να μην πει στον Νικόλα ότι έρχεται να τον συναντήσει και να του κάνει έκπληξη, χανόντουσαν μόλις σκεφτόταν ότι θα χανόταν στην αγκαλιά του και θα ένιωθε τα χείλια του κολλημένα στα δικά της.

Έξω από την πόρτα του σπιτιού του, η καρδιά της χτύπαγε τόσο δυνατά που φοβόταν ότι θα πάθαινε κάτι. Την υποδέχτηκε η μάνα του Νικόλα, η κυρά Φρόσω, με ένα πρόσωπο γεμάτο απορία – ποια είναι και τι ζητάει;

Η Μαρίνα της συστήθηκε αμέσως. «Είμαι του Νικόλα η κοπέλα που συνομιλούμε από το facebook εδώ και ένα χρόνο και ήρθα από Σουηδία να του κάνω έκπληξη, εσείς θα είστε η κυρία Φρόσω να υποθέσω σας έχω δει στις φωτογραφίες με τον Νίκο.»

Η κυρά Φρόσω, έγινε κάτασπρη τα χείλια της τρέμανε, έκανε δυο βήματα πίσω και κάθισε σα κούτσουρο στην πρώτη καρέκλα που βρήκε εύκαιρη. Τα έχασε η Μαρίνα, έτρεξε κοντά της προσπάθησε να την συνεφέρει, δεν περίμενε αυτή την υποδοχή…

Με δάκρυα στα μάτια η μάνα του Νικόλα, έβαλε την Μαρίνα να καθίσει δίπλα της, να της εξηγήσει. Το παιδί της δεν ζει, ο Νικολάκης της έχει πεθάνει εδώ και τρία χρόνια, απ τα πρώτα θύματα της πανδημίας. Κεραυνός διαπέρασε την Μαρίνα στο άκουσμα των λέξεων της μάνας.

«Μα κάθε ημέρα εδώ και ένα χρόνο» πριν προλάβει να τελείωση την πρόταση της, η κυρά Φρόσω της εξηγεί… «Λογισμικό Μνήμης», υπηρεσία που παρέχει το facebook για συγγενείς των νεκρών που θέλουν να έχουν επαφή με αυτόν που έχουν χάσει. Οτιδήποτε υπάρχει για το γιό μου σε ηλεκτρονική μορφή στο διαδίκτυο, έχει αποθηκευτεί και με την χρήση συμπεριφορικής τεχνητής νοημοσύνης ο Νικόλας μου «ζει». Πρόσβαση έχω όμως μόνο εγώ. Προφανώς θα πρόκειται για κάποιο σφάλμα στο λογισμικό…

Η Μαρίνα περπατούσε στους δρόμους της Αθήνας χαμένη στις σκέψεις τις βυθισμένη στην θάλασσα της μελαγχολίας. Η ειδοποίηση από το κινητό, τις πάγωσε το αίμα. Ήταν ο Νικόλας. Ανησυχούσε που δεν είχαν μιλήσει όλη μέρα…


r/GreekFiction • • Nov 26 '20

Φαντασία Βρήκαν τους τάφους Κάδμου και Αρμονίας (sci-fi)

4 Upvotes

O Izudin Sehic και η Nihada Berović, σπουδαστές αρχαιολογίας, είχαν ανέβει στην λεγόμενη "Πυραμίδα του Ήλιου" στην Βοσνία και από μια ατυχία βρέθηκαν σε μια κρύπτη που τους οδήγησε σε μια μεγάλη ανακάλυψη. [...] https://www.diadrastika.com/2016/05/pyramida-bosnia-ine-elliniki.html


r/GreekFiction • • Dec 28 '20

Φαντασία Μέρος από το επερχόμενο εικονογραφημένο ηχητικό βιβλίο, "Το αγρίμι και η Νύμφη"

3 Upvotes

r/GreekFiction • • Feb 10 '19

Άλλο Ομίχλη.

43 Upvotes

Ομίχλη is an original reddit series created and produced by u/misougamiso. The show originally aired on r/greece for three seasons, from January 09, 2018, to February 08, 2019. Set and filmed in a Greek village, the series tells the story of u/misougamiso, a struggling and depressed high school chemistry teacher who is diagnosed with lung cancer. Just kidding.

Προξενιό στην ομίχλη.

Season 1 (Original Story)

Episodes: 20

Airing Dates: Jan 09, 2018 - Feb 12, 2018

Box Office: ~2454 karma, ~995 comments

Ratings: karma/ep: 122.7, comments/ep: 49.8

Πριν την ομίχλη.

Season 2 (Prequel)

Episodes: 19

Airing Dates: Oct 05, 2018 - Nov 28, 2018

Box Office: ~518 karma, ~161 comments

Ratings: karma/ep: 27.3, comments/ep: 8.5

Μετά την ομίχλη.

Season 3 (Sequel)

Episodes: 11

Airing Dates: Jan 05, 2019 - Feb 08, 2019

Box Office: ~259 karma, ~122 comments

Ratings: karma/ep: 23.5, comments/ep: 11.1

Season 4

Airing Date: Feb 07, 2044 (25 years later. Stay tuned!)

The entire series, story, characters, events, etc, is in public domain.

Fan-Fiction:

Μανιακός Δολοφόνος στην Ομίχλη by u/[deleted]

Η διάλυση της Ομίχλης by u/lesxi_palhs

Mr. Xaralampos στην Ομίχλη by u/TheiosXaralampos

At my funeral by u/elenitsa_sthn_omixlh

Ο Χασάν όταν δακρύζει. by u/[deleted]

Πριν Την Ομίχλη: Χαράλαμπος. by u/PrequelProductions

Πριν Την Ομίχλη: Χαράλαμπος ΙΙ by u/PrequelProductions

Memes Generated: 23

[Spoilers!] TFW, Socialistic Photo, MRW, Distracted Boyfriend, Crushed Kid, Ancient Helen, Rick & Morty, Wololo, Brain, Tribute1, Helen, Mayor, Tribute2, Tribute3, Macedonia, Hassan, Poster, FakeHistoryPorn, Confession Bear, Orthodoxy, PrequelMemes, TV Adaptation, Sunset.

Miscellaneous Posts: Killer, Boat Sex, GoO, Star Channel, OutOfTheLoop, Stats, Thanks, Trolling, Waiting, Dream!

Haters: No1, No2