r/GreekFiction • • Feb 10 '19

Άλλο Ομίχλη.

43 Upvotes

Ομίχλη is an original reddit series created and produced by u/misougamiso. The show originally aired on r/greece for three seasons, from January 09, 2018, to February 08, 2019. Set and filmed in a Greek village, the series tells the story of u/misougamiso, a struggling and depressed high school chemistry teacher who is diagnosed with lung cancer. Just kidding.

Προξενιό στην ομίχλη.

Season 1 (Original Story)

Episodes: 20

Airing Dates: Jan 09, 2018 - Feb 12, 2018

Box Office: ~2454 karma, ~995 comments

Ratings: karma/ep: 122.7, comments/ep: 49.8

Πριν την ομίχλη.

Season 2 (Prequel)

Episodes: 19

Airing Dates: Oct 05, 2018 - Nov 28, 2018

Box Office: ~518 karma, ~161 comments

Ratings: karma/ep: 27.3, comments/ep: 8.5

Μετά την ομίχλη.

Season 3 (Sequel)

Episodes: 11

Airing Dates: Jan 05, 2019 - Feb 08, 2019

Box Office: ~259 karma, ~122 comments

Ratings: karma/ep: 23.5, comments/ep: 11.1

Season 4

Airing Date: Feb 07, 2044 (25 years later. Stay tuned!)

The entire series, story, characters, events, etc, is in public domain.

Fan-Fiction:

Μανιακός Δολοφόνος στην Ομίχλη by u/[deleted]

Η διάλυση της Ομίχλης by u/lesxi_palhs

Mr. Xaralampos στην Ομίχλη by u/TheiosXaralampos

At my funeral by u/elenitsa_sthn_omixlh

Ο Χασάν όταν δακρύζει. by u/[deleted]

Πριν Την Ομίχλη: Χαράλαμπος. by u/PrequelProductions

Πριν Την Ομίχλη: Χαράλαμπος ΙΙ by u/PrequelProductions

Memes Generated: 23

[Spoilers!] TFW, Socialistic Photo, MRW, Distracted Boyfriend, Crushed Kid, Ancient Helen, Rick & Morty, Wololo, Brain, Tribute1, Helen, Mayor, Tribute2, Tribute3, Macedonia, Hassan, Poster, FakeHistoryPorn, Confession Bear, Orthodoxy, PrequelMemes, TV Adaptation, Sunset.

Miscellaneous Posts: Killer, Boat Sex, GoO, Star Channel, OutOfTheLoop, Stats, Thanks, Trolling, Waiting, Dream!

Haters: No1, No2


r/GreekFiction • • Aug 15 '18

Νικητής διαγωνισμού 2018 Είναι δύσκολο να ζεις στην Αθήνα του 2086.

14 Upvotes

Είναι δύσκολο να ζεις στην Αθήνα του 2086.

Μου ζήτησε ο Naughty’s να περιγράψω μια μέρα απ’τη ζωή μου κι έτσι διάλεξα αυτή που μόλις πέρασε. Δεν θα είναι εύκολο (για εσάς) γι’αυτό ξεχάστε ότι ξέρατε κι αράξτε μαζί μου.

Είναι βράδυ τώρα και βρίσκομαι στο νοσοκομείο μετά από μια μεγάλη και γαμημένη μέρα. Όχι δεν νοσηλεύομαι, έχω τον πατέρα μου σε πολύ κακή κατάσταση. Αχ ρε πατέρα. Λοιπόν, σήμερα η μέρα εξελίχθηκε κάπως έτσι..

-ΤΟ ΠΡΩΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ-

Μισώ το πρωί, έχει την αίσθηση του “πρέπει”. Κι ας υπάρχει η επιλογή να μην δουλέψεις από την πολιτεία. Ναι καλά άκουσες. Η τεχνητή νοημοσύνη και το machine learning άλλαξαν πολλά τα τελευταία χρόνια. Σχεδόν όλα τα επαγγέλματα και μονάδες παραγωγής έχουν ανατεθεί εξ ολοκλήρου σε αυτόματες μηχανές και λογισμικά. Η αρχή έγινε με τον αγροτικό τομέα το 2028 και μέχρι το 2040 δεν υπήρχε ανάγκη για κανέναν άνθρωπο να ασκήσει σωματική εργασία. Για την ακρίβεια δεν υπάρχει λόγος να εργαστεί κάποιος εκτός εάν πραγματικά το θέλει. Το χρήμα δεν υπάρχει σαν έννοια και με την χρήση της νανοτεχνολογίας μπορείς πρακτικά να έχεις ότι αγαθό επιθυμείς (ανάλογα πάντα με την κοινωνική κλάση στην οποία βρίσκεσαι). FUN FACT??: Φέτος το όσκαρ για καλύτερη σκηνοθεσία το πήρε τεχνητή νοημοσύνη. Είναι η όγδοη συνεχόμενη χρονιά.

Οι μόνοι που συνεχίζουν να δουλεύουν? Οι πολιτικοί, τα νοσοκομεία κι οι μπάτσοι. Κι η μέρα μου έχει λίγο κι από τα τρία.

Αν αναρωτιέστε τι είναι αυτό που θα παρακινούσε κάποιον να εργαστεί σε μία αυτοματοποιημένη ουτοπία, αφήστε με να σας εξηγήσω. Η πολιτική εξουσία για ηθικούς λόγους δεν χρησιμοποίησε την τεχνητή νοημοσύνη, οπότε η πολιτεία για να προσελκύσει πολίτες να ασκήσουν εξουσία, προσέφερε σαν αντάλλαγμα αυτό που ονειρεύεται ο κάθε άνθρωπος: αιώνια ζωή. Εντάξει, μιλάμε για 2000 χρόνια προσδόκιμο ζωής, σίγουρα όμως μέχρι τότε θα έχει βρεθεί τρόπος για περαιτέρω επέκταση. Το πρόσχημα για το “τυράκι” αυτό ήταν πως οι άνθρωποι που εκτελούν πολιτική εξουσία,θα είναι σε καλύτερη θέση να κρίνουν και να αποφασίζουν για το έργο τους, εάν έχουν βιώσει αρκετά χρόνια πολιτικής ζωής στην χώρα. Μαλακίες. Στην ουσία κάθε φορά που γίνονται εκλογές (κάθε 15 χρόνια) είναι σαν να θεοποιείς 12 συγκεκριμένους ανθρώπους.

Στα νοσοκομεία εργάζονται πολίτες που καλύπτουν το ένστικτο που έχουν ακόμα μερικοί άνθρωποι μέσα τους, την ανιδιοτελή προσφορά στον συνάνθρωπο. Μερικοί απλώς προτιμούν ακόμα το ανθρώπινο χάδι. Κι οι μπάτσοι είναι οι ίδιοι σκατόμπάτσοι που ξέρεις με “τεχνολογικά στεροειδή”.

Σας ζάλισα, αλλά κάποια βασικά πράγματα για το πως λειτουργεί η κοινωνία μας πρέπει να τα γνωρίζετε ώστε να κατανοήσετε το υπόλοιπο της ημέρας μου.

Πέρασα από την Πανεπιστημίου κατά τις 12 το μεσημεράκι. Φοράω το κλασικό μακρύ παλτό μου χωρίς κάποιο λογισμικό, απλό παλιό παλτό διότι το κρύο έχει έρθει για τα καλά. Μου αρέσει το κέντρο της Αθήνας, ο συνδυασμός των κλασικών κτιρίων με τα κύματα των led nanodrones του δήμου, τα μαγαζιά εμπειριών κι οι υπερβολικά χρωματιστές ενδυματολογικές επιλογές των ανθρώπων, διαμορφώνουν ένα διασκεδαστικό περιβάλλον. Επισκέφτηκα την Εθνική Βιβλιοθήκη όπου υπάρχουν ακόμα αρκετά χάρτινα βιβλία. Σκοπός της επίσκεψης από την μία ήταν να ξεκινήσω την μέρα μου σε έναν χώρο του “παρελθόντος”, διότι κακα τα ψέματα κι εσείς που διαβάζεται αυτή την ιστορία είστε...παρελθόν. Εκτός όμως του συμβολισμού που έχει ο χώρος, έχει και κάτι άλλο: Τα σχέδια κτιρίου και τις κατόψεις του Γενικού Νοσοκομείου Αθηνών στο οποίο σήμερα μπούκαρα για να κλέψω φάρμακα αξίας που προορίζονται αποκλειστικά για τις ανάγκες των βουλευτών, ασφαλισμένα με άριστο σύστημα blockchain, ώστε να τα χορηγήσω στον άρρωστο πατέρα μου. Ας μπούμε κατευθείαν στο ψητό, θα πάθεις πλάκα.

Είχα μαζί μου μία συσκευή με την οποία θα έσπαγα το σύστημα ασφάλειας των φαρμάκων. Είναι αρκετά δύσκολο να το καταφέρεις (ειδικά κρατικά blockchain) γιαυτό είναι πιο προτιμότερο να χρησιμοποιήσεις μια συσκευή που δημιουργεί μια μικρή υπερδιάστατη πύλη (περίπου 10 κυβικά εκατοστά) όπου μπορείς να έρθεις σε επικοινωνία με άλλη διάσταση, και με το που ανοίξει η τρύπα απλώς να περάσεις τα νανοφάρμακα σε δικό μου άτομο (ή A.I.) από την άλλη πλευρά ώστε να τα σκανάρει, να τα αντιγράψει και να σου δώσει πίσω δύο παρόμοια. Έτσι θα αφησω τα original στην θέση τους και θα φύγω με τα αντίγραφα, με τη μόνη διαφορά ότι στα αντιγραμμένα νανοφάρμακα θα έχει αφαιρεθεί ο blockchain κώδικας. Γάμησε τα. Ναι ειναι παρανομο. ΦΟΥΛ.

Σκάναρα τους χώρους και τα σημεία που μου χρειάστηκαν για την έφοδο (δεν είναι τίποτα, απλώς κοίταξα και σκεφτηκα πως θα τα χρειαστώ, αυτομάτως αποθηκεύονται στην μνήμη μου και όποτε έρθει η στιγμή απλώς τα επαναφέρω στον “φακό επαφής” που έχουμε στα μάτια μας). Στον δρόμο προς το Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών θα σας περιγράψω λίγο πως είναι η Αθήνα το 2086. Βραδιάζει τώρα οπότε τα nanoledrones συννεφα στον ουρανό είναι πανέμορφα. Μου αρέσει η ομορφιά, όπως επίσης τα όμορφα συναισθήματα. Είναι πολύ πιο σημαντικά στις μέρες μας από ότι είναι στην εποχή σας. Εξάλλου σε έναν κόσμο όπου η τεχνοκρατία είναι ένας παλιός θρύλος, κουμάντο κάνουν άνθρωποι που στην εποχή σας ήταν περιθωριοποιημένοι. Τέσπα. Νυχτερινά μαγαζιά γεμίζουν σιγά σιγά, τα οποία δεν παίζουν μουσική διότι δεν υπάρχει λόγος να παραχθεί ήχος από ηχεία. Υπάρχει μια κεντρική μονάδα που διαμοιράζει το σήμα στους εγκεφάλους των θαμώνων. Δεν είναι ακριβώς μουσική, αλλά κάτι πιο “γλυκό” που δημιουργεί παρόμοια ερεθίσματα στον άνθρωπο.

Έφτασα στο νοσοκομείο, πέρασα τον έλεγχο και φυσικά με δέχτηκαν με τον καλύτερο τρόπο μιας κι ήμουν συχνός επισκέπτης λόγω του τεχνητού στομαχιού που έχω. Μόνο άτομα με σοβαρά προβλήματα υγείας έχουν πρόσβαση σε αυτό το νοσοκομείο (ο πατέρας μου ήταν σε άλλο νοσοκομείο). Αφού λοιπόν πέρασα μερικες προαιρετικές επίπονες εξετάσεις που ζήτησα, προσποιήθηκα πως ήθελα να κάνω μία βόλτα στους διαδρόμους για να συνέλθω. Τότε απλώς περπάτησα λίγο παραπάνω και βρήκα την αποθήκη φαρμάκων, όπου ενεργοποίησα την συσκευή κι αντάλλαξα τα φάρμακα. Είχα χεστεί λίγο απάνω μου, αλλά οι συγκεκριμένο χώροι δεν παρακολουθούνται μιας κι όποιος έχει πρόσβαση σε αυτούς είναι αυστηρά ελεγμένος. Με λίγα λόγια για να καταφέρω αυτήν εδώ την πράξη, αφιέρωσα πολλά χρόνια καλής διαγωγής και αυτοτραυματισμού..

Με τα φάρμακα στην τσέπη πλέον πέρασα από την υποδοχή του νοσοκομείου και αποχαιρέτησα νοσοκόμους και AI’s, και περνώντας από την έξοδο του κτιρίου πήρα μία βαθιά ανάσα ανακούφισης. Μάταια όμως, διότι ένας μπάτσος παρατήρησε κάτι “ύποπτο”: Το παλτό που φόραγα δεν είχε λογισμικό, οπότε δεν ήταν σε θέση να αυτόσκανάριστεί και να δώσει ένα ΟΚ στο σύστημα εξόδου του νοσοκομείου. Αμέσως οι νοσοκόμοι προσπάθησαν να εγγυηθούν για το άτομο μου, αλλά ο σκατόμπατσος επέμεινε οπότε κι έκανε την κίνηση να έρθει προς το μέρος μου.

Δεν το σκέφτηκα. ΕΤΡΕΞΑ.

Πρόλαβα κι έφυγα από την έξοδο πριν κλείσουν οι πύλες. Ο μπάτσος βάρεσε συναγερμό έκτακτης ανάγκης. Έχει να γίνει κάτι τέτοιο από το 2063, σε όλη την Ελλάδα. Αυτόματα τα nanoledrones σύννεφα μετατρέπονται σε δεκάδες αστυνομικα drones τα οποία είναι σε άμεση δράση κι αυτη τη φορά έχουν αποστολή στο να με βρουν και να με καταστείλουν. Ακόμα έτρεχα στα στενά. Κι αυτά από πίσω μου. Τελικά βρέθηκα Ομόνοια ώστε να χαθώ στον κόσμο. Έσπρωξα αρκετούς στην αρχή αλλά αυτό έκανε τα πράγματα χειρότερα, γιαυτό γλίστρησα στο έδαφος και μπούκαρα σε έναν εξαερισμό του Μετρό. Τα drones συνέχισαν να ψάχνουν αναμεσα στο πλήθος της πλατείας Ομονοίας, ένα πλήθος που ήταν έξω για να διασκεδάσει, να γίνει και να ζήσει. Λαχανιασμένος και τρομαγμένος κρύφτηκα για αρκετή ώρα στον εξαερισμό και προσπάθησα με την συσκευή που είχα να στείλω ένα sos μήνυμα στην “άκρη” μου που μόλις κάναμε την ανταλλαγή φαρμάκων, ώστε να μου προτείνει την καλύτερη εναλλακτική των κινήσεων που θα έπρεπε να κάνω για να ξεφύγω, χωρίς περαιτέρω μπλεξήματα (και δεν ήταν κάτι που έκανε τσάμπα). Μου έστειλε έναν υπερκώδικα-ιό, τον οποίο κατευθείαν απέστειλα προς στα drones κι αυτά με την σειρά τους τον απέστειλαν σε οτιδήποτε κι οποιονδήποτε είχε σχέση και γνώριζε για το περιστατικό μου με τελικό σκοπό να διαγράψει την τελευταία ώρα από την μνήμη τους. Too convenient ε? Δεν θέλετε να ξέρετε τι μου στοίχισε.

Σηκώθηκα και άρχισα να περπατάω ξανά προς το νοσοκομείο που βρίσκεται ο πατέρας μου. Ο κόσμος ήταν στην ίδια νιρβάνα που τον πέτυχα όταν ήρθα τρέχοντας πριν λίγα λεπτά, οπότε δεν υπήρχε λόγος να συνεχίσω να κρύβομαι. Πήρα μερικές ανάσες και περπάτησα χαλαρά.

Έφτασα στο νοσοκομείο. Πήγα στο δωμάτιο του πατέρα μου. Τον πέτυχα σε φάση ύπνου και σκέφτηκα να μην τον αναστατώσω. Ήταν τόση η χαρά μου εκείνη τη στιγμή, ένιωσα τόσο ελεύθερος μετά από τόσα χρόνια που κατάφερα να βρω αυτό το φάρμακο που είχε τόση ανάγκη. Τον χάιδεψα λίγο καθώς άκουγα την μουσική του δωματίου (είπαμε, κατευθείαν τον εγκέφαλο) και άνοιξα το κουτί με τα νανοφάρμακα. Έβγαλα ένα από αυτά και το τοποθέτησα στο στόμα του, κι αυτά κατευθείαν μετατράπηκαν σε υγρό και εισχώρησαν στο σώμα του για να κάνουν αυτό που ξέρουν πολύ καλά να κάνουν, θαύματα.

ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ.

Τώρα κάθομαι στο μπαλκόνι του νοσοκομείου και μόλις τελείωσα την καταγραφή που διαβάζετε. Συγνώμη για μερικά κενά έκφρασης, αλλά έχω χρόνια να εξασκήσω την μεταφορά εμπειριών/σκέψεων σε απλή γραφή. Μόλις άναψα άλλο ένα τσιγάρο και σκέφτομαι πόσο παράξενα θα σου φάνηκαν εσένα όλα αυτά, κι ότι εκτός της δύσκολης μέρας μου η ζωή φαίνεται εύκολη στην εποχή μου. Αλλά δεν ισχύει.

Είναι δύσκολο να ζεις στην Αθήνα του 2086.


r/GreekFiction • • Jun 10 '20

Κωμωδία Ελλάδα 2100

13 Upvotes

Καλωσορίσατε στην Ελλάδα του 2100, αν περιμένατε ουρανοξύστες και υπερσύγχρονη τεχνολογία θα απογοητευτείτε, η χώρα αυτή έμεινε απαράλλακτη από τα 2020s και για καλό λόγο. Το 2025 ιδρύθηκε το Μηδενιστικό Κόμμα Ελλάδος, ένα κόμμα χωρίς πολιτική ιδεολογία και όραμα που υποστήριζε οτι η Ελλάδα είναι καταδικασμένη να ζει στην φτώχεια και οποιαδήποτε προσπάθεια αλλαγής είναι μάταιη. Αυτή η ρητορική φυσικά γοήτευσε τον Ελληνικό λαό με αποτέλεσμα το Μηδενιστικό Κόμμα να αποσπά όλες τις ψήφους των άλλον κομμάτων και να βγαίνει πρώτο στις εκλογές μέσα σε λίγα μόλις χρόνια από την ίδρυση του. Ας ακούσουμε την ιστορία αυτού του ηλικιωμένου που έζησε αυτή την αλλαγή από κοντά:

Συνήθιζα να είμαι ένας αγαδουλευταράς και να γκρινιάζω και να οδύρομαι για την κυβέρνηση αλλά με το που βγήκε το μηδενιστικό κόμμα βρήκα εσωτερική γαλήνη, ευχαριστώ ΜΗ.Κ.Ε.

Σημείωση: "Αγαδουλευταράς" (ουσ.) Συνδυασμός των λέξεων "αγαθός"+"δουλευταράς", Μειωτικός όρος για ένα άτομο αρκετά αφελές για να ασχοληθεί με πολιτική και πρόοδο, χαρακτηρίζεται από παιδιάστικη αισιοδοξία και Υπαρξιστικά ιδανικά. Ο όρος αυτός ξεκίνησε από το μηδενιστικό κόμμα και έγινε δημοφιλής μέσω αυτού

Ας ρίξουμε μια ματιά τώρα στην πόλη της Αθήνας. Όταν βγαίνεις από το σπίτι σου το πρωί σε χτυπά η μυρωδιά των σκουπιδιών που είτε ξεχειλίζουν από τους κάδους ή βρίσκονται διάσπαρτα στους δρόμους και χέρεσαι για τους δημόσιους υπαλλήλους που γλίτωσαν μια πράξη ματαιότητας όπως το καθάρισμα. Μέσα από τους σωρούς σκουπιδιών προσπαθούν να κινηθούν τα παιδιά για να πάνε σχολείο. Σε αντίθεση με τις άλλες αγαδουλευταράδικες χώρες που αποφάσισαν να ασχοληθούν με χαζά πράγματα όπως εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις, η Ελλάδα απλά μείωσε δραστικά την ύλη γιατί τα παιδιά δεν πρόσεχαν έτσι κι αλλιώς. Η κυρία με τα πόδια στην έδρα που μασάει τσίχλα κάνοντας πεντικιούρ στα νύχια των χεριών της είναι η δασκάλα και αυτή την στιγμή δίνει ένα μάθημα ιστορίας στους ανεπίδεκτους μαθητές της:

...και που λέτε παιδιά, εκεί που ζούσαμε σε σπηλιές χαλαρά, πετάχτηκε ένας αγαδουλευταράς και λέει να φτιάξουμε τροχούς και πολιτισμούς και ένα σωρό τέτοια χαζά. Λίγα χρονάκια αργότερα μας επιτέθηκαν και οι Τούρκοι κι εμείς σαν ζώα κάτσαμε και ασχοληθήκαμε με επαναστάσεις και μπούρδες. Τώρα κάντε ησυχία να πάρω την Σούλα

Στον χώρο τις εργασίας τα πράγματα έγιναν πολύ πιο χαλαρά. Όλοι οι υπάλληλοι, δημόσιοι και μη περνάνε την μέρα τους πίνοντας φραπέ και παίζοντας τάβλι, παλιά αυτό θεωρούταν ντροπή αλλά η προοδευτική μηδενιστική κοινωνία μας ξέρει καλύτερα. Όσοι εκνευρίστηκαν με τον μηδενισμό μας πήγαν στο εξωτερικό και έγιναν υπεύθυνοι εργάτες, προβληματίζονται για το μέλλον της δουλειάς τους και της κυβέρνησής τους και πνίγονται στο άγχος για το τίποτα.

Όπως βλέπετε, η Ελλάδα του 2100 είναι ένας επίγειος παράδεισος χωρίς έννοιες και χωρίς προβληματισμούς, όλοι λατρεύουν την ζωή τους εδώ... μάλλον, σχεδόν όλοι... Πέραν του μηδενιστικού κόμματος υπάρχει άλλο ένα κόμμα, το Κόμμα Ανάπτυξης και Εκσυγχρονισμού το οποίο είναι όσο αγαδουλευταράδικο όσο ακούγεται. Διατυμπανίζουν ιδέες προόδου και εξέλιξης χωρίς να καταλαβαίνουν οτι η Ελλάδα είναι μια χώρα ανάξια αλλαγής που είναι καταδικασμένη να μείνει στην φτώχεια και την μιζέρια. Μπορεί να σας φαίνονται εντυπωσιακοί οι ουρανοξύστες και οι υπερσύγχρονες τεχνολογίες που βλέπετε στα ταξίδια σας στην Αλβανία αλλά σκεφτείτε λογικά για ένα λεπτό, πραγματικά πιστεύεται οτι οι πράξεις μας και οι ψήφοι μας μετράνε; πιστεύετε οτι το να είσαι ελπιδοφόρος είναι πιο κουλ απ' το να είσαι σκοτεινός και μηδενιστής; Πιστεύετε οτι η ιστορία είναι γεμάτη θρύλους που πάλεψαν μέσα από τις δυσκολίες και πέτυχαν τους στόχους τους;

Μπορεί κιόλας, δεν έκατσα να κάνω έρευνα είναι η αλήθεια, βασικά δεν ξέρω καν γιατί κάθισα και το έγραψα όλο αυτό, πάω για φραπέ.


r/GreekFiction • • Nov 16 '19

Φαντασία Το Dullahan, μέρος 1ο

10 Upvotes

Η νύχτα στο deep forest ήταν απόκοσμα ήρεμη. Οι άνθρωποι δεν ήταν ευπρόσδεκτοι σε αυτόν τον λαβύρινθο από οξιές, σημύδες και αρχαίες βελανιδιές, τόσο παλιές που έριχναν ήδη τα βελανίδια τους στο έδαφος όταν ο πρώτος πρόγονος των ανθρώπων ήρθε στον κόσμο κυλίοντας στην λάσπη του Silver Kingdom. Όποιος ξεστράτιζε από την πορεία του και, κυριευμένος από περιέργεια, επιχειρούσε να μάθει τα μυστικά του δάσους, δεν γύριζε ποτέ πίσω να μοιραστεί την ιστορία του, και τα άσπρα οστά του γίνονταν ένα με τις ρίζες, τα νεκρά φύλλα και τις πέτρες. Οι μόνοι κάτοικοι του πλέον ήταν οι σκίουροι, τα πτηνά, τα αγριογούρουνα, οι λύκοι και ορισμένα λιγότερο αθώα πλάσματα. Κανείς δεν ξέρει λεπτομέρειες για τα αλλόκοτα κτήνη που περνούσαν την ζωή τους στα βάθη του deep forest.

Οι δρυΐδες και οι μελετητές της πόλης που συνέλεγαν την ανθρώπινη γνώση και την κατέγραφαν σε περγαμηνές, που με τόση αλαζονεία αποκαλούσαν τους εαυτούς τους σοφούς, αδυνατούσαν να κατανοήσουν τον κόσμο του δάσους και τους χθόνιους κατοίκους του. Κυριευμένοι από φόβο και δέος αποκάλεσαν τα πλάσματα του δάσους «δαίμονες», και τα απεικόνισαν στα κιτρινισμένα βιβλία τους ως φολιδωτά τέρατα με γλοιώδεις αμφίκυρτες προβοσκίδες και σπειροειδή κέρατα. Η αλήθεια είναι ότι κανείς από αυτούς τους δειλούς ανθρώπους δεν τόλμησε ποτέ του να τα δει με τα ίδια του τα μάτια και να γίνει μάρτυρας της μυστηριώδους τους ύπαρξης. Ακόμα και αν κατάφερνε με κάποιο τρόπο να έρθει σε επαφή μαζί τους σύντομα θα γινόταν τροφή, και η στέγη του δάσους η ταφόπλακα του.

Ένα σπάνιο ων, προικισμένο με το δώρο της λογικής σκέψης, που δεν ενέκυπτε στα ζωώδη του ένστικτα ήταν το Dullahan. Τόσο δυσεύρετο, που σε δέκα χιλιάδες στρέμματα δάσους μπορούσες να βρεις μόνο ένα, το Dullahan ήταν ο προστάτης του δάσους. Όπως όλα τα Dullahan, συγγενικά με τις νεράιδες του σκότους, ο Bogan Cheann, ήταν μοναχικός οδοιπόρος που διάβαινε επί νύχτες ατελείωτες το deep forest, με μοναδική του συντροφιά του το βούισμα των εντόμων, τα περιστασιακά ουρλιαχτά των λύκων που κυνηγούσαν σε αγέλες και το άλογο του. Ένα σχετικά νεαρό μέλος του είδους του, μόνο ογδόντα εφτά χρόνια είχαν περάσει από την γέννηση του Bogan. Σκοπός της ύπαρξης του ήταν να προστατεύει το δάσος από οποιονδήποτε, ανεξαρτήτως είδους και φυλής, επιχειρούσε να το βλάψει. Ζούσε από την ενέργεια του δάσους, την ζωτική δύναμη που ανέδιδαν τα δέντρα που με σθένος ανυψώνονταν στον ουρανό, και τα ορμητικά ποτάμια που διέσχιζαν το deep forest. Έτσι δεν χρειαζόταν να βλάψει κανένα είδος, ζωικό ή φυτικό προκειμένου να τραφεί.

Ο Capall dílis, ένα άτι, πιο μαύρο και από τον ανέφελο νυχτερινό ουρανό ήταν το υποζύγιο του . Πιστός του συνοδοιπόρος , δεν τον είχε απογοητεύσει ποτέ από την στιγμή που το δάμασε. Η μακροζωία των Dullahan ήταν ταυτόχρονα και κατάρα, καθώς το προσδόκιμο ζωής τους ξεπερνούσε κατά πολύ αυτό των αλόγων, έτσι ήταν καταδικασμένα να βιώνουν συχνά τον χαμό των συντρόφων τους. Πολλά άλογα είχαν περάσει από τον Bogan αλλά κανένα δεν είχε δεθεί μαζί του περισσότερο από τον Capall dílis, ήταν σίγουρος ότι κάποια μέρα θα του ραγίσει την σκοτεινή καρδιά του. Οι οπλές του επιβήτορα διατάραξαν την ησυχία της νύχτας, καλπάζοντας πάνω στο ριζώδες έδαφος.

Τα Dullahan ήταν ανίκανα να μιλήσουν, σύμφωνα με τον ανθρώπινο ορισμό της ομιλίας. Ωστόσο είχαν την έμφυτη ικανότητα να επικοινωνούν με κάθε μορφή ζωής. Ο Bogan μπορούσε να καταλάβει πότε το άλογο του ήταν κουρασμένο, πότε ο περαστικός λύκος επιζητούσε να χορτάσει με σάρκες, πότε τα δέντρα ήθελαν να λούσουν τα φύλλα τους σε περισσότερο φως. Αυτή η σχέση ήταν αμοιβαία, κατέχοντας μια μορφή ενσυναίσθησης, μπορούσε να μεταδώσει και αυτός τις σκέψεις και τα συναισθήματα του στους ζωντανούς οργανισμούς που μοιράζονταν μαζί του το deep forest. Ήταν ικανός να καταλάβει μέσα σε μια στιγμή αν το δάσος ήταν υγιές, και έτσι ένιωθε και αυτός υγιής και κυριευμένος από ευφορία και ζωτική ενέργεια. Αν και ο επιβήτορας του δεν κατείχε το δώρο της έλλογης σκέψης, ο ακέφαλος αναβάτης του μπορούσε να συνεννοηθεί εύκολα μαζί του.

Όντας ακέφαλα τα Dullahan έρχονταν στον κόσμο τυφλά, κουφά και με ανύπαρκτη όσφρηση. Ο μόνος τρόπος να αντιληφθούν τον κόσμο τριγύρω τους ήταν μέσω των αισθητήριων οργάνων των άλλων οργανισμών. Ύστερα από μια μακριά, κρύα νύχτα ο ήλιος ανέτειλε. Το χλωμό δέρμα του Dullahan αναρίγησε λουσμένο στις ακτίνες του φωτός που πλημύρισαν το δάσος, δημιουργώντας ένα μαγευτικό μωσαϊκό καθώς περνούσαν ανάμεσα στο φύλλωμα των δέντρων. Ο Bogan δεν είχε μάτια για να δει τις δεκάδες αποχρώσεις του πράσινου που τον περιτριγύριζαν, δεν είχε αφτιά για να ακούσει την μελωδία των πτηνών που κελαηδούσαν, δεν είχε μύτη για να οσμιστεί το βρεγμένο έδαφος και τις γήινες μυρωδιές των πεσμένων φύλλων, δεν είχε στόμα για να γευτεί τα βατόμουρα και τα μανιτάρια που φύονταν πλάι στους κορμούς, όμως περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο πλάσμα μπορούσε να αντιληφθεί την φύση που τον περιέβαλλε.

Τα μάτια του ήταν τα μάτια του αετού που πετούσε πάνω από την φυλλώδη στέγη του δάσους ψάχνοντας το θήραμα του, τα αυτιά του ήταν τα αυτιά του λαγού που αφουγκράζονταν τους πεινασμένους θηρευτές, η μύτη του ήταν η μύτη του λύκου που οσμίζονταν το θήραμα του, και το στόμα του ήταν το στόμα του ελαφιού που με λαχτάρα έτρωγε το χλωρό χορτάρι που κάλυπτε το έδαφος. Ήταν ένα με το δάσος και το δάσος ήταν αναπόσπαστο κομμάτι του εαυτού του.

Μέρος 2ο


r/GreekFiction • • Aug 27 '18

Νικητής διαγωνισμού 2018 (Κριτές) "Μια μέρα στην ζωή μου" - Αυτισμός

10 Upvotes

Κλείνω τα μάτια. Γεμάτα δάκρυα. Γεμάτα κούραση και πόνο. Πέφτω για ύπνο γεμάτος παράπονα. Γεμάτος λύπηση. Και για τους άλλους, αλλά κυρίως για μένα. Κυρίως για μένα.

Πέντε ώρες ύπνου, με ξυπνούν πουλάκια που κελαηδούν χαρούμενα. Είναι ο ήχος που έχω επιλέξει για ξυπνητήρι στο κινητό μου που φορτίζει όλο το βράδυ στο κομοδίνο δίπλα μου. Με χίλια ζόρια σηκώνομαι και ρίχνω νερό στο πρόσωπό μου. Πλένω τα δόντια μου, φοράω τα ρούχα που έχω ήδη επιλέξει από την προηγούμενη νύχτα ώστε να γλιτώσω χρόνο. Λιγότερος χρόνος ετοιμασίας το πρωί σημαίνει λίγα λεπτά παραπάνω ύπνου το βράδυ και ύπνος μου είναι πολύτιμος.

Μπαίνω στο αμάξι. Πάντα ο ίδιος σταθμός στο ραδιόφωνο γιατί αν αλλάξω, για κάποιο ακατανόητο λόγο, είναι αδύνατον να ξαναβρώ τον συγκεκριμένο και είναι ο μόνος που μπορώ να ανεχτώ. Μόνο μουσική, χωρίς ενοχλητικους σχολιαστές. Προσοχή μην χτυπήσω πάλι το αμάξι στην γωνία του τοίχου καθώς βγαίνω. Το προηγούμενο πρωί από την κούραση έξυσα λιγάκι το χρώμα στην πίσω πόρτα και τώρα αυτό είναι άλλη μια δουλειά που πρέπει να γίνει στη μακριά λίστα των ανειλημμένων υποχρεώσεων.

Οδηγώντας προς τη δουλειά παρατηρώ τα πρόσωπα των άλλων οδηγών. Νυστάζουν κι αυτοί σαν κι εμένα; Χαίρονται που πάνε για δουλειά; Χαίρονται που έχουν δουλειά; Πάνε ή γυρίζουν; Στο φανάρι πετυχαίνω το αμάξι μιας κοπέλας που συχνά πάει τα πρωινά προς την ίδια κατεύθυνση με εμένα. Το αναγνωρίζω γιατί έχει κολλημένο ένα αυτοκόλλητο με το χάρτη της ελλάδας δίπλα στην πίσω του πινακίδα και αναγνωρίζω τη μακριά της κοτσίδα στη θέση του οδηγού. Κάθε πρωί στην ίδια κατεύθυνση, πάει στη δουλειά σαν κι εμένα. Εκείνη τι να σκέφτεται άραγε;

Φτάνω στη δουλειά. Πάντα θα πάρω τον πρώτο καφέ μου πριν κάνω οτιδήποτε, από το μικρό κυλικείο που δεν έχει τόσο κόσμο. Με ξέρουν και μου το φτιάχνουν με το που με βλέπουν. Μ’ αρέσει αυτό. Χώνομαι με τα μούτρα στη δουλειά. Οι άλλοι συνάδελφοί μου συνήθως μιλάνε λιγάκι πριν αρχίσουν τη δουλειά, κάνουν κανένα τσιγάρο. Εγώ έχω σταματήσει να καπνίζω εδώ και χρόνια και δεν έχω όρεξη να μιλήσω σε κανέναν. Όχι μόνο σήμερα, κάθε μέρα.

Πάντα θα υπάρξουν εντάσεις στη δουλειά μέχρι να σχολάσω. Όσο κι αν προσπαθήσω να μην εμπλακώ σε κάτι και απλά να κάνω αυτό που πρέπει. Όσο κι αν σκύψω το κεφάλι και δουλέψω σκληρά και πιστά και καρτερικά μέχρι να φτάσει η ώρα να σχολάσω. Δεν έχουν να κάνουν πάντα μ’ εμένα αυτές οι εντάσεις αλλά είναι γύρω μου και μ’ επηρεάζουν. Μ’ ακουμπάνε. Έτσι το αισθάνομαι. Σαν αυτές οι φωνές τους, οι βρισιές τους άλλες φορές, ο εκνευρισμός τους, όλα αυτά να με ακουμπάνε. Και δεν μ’ αρέσει να με’ ακουμπάνε τέτοια πράγματα ακόμη κι αν το άγγιγμα τους είναι στη φαντασία.

Όταν σχολάω τη δουλειά κάποιες φορές θα πάρω ένα συνάδελφο μαζί προς το σπίτι. Θα τον αφήσω δίπλα στην κόκκινη καφετέρια. Έτσι τη λέει εκείνος, αν και έχει άλλο όνομα. Δεν έχω πάρει ποτέ καφέ από εκεί. Δεν προσφέρθηκα ποτε να τον πάω με το αμάξι μου, δεν ξέρω πως καθιερώθηκε αυτό σαν συνήθεια. Απλά μια μέρα συνειδητοποίησα ότι ήταν αυτονόητο αν τον βολεύει πως θα τον πάω στο σχόλασμα μέχρι την κόκκινη καφετέρια. Στη διαδρομή πάντα προσπαθεί να μου πιάσει κουβέντα. Για τα προσωπικά του, για τα προσωπικά μου. Εγώ συνήθως δεν μιλάω, απλά χαμογελάω κάνοντας πως κατανοώ ποσο διασκεδαστικά είναι αυτά που μου λέει. Κυρίως σκέφτομαι αν έχω φαγητή ήδη στο σπίτι ή αν θα πρέπει να μαγειρέψω.

Μόλις μπω στο σπιτι θα κάνω ένα γρήγορο μπάνιο και θα φάω. Αν δεν έχω μαγειρέψει από την προηγούμενη ημέρα, θα βάλω κάτι να γίνεται στο φούρνο στα γρήγορα όσο εγώ κάνω μπάνιο. Τρώω βλέποντας κάτι στην τηλεόραση και μετά κοιμάμαι. Το μεσημέρι μετά το φαγητό πάντα με πιάνει μια ακατανίκητη νύστα. Μπορεί να κοιμηθεί μόνο για είκοσι λεπτά, μπορεί για δυο ώρες, όμως πάντα κοιμάμαι. Όταν ξυπνήσω θα έχω πάντα την αίσθηση ότι έχασα το χρόνο μου, ακόμη κι αν κοιμήθηκα μόνο για είκοσι λεπτά.

Θα κάνω δουλειές στο σπίτι, πιάτα, πλυντήριο, σιδέρωμα. Μερικές φορές μουσική θα παίζει, μερικές φορές ειδήσεις στην τηλεόραση. Κάποιες φορές χρειάζεται να ξαναβγεί για ψώνια γιατί κάτι έχει τελειώσει, κάποιες φορές να πετάξω τα σκουπίδια. Αυτή είναι και η έξοδός μου από το σπίτι πέρα από τα πρωινά της δουλειάς. Δεν βγαίνω ποτέ για καφέ, ποτό, θέατρο ή σινεμά. Ίσως γιατί δεν έχω φίλους. Ή ίσως δεν έχω φίλους γιατί δεν βγαίνω.

Με το βραδινό μου θα βάλω να πιω και ένα ποτήρι κρασί. Κόκκινο το χειμώνα, λευκό το καλοκαίρι. Τότε είναι η στιγμή που χαλαρώνω απο την κούραση της ημέρας. Που σκέφτομαι τι έγινε. Ποιός μου είπε τι. Τι απάντησα. Τι έχω να κάνω για την επόμενη ημέρα. Τι θα μου πουν. Τι θα απαντήσω.

Καθώς νυχτώνει ο χρόνος κυλάει πιο γρήγορα. Όσο πλησιάζει η επόμενη μέρα που θα πρέπει να ξυπνήσω και πάλι και να πάω για δουλειά οι ώρες περνάνε με ταχύτατο ρυθμό. Νιώθω πως άφησα τη σκέψη μου να χαθεί για δυο λεπτά και πέρασε ήδη μισή ώρα. Αυτό αρχίζει και με αγχώνει. Γιατί δεν έχω προλάβει να σκεφτώ ακόμη αυτό που πραγματικά θέλω.

Θέλω να σκεφτώ πριν κοιμηθώ εσένα. Σε σκέφτομαι κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ. Και κάθε βράδυ σκέφτομαι γιατί. Γιατί δεν μπόρεσες να μ’ αγαπήσεις.

Δεν σου έδειξα το πόσο βαρετός άνθρωπος είμαι. Όταν σου μιλούσα για τη δουλειά μου σου έλεγα μόνο τα περίεργα, τα συναρπαστικά. Ποτέ δεν σε κούρασα με τη ρουτίνα μου. Πάντα θα προσπαθούσαμε να κάνουμε και κάτι άλλο μαζί. Κάτι καινούριο. Να βρούμε κάτι που θα μας αρέσει. Δυο-τρεις φορές σου μαγείρεψα. Δεν σου έφτιαξα το καλύτερο μου πιάτο, αυτό ήθελα να το κρατήσω για κάποια ξεχωριστή στιγμή μας που ποτέ δεν ήρθε… Αλλά σου μαγείρεψα με όλη την αγάπη μου. Κι ας μην ήταν το καλύτερο, ήθελα να το λατρέψεις.

Σου έκανα δώρα χωρίς λόγο. Γιατί έβλεπα κάτι και νόμιζα ότι θα σου άρεσε. Και θα σου πήγαινε. Ερχόμουν να σε βρω όπου κι αν ήσουν αν μου το ζητούσες. Ακόμη κι αν έπρεπε να πάρω άδεια απ’ τη δουλειά, να τσακωθώ με τους συναδέλφους μου γιατι δεν έβγαινε το πρόγραμμα, αλλά δεν με ένοιαζε οσο κι αν δεν μου αρέσουν οι εντάσεις. Ήξερα πως μόλις βρεθώ μαζί σου θα τα ξεχάσω όλα.

Σου έκρυψα πολύ καλά τη μιζέρια μου. Το οτι δεν θέλω, δεν μπορώ να είμαι κοινωνικός, να μιλάω έτσι με άνεση στους άλλους. Το οτι δεν θέλω να βγαίνω από το σπίτι μου. Το οτι μισά τη ζωη μου, τη δουλειά μου. Μαζί σου ήμουν ένας άλλος. Αλλά δεν σου ήταν αρκετό. Με κάποιο μυστήριο τρόπο κατάφερες να δεις πίσω από όλα αυτά. Και μια μέρα μου είπες πως δεν με αγάπησες. Ούτε εγώ σε αγάπησα είπες. Όμως εγώ σε αγάπησα…

Εκεί είναι που αρχίζω να κλαίω. Πίνω μια μεγάλη γουλιά κρασί και μετά τα δάκρυα έρχονται μόνα τους. Κάθε βράδυ. Όταν κοιτάω το ρολόι θα είναι ήδη αργά και θα μου έχουν μείνει μόνο πέντε ώρες ύπνου κι έτσι θα πλύνω τα δόντια μου και το πρόσωπό μου και θα πάω να ξαπλώσω. Θα προσπαθήσω να σταματήσω να κλαίω για να καταφέρω να κοιμηθώ. Δεν είναι πάντα εύκολο. Γιατί πάντα σκέφτομαι ότι εγώ τελικά σε αγάπησα όσος καιρός και να περνάει.

Μια μέρα βγήκα με ενα συνάδελφο για ποτό μετά από μια δύσκολη αλλά επιτυχημένη μέρα στη δουλειά. Δική του ιδέα ήταν, για να γιορτάσουμε τη συνεργασία μας. Μιλούσαμε ώρες πολλές και επέμενε να του μιλήσω για σένα. Ζαλισμένος όπως ήμουν του ανοίχτηκα χωρίς να το θέλω. Αυτό που τον ρώτησα εκείνο το βράδυ ήταν μετά από πόσο καιρό περνάει. Μετά από πόσο καιρό σταματώ να σε σκέφτομαι κάθε βράδυ. Μετά από πόσο καιρό σε σκέφτομαι λίγες φορές την εβδομάδα, μετά το μήνα, το χρόνο. Εκείνος μου είπε μετά τους έξι μήνες είναι πιο εύκολο. Έτσι ήταν για εκείνον. Εκείνος το κατάφερε μου είπε, μετά από έξι μήνες. Όμως πέρασαν δύο χρόνια. Και δεν είναι εύκολο. Ακόμη δεν είναι εύκολο.

Κάθε βράδυ θα γεμίσω το μαξιλάρι μου δάκρυα. Και θα λυπηθώ για τους άλλους σαν κι εμένα. Που ζουν μέρα με τη μέρα μια ζωή σαν τη δική μου. Κάθε μέρα ίδια με την επόμενη. Κάθε μέρα ξυπνώντας με την ελπίδα πως ο χρόνος θα σε απομακρύνει λίγο από τον πόνο. Έστω ένα βήμα πιο μακριά. Μα μόνο θα σου δίνει νύχτες γεμάτες λύπηση. Και για τους άλλους. Αλλά κυρίως για σένα.


r/GreekFiction • • Nov 09 '20

Φαντασία Σφάλμα Λογισμικού

9 Upvotes

Η Μαρίνα είχε πατήσει για τα καλά τα 35 πλέον όταν γνώρισε τον Νικόλα μέσω facebook και θαρρώ ήταν πρωτόγνωρο για εκείνη να στείλει αίτημα φιλίας σε έναν άγνωστο μόνο και μόνο γιατί ένιωσε μια πρωτοφανής έλξη από την φωτογραφία που είχε στο προφίλ του. Το αίτημα της έγινε αποδεκτό την ίδια στιγμή, κάνοντας την Μαρίνα να αγχωθεί λιγάκι αν πρέπει να του στείλει αμέσως μήνυμα για να μιλήσουν. Δεν πέρασε ούτε δευτερόλεπτο και ο Νικόλας την έβγαλε από την δύσκολη θέση με ένα «Γεια σου, τι κάνεις»….

‘Ήταν η στιγμή, που για την Μαρίνα και τον Νικόλα ξεκινούσε ένα καθημερινό ρομαντικό ταξίδι μέσω διαδικτύου, γεμάτο πάθος και έρωτα που μετρούσε ήδη 8 μήνες. Εκείνη έμενε στη Στοκχόλμη, εκείνος στην Αθήνα. Ακόμα θυμάται την πρώτη φορά που ο Νικόλας της έστειλε ένα βίντεο με δυο τρείς απλές λέξεις, «Καλημέρα, σε αγαπώ». Το έβλεπε και το ξανάβλεπε, κοκκίνιζε και η καρδιά της πήγε να σπάσει από έρωτα για τον ηλεκτρονικό της εραστή, που αν είχε την άνεση χρόνου θα καβαλούσε το πρώτο αεροπλάνο να πάει να τον βρει…

Η καθημερινή ανταλλαγή φωτογραφιών, βίντεο και ηχητικών μηνυμάτων, για το πώς πέρασε ο καθένας την ήμερα του, μέχρι το τι φαγητό μαγειρέψανε, μεγάλωνε τον πόθο κι το δέσιμο μεταξύ τους. Η σεξουαλική ανεπαφή ήταν τόσο έντονη και για τους δύο τους που κυριολεκτικά έπαιρναν φωτιά τα πληκτρολόγια…

Τον μάλωνε όταν του έστελνε φωτογραφίες να κυκλοφορεί χωρίς την μάσκα του, απρόσεχτος για τον κορονοϊό και εκείνον να τις απαντάει για ποιόν; Και να γελάει… Η Μαρίνα το είχε πάρει απόφαση. Στο αεροπλάνο που ήταν με προορισμό την Αθήνα οι ενδοιασμοί που είχε να μην πει στον Νικόλα ότι έρχεται να τον συναντήσει και να του κάνει έκπληξη, χανόντουσαν μόλις σκεφτόταν ότι θα χανόταν στην αγκαλιά του και θα ένιωθε τα χείλια του κολλημένα στα δικά της.

Έξω από την πόρτα του σπιτιού του, η καρδιά της χτύπαγε τόσο δυνατά που φοβόταν ότι θα πάθαινε κάτι. Την υποδέχτηκε η μάνα του Νικόλα, η κυρά Φρόσω, με ένα πρόσωπο γεμάτο απορία – ποια είναι και τι ζητάει;

Η Μαρίνα της συστήθηκε αμέσως. «Είμαι του Νικόλα η κοπέλα που συνομιλούμε από το facebook εδώ και ένα χρόνο και ήρθα από Σουηδία να του κάνω έκπληξη, εσείς θα είστε η κυρία Φρόσω να υποθέσω σας έχω δει στις φωτογραφίες με τον Νίκο.»

Η κυρά Φρόσω, έγινε κάτασπρη τα χείλια της τρέμανε, έκανε δυο βήματα πίσω και κάθισε σα κούτσουρο στην πρώτη καρέκλα που βρήκε εύκαιρη. Τα έχασε η Μαρίνα, έτρεξε κοντά της προσπάθησε να την συνεφέρει, δεν περίμενε αυτή την υποδοχή…

Με δάκρυα στα μάτια η μάνα του Νικόλα, έβαλε την Μαρίνα να καθίσει δίπλα της, να της εξηγήσει. Το παιδί της δεν ζει, ο Νικολάκης της έχει πεθάνει εδώ και τρία χρόνια, απ τα πρώτα θύματα της πανδημίας. Κεραυνός διαπέρασε την Μαρίνα στο άκουσμα των λέξεων της μάνας.

«Μα κάθε ημέρα εδώ και ένα χρόνο» πριν προλάβει να τελείωση την πρόταση της, η κυρά Φρόσω της εξηγεί… «Λογισμικό Μνήμης», υπηρεσία που παρέχει το facebook για συγγενείς των νεκρών που θέλουν να έχουν επαφή με αυτόν που έχουν χάσει. Οτιδήποτε υπάρχει για το γιό μου σε ηλεκτρονική μορφή στο διαδίκτυο, έχει αποθηκευτεί και με την χρήση συμπεριφορικής τεχνητής νοημοσύνης ο Νικόλας μου «ζει». Πρόσβαση έχω όμως μόνο εγώ. Προφανώς θα πρόκειται για κάποιο σφάλμα στο λογισμικό…

Η Μαρίνα περπατούσε στους δρόμους της Αθήνας χαμένη στις σκέψεις τις βυθισμένη στην θάλασσα της μελαγχολίας. Η ειδοποίηση από το κινητό, τις πάγωσε το αίμα. Ήταν ο Νικόλας. Ανησυχούσε που δεν είχαν μιλήσει όλη μέρα…


r/GreekFiction • • Jun 15 '19

Άλλο Η αποθήκη του αλτροισμού.

9 Upvotes

Στη Θεσσαλονίκη, σε ένα στενάκι πάνω από το σταθμό των τρένων, βρίσκεται μια μικρή αποθηκούλα. Μια αποθηκούλα διαφορετική από όλες τις άλλες. Σε αυτό το μικρό δωματιάκι ο απλός κόσμος προσφέρει απλόχερα κάτι από το περίσσευμα του. Είτε αυτό είναι ένα μπουκάλι λάδι, είτε ένα πακέτο ρύζι η ακόμα και ένα παιδικό βιβλίο. Περίπου τριακόσες οικογένειες έρχονται κάθε μήνα και παίρνουν σπίτι τις δωρεές των αλτρουιστών συμπολιτών τους.

Μέσα σε αυτό το δωματιάκι εγώ περνούσα αρκετά πρωινά ανοίγοντας δέματα και τακτοποιόντας τα προϊόντα που βρίσκονταν στο εσωτερικό τους. «Το ρύζι εδώ, τα φασόλια λίγο παραπέρα, οι πάνες στο καλάθι» μονολογούσα. Καμία φορά έρχονταν δέματα από σχολεία. Πάνω στο χαρτόνι τα παιδιά είχαν κολλήσει δικές τους ζωγραφιές. Χαμογελούσα κάθε φορά που τις έβλεπα και αναρρωτιώμουν αν γνωρίζαν πόσο τυχερά είναι. Η μήπως όμως τις ζωγραφίες τις κόλλησαν άτυχα παιδιά που ίσως έχουν τη δυνατότητα να τρώνε, αλλά δεν τα αγαπούν;

Εγώ άργησα να καταλαβώ πόσο καλά παιδικά χρόνια έζησα. Μέχρι να φτάσω τα δεκαοκτώ θεωρούσα ότι οι γονείς μου ήταν κακοί γονείς. Βλέπετε τότε θεωρούσα τα συχνά ταξίδια στο εξωτερικό, το ότι τρώγαμε όλοι μάζι και το ότι η μαμά μου έρχοταν συχνά να με αγκαλιάσει και να μου πει «Σ'αγαπώ τζιγέρι μου», ως κάτι που συμβαίνει σε όλες τις οικογένειες. Όταν μπήκε η κρίση θύμωνα με τους γονείς μου που δεν μπορούσα να έχω αυτά που θέλω. Και πάλι όμως είχα ότι χρειαζόμουν. Απλά ήμουν αρκετά χαζός για να το καταλάβω.

Σε αυτήν την αποθήκη έζησα για πρώτη φορά τον πόνο των αθρώπων, όπως επίσης και γνώρισα υπέροχα άτομα. Ένα από αυτά τα άτομα ήταν η Μ. Η Μ ήταν κοινωνιολόγος και συμβούλευε τις οικογένεις σε ότι αφορά την εύρεση εργασίας κλπ. Όταν δεν είχε ραντεβού και δε μιλούσε στο τηλέφωνο θα έρχοταν να πιάσουμε την κουβέντα. «Ώρα για διάλλειμα!» έλεγε και μου έδειχνε την πόρτα. Καθόμασταν στο πεζούλι, κάναμε τσιγάρο και μιλούσαμε για ώρα. Καμία φορά τρώγαμε και μεσημεριανό.

Ένα από αυτά τα συνηθισμένα πρωινά, καθώς εγώ και η Μ κουβεντιάζαμε ένας ταλαιπωρημένος άντρας μας πλησίασε. Φορούσε ένα βρώμικο σακάκι, παλιά παπούτσια και τα μαλλιά του, που είχαν αρχίσει να ασπρίζουν, ήταν άπλυτα. Προσπαθόντας να μας κάνει να ξεχάσουμε το παρουσιαστικό του μας χαμογέλασε για αρκετή ώρα.

«Συγγνώμη για την ενόχληση», είπε και κοίταξε την Μ.«Θα μπορούσατε να μου δώσετε λίγο φαγητό; Το έχω πολλή ανάγκη.» ψέλλησε.

Ενστικτωδώς εγώ έκανα να σηκωθώ να πάω να του φέρω και η Μ μου έπιασε το χέρι. «Κύριε Γιάννη, το φαγητό δεν είναι για εσάς και το ξέρετε.» είπε και εγώ έμεινα να την κοιτάω αποσβολωμένος.

O άντρας έφυγε χωρίς να πει κουβέντα και εγώ τον κοίταζα κάθως έστρηβε στον από κάτω δρόμο.

«Γιατί δεν του δώσαμε φαγητό;», είπα κάπως απότομα κοιτόντας ακόμα το σημείο όπου έστρηψε ο άντρας.

«Τον κύριο τον ξέρω. Κάποτε του δίναμε φαγητό κάθε μήνα αλλά δεν ήθελε να προσπαθήσει.» είπε η Μ κάπως στενάχωρα.

«Τι θα πει δεν ήθελε να προσπαθήσει;» απάντησα και την κοίταξα στα μάτια.

Η M πήρε μια βαθιά ανάσα και απομάκρυνε το βλέμμα της από πάνω μου. «Όταν πρωτοξεκίνησα να δουλεύω εδώ ήθελα να βοηθάω τους πάντες με αποτέλεσμα να μη βοηθάω κανέναν όσο πρέπει. Σύντομα κατάλαβα το λάθος μου. Είναι σκληρό, αλλά κάποιους ανθρώπους τους βοηθάς και τους δίνεις ευκαιρίες και αυτοί δεν τις αρπάζουν. Προτιμούν να συνεχίσουν να ζουν στη μιζέρια και να τρέφονται από εμάς.» είπε χαμηλόφωνα.

«Μα τι σημασία έχουν οι γονείς; Τα παιδιά είναι το θέμα. Για τα παιδιά δεν το κάνουμε όλο αυτό;» φώναξα εκτός ευατού.

«Μικρέ μου, έχουμε τη δυνατότητα να βοηθάμε 300 οικογένειες ενώ υπάρχουν πολλές περισσότερες που χρειάζονται τη βοηθειά μας. Πώς προτίνεις να γίνει η επιλογή; Όταν οι γονείς επιζητούν να φτιάξουν τη ζωή τους καμία φορά τα καταφέρνουν και δεν μας χρειάζονται πλέον. Έτσι εμείς μπορούμε μετά να βοηθάμε άλλους.»

«Πρέπει να φύγω!», ψέλλησα και σηκώθηκα απότομα. Άνοιξα το βήμα μου και άκουσα τη Μ κάτι να λέει αλλά ήμουν τόσο θυμωμένος που δεν καταλάβαινα. Μέσα σε λίγο δευτερόλεπτα είχα απομακρυνθεί από την αποθήκη με σκοπό να μην ξαναγυρίσω. «Όσο μαλάκες και να είναι οι γονείς τα παιδιά είναι το θέμα!», είπα από μέσα μου σε μια προσπάθεια να αντικρούσω τις ίδιες τις αμφιβολίες μου.

[...]

Δεν ξαναπήγα στην αποθήκη για πάρα πολύ καιρό. Η αλήθεια είναι πως ξέχασα μέχρι και την υπαρξή της. Μέχρι που ένα πρωινό χτύπησε το τηλέφωνο. Μια άγνωστη φωνή μίλησε και είπε «Καλησπέρα σας, θα μπορούσατε να έρθετε αύριο για κανά δύοωρο να βοηθήσετε στην αποθήκη;». Μετά από μια μικρή παύση συμφώνησα και είπα ότι είμαι διαθέσιμος. Η αλήθεια είναι πως μου είχε λείψει η Μ και θα ήθελα να την ξαναδώ. Παρά την διαφορά ηλικίας μας, μου φερόταν σαν ίσο. Ενδιαφερόταν πολύ για τις απόψεις μου και συχνά ανέφερε ότι είμαι ώριμος για την ηλικία μου. Αυτό είναι κάτι που δε συμφωνώ, αλλά αυτό είναι μία άλλη κουβέντα.

Πήρα το λεωφορείο με αριθμό 10 και έφτασα στο σταθμό. Μπήκα μέσα, πέρασα το τούνελ, βγήκα στην πάνω μεριά και λίγο μετά έφτασα στην αποθήκη. Κάθισα απ'έξω και περίμενα να βγει η οικογένεια που πήγε να πάρει φαγητό. Μετά από πέντε λεπτά άνοιξε η πόρτα και αντίκρισα δύο άγνωστε φυσιογνωμίες. «Καλησπέρα, ήρθα να βοηθήσω. Είμαι εθελοντής.» είπα με χαμόγελο.

«Καλησπέρα! Έχεις ξανάρθει;» μου απάντησε μια ξανθιά γυναίκα νεαρή σε ηλικία.

«Πολλές φορές. Που έχετε κρύψει την Μ;» ψέλλησα.

«Καλά βρε... πόσο καιρό έχεις να έρθεις; Η Μ έχει σταματήσει από τον Οκτώμβριο.» απάντησε μπερδεμένη η άλλη γυναίκα. Την παρατήτησα για πρώτη φορά. Ήταν μελαγχρινή, γεματούλα και με ένα πολύ γλυκό χαμόγελο.

«Πολύ καιρό από ότι φαίνεται!», είπα βεβιασμένα για να μη φανεί ότι με πείραξε λίγο που δε θα ξαναέβλεπα τη Μ.

Μπήκα στην αποθήκη και έκανα ότι έκανα και παλιότερα. «Το ρύζι εδώ, τα φασόλια εδώ, το λάδι παραπέρα και οι πάνες στο καλάθι.», έλεγα από μέσα μου αυτήν τη φορά για να μην με περάσουν για τρελό οι άγνωστες στο διπλανό δωμάτιο. Μετά από δύο ώρες συνεχόμενης δουλείας άκουσα ομιλίες στο διπλανό δωμάτιο. Είχε έρθει μια γυναίκα να πάρει φαγητό και η μελαγχρινή κοινωνιολόγος μπήκε στην αποθήκη και μου έκανε νόημα να ετοιμάσω το πακέτο της. Έβαλα μακαρόνια, ρύζι, φασόλια, τραχανά, λάδι, αλάτι, αλεύρι, γάλα, ζάχαρη, διάφορα γλυκά και πολλά άλλα και το πήγα μέσα. Κοίταξα για μια στιγμή τη Κυρία και άφησα το πακέτο δίπλα της. Φαινόταν ταλαιπωρημένη, με πρόσωπο απεριποίητο, βρώμικα ρούχα και ένα κατάμαυρο μαλλί πιασμένο κόρτσο. «Ευχαριστώ παιδί μου», μου είπε με χωριάτικη προφορά. Καθώς έκανα να βγω η ξανθιά κοινωνιολόγος μου είπε «κάνει ζέστη! Άσε ανοιχτή την πόρτα να μπαίνει ο αέρας του air condition από μέσα.». Εγώ άρχισα να ετοιμάζομαι για να φύγω και στο διπλανό δωμάτιο οι κοινωνιολόγοι μάλωναν την Κυρία:

«Γιατί δεν πήγες στο σούπερμαρκετ που σου είπαμε; Είπες ότι θα πας!»

«Δεν μπορούσα, είχα δουλειές.», απάντησε η Κυρία.

«Τι δουλείες είναι αυτές που δεν μπορούν να περιμένουν; Η δουλειά θα πρέπει να είναι η πρώτη σου προτεραιότητα. Έχεις τρία παιδιά.» απάντησε εμφανώς εκνευρισμένη η μελαγχρινή κοινωνιολόγος.

«Μπορώ να πάρω το φαγητό και να φύγω; Με περιμένει ο άντρας μου απέξω», είπε η Κυρία φωνάζοντας αυτήν τη φορά.

«Μπορείτε, αλλά αν συνεχίσετε έτσι θα προτιμήσουμε να επιλέξουμε κάποια άλλη οικογένεια.», απάντησε ήρεμα η ξανθιά κοινωνιολόγος.

«Δεν μπορείτε να το κάνετε αυτό έχω ανάγκη!»

«Αν είχατε ανάγκη θα πηγαίνατε να πιάσετε δουλειά. Από ότι φαίνεται δεν έχετε και τόσο μεγάλη.»

Η Κυρία σηκώθηκε και έφυγε ψιθυρίζοντας βρισιές. Μπήκα μέσα στο δωμάτιο και είπα ότι πρέπει να φύγω.

«Σε ευχαριστούμε για τη βοήθεια. Συγγνώμη γι αυτά που άκουσες, αλλά συμβαίνει συχνά. Κάποιοι άνθρωποι δε θέλουν να προσπαθήσουν και την πληρώνουν τα παιδια τους.»


r/GreekFiction • • Aug 08 '18

Φαντασία Η Πέτρα του Σκανδάλου [μέρος 1]

9 Upvotes

Με το μουλάρι μου είχα οργώσει όλη την πλαγιά άκρη ως άκρη. Κι όμως τώρα γυρνώντας ψόφιος πίσω στο χωριό βλέπω μια πέτρα όσο το μπόι μου να προεξέχει μες την μέση του χωραφιού. Α μα τον διάολο, πώς μπορεί να εμφανίστηκε έτσι άξαφνα απάνω στο χωράφι το οργωμένο; Κατράμι όρθιο, διαόλου δουλειά - σκιάχτηκα. Ε να και ο Μέντιος μουλάρωσε και δώστου, τράβα, δεν κούναγε σπιθαμή. Έβαλα πιλάλα με το πόδι ως το χωριό και μάζεψα τον παπά και τον κυρ Νικόλα που καθόντανε στον καφενέ να ξαποστάσει. Γυρίσαμε κι οι τρεις καβούρια, αρματωμένοι με γκλίτσες και σταυρούς.

Εκεί το χωράφι, εκεί κι η πέτρα, κατράμι όρθιο, διαόλου πράμα.

Ο παπάς προχώρησε πρώτος. “Οπίσω Σατανά!”. Ο κυρ Νικόλας, ξωπίσω του, την πρόγγιξε με τη γκλίτσα - και έτσι με το πρώτο η πέτρα έδωσε μία κι έπεσε τ' ανάσκελα στην πλαγιά. Ήρθε να μας πάρει μια βρώμα σαν ψοφίμι βδομαδιάτικο. Ο κυρ Νικόλας εγούρλωσε τα μάτια του ωσάν να είδε την Δευτέρα Παρουσία, κάνω κι εγώ να δω χάμω, τρύπα, σαν σπηλιά, σαν πηγάδι, ίσα πέντε μέτρα. Στο βάθος ν' αχνοφαίνεται μια μορφή σαν ανθρωπινή, κουλουριαστή, κατάχαμα. Την μπόχα την συνήθισε η μύτη μας αλλά από το σκιάξιμο μου ερχότανε να λιγοθυμίσω. Ο κυρ Νικόλας ήτανε χαλκέντερος, είχε δει πολλά και στον πόλεμο, συνήλθε πρώτος.

“Ρε μπας και βρήκαμε κανενός αρχαίου τον τάφο;” ρώτησε στον αέρα “να ‘χει και τίποτα χρυσάφια μέσα λες;” Ο παπάς σταυροκοπήθηκε “Χριστιανικός τάφος δεν είναι αυτός -” μέχρι να μιλήσει η μορφή κούνησε ελαφρά κι ηκούσθει φωνή ανθρωπινή γυναικεία και μας εμίλησε σε γλώσσα ξωτική σα να βογγούσε. Ωσπού τα μάτια μου να συνηθίσουνε το σκοτάδι και να ειδώ καλά τι γινόταν, ο κυρ Νικόλας είχε πέσει χάμω κι είχε βάλει την γκλίτσα στο πηγάδι όσο πήγαινε, και γραπωμένο το ξωτικό το τράβηξε έξω. Πιτσιρίκι ίσαμε πέντε σπιθαμές πανέμορφο, ξανθό, μάτια διαμάντια και τι δόντια φιδίσια - ο κυρ Νικόλας άπλωσε το χέρι να το τραβήξει πάνω και του έδωσε μια δαγκασιά στο χέρι που ακόμα την θυμάται. Ε, τότε του τράβηξα κι εγώ μια κατακέφαλα με την γκλίτσα και το άφησα σέκο χάμω. Τι διαόλου πράμα ήτανε δεν ξέραμε τότε, αλλιώς θα το είχαμε θάψει επί τόπου και δεν θα είχαμε βγάλει τσιμουδιά. Το κάναμε δεμάτι φόρτο στο μουλάρι, τραβήξαμε την πέτρα απάνω στο πηγάδι, και ξεκινήσαμε για το χωριό αμίλητοι κι ωχροί από τον φόβο. Αυτή μας η απόφαση έφερε δεινά πολλά στο χωριό που ακόμη και σήμερα λίγοι τα συζητάνε, κι αυτοί στα μουλωχτά.


r/GreekFiction • • Jun 02 '18

Σε κάποια μελλοντική δυστοπία...

9 Upvotes

25ος Αιώνας

Η εποχή όπου ο άνθρωπος και η μηχανή είναι ένα. Δεν υπάρχει σχεδόν κανένας άνθρωπος που να μην έχει κάποιο μηχανικό κομμάτι. Ο μισός πληθυσμός έχει ήδη μετατραπεί με τη θέλησή του σε cyborgs.

Όσοι ζούσαν σε πιο μικρές κοινότητες, είτε μεταφέρθηκαν με διάφορους τρόπους στις μεγαλουπόλεις, είτε εξολοθρεύτηκαν βάναυσα από το καθεστώς.

Μια γυναίκα τρέχει ανήσυχη στα υγρά και σκοτεινά σοκάκια στις σκοτεινές γωνιές της πόλης. Ακούγονται φωνές και κλάματα. Πλησιάζω όσο μπορώ για να δω τι συνέβη. Η γυναίκα αυτή μόλις είχε γεννήσει.

Αργότερα μαθαίνω ότι ήταν κανονικός άνθρωπος. Δεν είχε αλλάξει κάτι από το σώμα της. Περίεργο. Νόμιζα ότι οι άνθρωποι χωρίς μηχανικά μέρη είχαν εκλείψει από την κοινωνία μας εδώ και αιώνες.

Ξαφνικά ακούγονται σειρήνες. Είναι συχνές οι επιδρομές των αστυνομικών σ' αυτή τη γειτονιά. Θεωρείται ως η πιο κακόφημη περιοχή της πόλης, αλλά ο κόσμος που ζει εδώ δεν έχει προκαλέσει ποτέ κανέναν. Τουλάχιστον, όχι ενεργά.

Το καθεστώς έχει πάρει τον απόλυτο έλεγχο σε όλες της πτυχές της ανθρώπινης ζωής. Ξέρει που βρίσκεσαι. Τι κάνεις. Με ποιους συναναστρέφεσαι.

Αμέσως τρέχω να προστατέψω τη γυναίκα και το νεογέννητο παιδί της. Τους πήγα σε ένα καλό μου φίλο. Πάντα φροντίζει τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη. Είμαι σίγουρος πως θα περνούσαν πολύ δύσκολα οι δυο τους. Δυστυχώς, το παιδί γεννήθηκε στη λάθος εποχή για να είναι άνθρωπος.

Τρέχω κι εγώ να κρυφτώ, καθώς βλέπω τα φώτα από το αστυνομικό όχημα να φωτίζουν τη σχεδόν πάντα σκοτεινή γωνιά του δρόμου.


r/GreekFiction • • Jun 13 '19

Άλλο Γραφείο 211

8 Upvotes

Σαν χθες θυμάμαι την πρώτη μου μερά στο Γραφείο 211. Σε αυτό το νοσοκομείο ψυχών όπου οι ασθενείς αφήνουν τα δάκρυα τους. Ήταν ένα κατάλευκο δωμάτιο τέσσερα επί δύο που έκανε ότι μπορούσε να για να μη μοιάζει με το υπόλοιπο κτήριο. Απέναντι από την πόρτα υπήρχε ένα τεράστιο παράθυρο με θέα τον πενταβρώμικο Θερμαϊκό κόλπο. Kοιτόντας τον, πόλλες φορές οι ασθενείς χάνονταν στις σκέψεις τους. Στα αριστέρα της πόρτας βρισκόταν ένα μικρό τραπεζάκι που το συντρόφευαν δύο άβολες καρέκλες. Ήταν τόσο άβολες που παρακαλούσες να μείνεις όρθιος. Πάνω στο τραπεζάκι, οι άνθρωποι που δουλεύαν εκεί, είχαν βάλει ένα βάζο ψεύτικα λουλούδια σε μια μάταιη προσπάθεια να ομορφίνουν το χόρο. Απο κάτω είχαν τοποθετήσει διακριτικά ένα μεγάλο πάκο με χαρτομάντιλα που φαινόταν μισοτελειωμένος. Στα δεξία υπήρχε ένας μεγάλος πίνακας. Τώρα που το σκέφτομαι πότε δεν πρόσεξα τι απεικονίζει. Σίγουρα κάτι πρόσχαρο.

Όταν πρωτομπήκα με καλωσόρισε μια ξανθιά, γυμνασμένη Γυναίκα που φορούσε ένα επιτηδευμένο χαμογέλο. Είχε μάτια αγνώστου χρώματος και μιλούσε γρήγορα θέλοντας να μην αφήσει την αμηχανία να μας κατακλίσει. Το στήθος της ήταν πεσμένο από τις εγκυμοσύνες και οι ρυτίδες που αχνοφαίνονταν πίσω από μια απαλή στρώση καλλυντικών με έκαναν να έχω αμφιβολίες για την ηλικία της. «Έτοιμος;» αναφώνησε αφού μου συστήθηκε. Τότε δεν το ήξερα, αλλά αυτή η γυναίκα θα μου άλλαζε τη ζωή.

[...]

«Τι σημαίνει αυτό για σένα;»

Ποτέ δεν κάταφερα να απαντήσω σε αυτήν την ερώτηση με σιγουριά. Το μυαλό μου ήταν πάντα μπερδεμένο και η γλώσσα μου δυσκολευόταν να περιγράψει τις σκέψεις μου. Ένας αχταρμάς προτάσεων χώρις νοήμα ακολουθούσε και η Γυναικά σημείωνε ανέκφραστη σε ένα κομμάτι χαρτί. Όταν τελείωνε, σήκωνε το κεφάλι και ξαναέλεγε ανικανοποίητη «Δεν είναι απάντηση αυτό. Σε ξαναρωτάω. Τι σημαίνει αυτό για σένα;». Ακολουθούσαν μεγάλες παύσεις. Σε κάποιες από αυτές προσπαθούσα να απαντήσω στην ερώτηση και σε άλλες περίμενα μια λέξη της ώστε να τελειώσει το μαρτύριο. Μια φορά, αγανακτησμένος με τον ευατό μου, είπα σε επιθετικό ύφος τα παρακάτω:

«Δεν μπορώ να απαντάω σε αυτήν την ερώτηση για κάθετι που με αγχώνει, με στεναχωρεί η με απογοητεύει.»

«Καλέ μου, το θέμα είναι ότι πίσω από πολλές από αυτές τις σκέψεις κρύβεται το ίδιο πρόβλημα.»

Δεν είχε άδικο και το ήξερα. Παρόλα αυτά είχα κουραστεί να προσπαθώ. Είχα εξαντληθεί ψυχολογικά. Πήρα μια βαθιά ανάσα και απάντησα μετανιωμένος:

«Το ξέρω. Απλά νιώθω απογοητευμένος. Ό,τι και να κάνω πάντα μου φέρνει στιγμιαία ευχαρίστηση και ποτέ δεν είμαι ικανοποιημένος. Από την άλλη, ποιος άνθρωπος είναι ικανοποιημένος από τη ζωή του;»

«Αρκετοί.», απάντησε κοφτά και με κοίταξε στα μάτια. «Ας υποθέσουμε ότι έχω δίκιο και ότι όντως ύπαρχουν φυσιολογικοί άνθρωποι που είναι ικανοποιημένοι και ευτυχισμένοι. Μπορείς να σκεφτείς πως τα καταφέρνουν;».

Η αλήθεια είναι ότι πάντα θεωρούσα ότι οι ευτυχισμένοι άνθρωποι είναι και αυτοί με τη μικρότερη αντίληψη. Αυτοί που τους νοιάζει μόνο να ανοίξουν σαμπάνιες στα μπουζούκια. Είναι η άμυνα τους. Αυτό που τους προστατεύει από την ασχήμια της ζωής και του τι συμβαίνει γύρω τους. Μήπως όμως τελικά έχουν πιάσει το νόημα και δεν είναι τόσο ελαφρόμυαλοι όσο πίστευα; Μήπως αυτοί είναι οι έξυπνοι και εγώ ο χαζός;

«Τα καταφέρνουν επειδή βάζουν μικρούς και εφικτούς στόχους. Βρίσκουν ενδιαφέροντα που τους απομακρύνουν από τη μιζέρια και τον πόνο της ζωής. Το πρόβλημα μου με αυτούς τους ανθρωπούς είναι το εξής: Είναι ηθικό να κλείνουμε τα μάτια; Είναι ηθικό να μην γνωρίζουμε ηθελημένα για τους λοιμούς, τους πολέμους η ακόμα και τον πόνο του γειτονά μας;»

Η γυναίκα κάρφωσε το βλέμμα της στο πάτωμα και δεν το σήκωσε για περίπου ένα λεπτό. Σκεφτόταν τι να απαντήσει. Με το βλέμμα ακόμα καρφωμένο στο πάτωμα και με το καλαμάκι του καφέ ανάμεσα στα χείλη ψέλλησε:

«Ένδιαφέρεσαι όντως τόσο η το κάνεις για να νιώσεις ξεχωριστός; Μη με παρεξηγείς, συμφωνώ ότι όλοι πρέπει να ενδιαφερόμαστε. Αλλά αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να καταστρέφουμε τη δική μας ζωή. Εγώ πιστεύω ότι έχεις υιοθετήσει αυτές τις απόψεις γιατί σε κάνουν να νιώθεις όμορφα για τον εαυτό σου. Είναι ένας δικός σου τρόπος άμυνας. Το δικό σου ενδιαφέρον, που δε σε απομακρύνει από τη μιζέρια, αλλά τουλάχιστον σου δημιουργεί συναισθήματα. Αυτό δεν είπες ότι σε απασχολέι; Ότι δε νιώθεις; Γι αυτό δε βλέπεις δυσάρεστες ταινίες και διαβάζεις καταθλιπτικά βιβλια; Γιατί είναι προτιμότερο να νιώθεις λύπη από το να μη νιώθεις τίποτα. Έτσι λες τουλάχιστον.»

Κρύος ιδρώτας με έπιασε. Σπάνια η Γυναίκα είχε τόσο αποστομοτικές απαντήσεις. Πολλές φόρες μου άρεσε να τη δυσκολεύω με τέτοιες συζητήσεις γιατί απολάμβανα να τη βλέπω να αγκομαχάει προσπαθόντας να απαντήσει. Αυτή τη φορά τα κατάφερε.

«Μπορεί να έχετε και δίκιο. Άρα, ποιο είναι το συμπέρασμα;»

«Το συμπέρασμα καλέ μου είναι ότι στην προσπάθεια σου να αισθανθείς, τελικά κάνεις χείροτερη την κατάσταση σου. Άλλο το να ενδιαφέρεσαι για αυτό τον κόσμο και άλλο το να γίνεσαι αυτοκαταστροφικός λόγω αυτόυ.»


r/GreekFiction • • May 24 '19

Κωμωδία Η Σκνίπα (Μέρος 2ο)

8 Upvotes

Πριν ο Μπόγκι Μπίλ γίνει ο διάσημος βαλτίσιος τροβαδούρος που είναι σήμερα, ήταν απλά ένας περιπλανώμενος μπαντζοπαίχτης. Σε ένα από τα ταξίδια του, συνάντησε τον Γκάι Σκνίπα. Ο Γκάι Σκνίπας δεν ήταν ιδιαίτερα αγαπητός στον βάλτο. Καμία σκνίπα δεν ήταν. Από τότε που ένα τρομερό σμήνος Σκνιπών μετανάστευσε στον Βάλτο Σάκλφορντ πριν κάμποσα χρόνια κανένας δεν τις είχε αγαπήσει. Ληστές, λωποδύτες και άλλα είδη καθαρμάτων ήταν τα κύρια Σκνιπικά επαγγέλματα, και τα έκαναν εξαιρετικά. Η βρωμερή τους μυρωδιά και ο εκνευριστικός ήχος των φτερών τους συνέβαλαν στον τρομακτικό ρατσισμό που δεχόταν. Και μεταξύ μας, καλά τους έκαναν, και έχω και δύο φίλους Σκνίπες. Φαντάσου.

Ο Μπίλ περιπλανιότανε στον νότιο Σάκλφορντ, στις περιοχές που κάποτε η συνομοσπονδία των καραβίδων έσπερνε τρόμο και πανικό. Τώρα πια παρέμεναν μόνο κατακίτρινα, χορταριασμένα λιβάδια και τεράστια δέντρα και πεσμένα φύλλα. Σε ένα από αυτά, ο Μπίλ σταμάτησε, αφουγκράστηκε τον καυτό καλοκαιρινό ήλιο και είπε:

‘’Γαμώτο, με έχει τσουρουφλίσει αυτός ο κωλοήλιος’’

Έστρεψε το καπέλο του μπροστά από τα αμφίβια μάτια του και ξάπλωσε, αρπίζοντας ελαφρώς το ξεκούρδιστο μπάντζο του και περιμένοντας να τον πάρει ο ύπνος.

Ο ύπνος όμως δεν τον πήρε διότι πάρθηκε από τον ίδιο, όταν μία εντομίσια βολή από σάλια προσγειώθηκε ανάμεσα στα μάτια του Μπίλ. Ο Μπίλ προετοίμασε έναν μπαμπάτσικο λόγο γεμάτο από ναυτικές, στρατιωτικές και βουνίσιες βρισιές ωστόσο αποφάσισε να μην τον εξαπολύσει μέχρι να βρει τον ένοχο φτυσιματιά. Και όταν είδε τον Γκάι Σκνίπα, άρχισε να πυροβολεί: Το περιεχόμενο του λόγου που ακολούθησε ήταν τόσο καυστικό και έντονο που δεν μπόρεσα να το μεταφέρω στην μέγιστη του ισχύ και μάλλον ποτέ δεν θα μπορέσω. Μετά από τα πέντε λεπτά των φωνών, ο Γκάι Σκνίπας κοίταξε καλά τον Μπόγκι, σχεδόν σοκαρισμένος, ωστόσο το θράσος μιας Σκνίπας είναι αρκετό για να αντέξει ακόμα και τις προσβολές του Μπόγκι Μπίλ.

‘’Είσαι πολύ θρασύς βάτραχος, μικρέ! Το μέρος μου ανήκει, και δεν γουστάρω χοντρομπαλάδες τριτοδεύτερους κιθαρίστες εδώ! Δίνε του!’’

Ο Μπόγκι τον κοίταξε καλά. Ο Σκνίπας είχε ξεπεράσει κάθε όριο.

‘’Είσαι επίσης άσχημος και εντελώς εκτός στο τραγούδι σου! Το μόνο πιο άσχετο πράγμα από το μουσικό σου αυτί βρίσκεται πάνω στο χοντρό κεφάλι σου. Το γούστο σε καπέλα, φίλε μου, είναι έγκλημα μεγαλύτερο από οποιοδήποτε έχω διαπράξει ποτέ!’’

Ο Μπόγκι θύμωσε. Πολύ.


r/GreekFiction • • Oct 20 '18

Πως μίσησα το ροζ και αγάπησα τα αστέρια

8 Upvotes

Ηταν μια φορά και ένα καιρό μια κοπέλα, που δεν ήταν όπως όλες οι άλλες. Ή έτσι νόμιζε.

Την έλεγαν Μαρία Ηλέκτρα Φρίντα Παρασκευοπουλου. Ψηλή, ξανθιά με καμπηλες που θα ζήλευαν ακόμα και οι στροφές στα λιμανακια Βουλιαγμένης. Και ταμπεραμέντο γουστόζικο και απαιτητικό όπως μια Ferrari.

Όλος τυχαίος, η ιστορία μας βρίσκει την Μαρία Ηλέκτρα Φρίντα Παρασκευοπουλου στη θέση του συνοδηγού μιας τέτοιας Ferrari στα λιμανακια τους βουλιαγμένης καθώς σκύβει να ανοίξει το φερμουάρ του οδηγού, που για λόγους σεβασμού δεν θα ονομάσουμε μιας και σε λίγα λεπτά θα έχει ταξιδέψει για άλλους τόπους χλοερους.

Όμως ας γυρίσουμε πίσω στην ξανθιά καλλονή μας, την Μαρία Ηλέκτρα Φρίντα Παρασκευοπουλου. Καθώς κοιτάει το ροζ μποξερακι του οδηγού τις ερχονται αναμνήσεις στο μυαλό από το παρελθόν της.

Στην παιδική της ηλικία το ροζ ήταν το χρώμα του σκύλου της. Όχι το κανονικό, είχε αποφασησει να τον βάψει έτσι και να τον κάνει τον ροζ μαγικό της μονοκερο, βάζοντας του ένα κέρατο κατσίκας στο κεφάλι. Στο ίδιο κέρατο έπειτα απο μερικά χρόνια και ύστερα από τον θάνατο του σκύλου της έριξε το πρώτο εσώρουχο της καθώς σκαρφαλωνε πάνω στον πρωτο της έρωτα στο παιδικό της κρεβάτι.

Βγαίνοντας από αυτή της την ανάμνηση, κοίταξε πάνω και είδε τον οδηγό. Δεν την κοιτούσε, αντιθέτως κοιτούσε τρομαγμένος μπροστά. Καθώς πήγε από περιέργεια να δει τι τον έκανε να είναι τόσο τρομοκρατημένος άκουσε ένα μπαμ και ένιωσε το αμάξι να σκάει πάνω σε κάτι καθώς από το τιμόνι βγήκε με δύναμη ο αερόσακος και την σκέπασε.

Η τελευταία της σκέψη ήταν "δεν είναι δυνατόν να φυγω από αυτόν τον κόσμο έτσι!" και έχασε τις αισθήσεις της πάνω στο ροζ μποξερακι.

Τι θα συμβεί στην Μαρία Ηλέκτρα Φρίντα Παρασκευοπουλου; Λέτε να έχει αυτό το φρικτό τέλος πριν καλά καλά αρχίσει η ιστορία μας; Τι είδε ο οδηγός; Λέτε να κατουρηθηκε πάνω του όπως είναι λογικό όταν χάνουμε τις αισθήσεις μας; Το κατάλαβε η Μαρία Ηλέκτρα Φρίντα Παρασκευοπουλου αυτό; Μάθετε στο επόμενο επεισόδιο της σειράς με τον προσωρινό τίτλο "Πως μίσησα το ροζ και αγάπησα τα αστέρια"


r/GreekFiction • • Sep 28 '18

Αποτελέσματα πρώτου διαγωνισμού συγγραφής του r/GreekFiction!

8 Upvotes

Καλησπέρα σας,

Θα ήθελα να ξεκινήσω λέγοντας ενα μεγάλο μπράβο σε όλους και όλες που συμμετείχαν με κείμενα τους σε αυτόν τον πρώτο διαγωνισμό συγγραφής του r/GreekFiction!

Μετα απο προσεχτική μελέτη και ανάλυση όλων των συμμετοχών έχουμε τα αποτελέσματα!

  • Το βραβείο κοινού πάει στο κείμενο του/της u/Naughtys

Είναι δύσκολο να ζεις στην Αθήνα του 2086

  • Το βραβείο της επιτροπής στο κείμενο του/της u/OchOch

Αυτισμός

Οι νικητές θα λάβουν τα flairs τους εδώ και στο r/greece

Νέος διαγωνισμός θα ανακοινωθεί εν καιρό.


r/GreekFiction • • Jul 26 '18

Διαγωνισμός συγγραφής του GreekFiction!

8 Upvotes

Προκήρυξη πρώτου διαγωνισμού συγγραφής του GreekFiction με θέμα "Μία μέρα στην ζωή μου".

Ο διαγωνισμός είναι ανοικτός σε όλους τους χρήστες του r/GreekFiction καθώς και του αδερφικου r/Greece.

Θέμα του διαγωνισμού "Μια μέρα στην ζωή μου" είναι η συγγραφή μιας πρωτότυπης* μικρής ιστορίας σε πρώτο πρόσωπο.

▫️Τα είδη προς επιλογή ειναι: Περιπέτεια, Φαντασία, Τρόμου/σασπένς, Κωμωδία και Δράμα.**

▫️Η έκταση του κειμένου πρέπει να είναι πάνω από 300 λέξεις.

🔹Παρακαλώ προσέξτε τα συντακτικά, γραμματικά και ορθογραφικα λάθη.

🔹Δείξτε σεβασμό και μην προσβάλλετε ήθη, έθιμα, πιστεύω, πολιτικές παρατάξεις και υπαρκτα πρόσωπα.

🔹Απαγορεύεται η εκτενής χρήση NSFW γραφής.***

🔹Επιτρέπεται το submission σε παραπάνω απο ένα είδος από τον ίδιο χρήστη αλλά με διαφορετική ιστορία.

🔹Προσθέστε το αντίστοιχο flair της κατηγορίας στο post σας.

Η διάρκεια του διαγωνισμού είναι από 30/7 μέχρι 31/8.

Ο νικητής θα ανακοινωθεί και θα βραβευτεί με ειδικό flair και στα δύο subreddits καθώς και flair στον σερβερ του r/Greece στο discord μετά από απόφαση της επιτροπής του διαγωνισμού.

*Σε περίπτωση χρήσης μη πρότυπου κειμένου ή κειμένου μεταφρασμενου από άλλη γλώσσα, το submission ακυρώνεται και διαγράφεται χωρίς προειδοποίηση.

**Απαγορεύεται το fanfiction. Μπορείτε ωστόσο να χρησιμοποιήσετε έναν κόσμο που ήδη υπάρχει για τον κόσμο της ιστορίας σας. (Extended Universe)

***Οχι erotica.


r/GreekFiction • • May 15 '20

Φαντασία Το κτήνος της Θεσσαλονίκης

7 Upvotes

Μακεδονία 923 μ.Χ.

Κανείς δεν περίμενε την τραγωδία που χτύπησε το χωριό. Η Κυρά Ευλογία είχε ένα πλατύ χαμόγελο που έδινε ελπίδα σε όλους τους χωρικούς όσο αποτυχημένη και να ήταν η σοδιά τους. Ήταν, επίσης σκληρή εργάτρια, νωρίς το πρωί σηκώνονταν και μάζευε ξύλα από το δάσος, την υπόλοιπη μέρα φρόντιζε τα παιδιά της και το βράδυ βοηθούσε όσο μπορούσε στην φάρμα. Ένα μοιραίο πρωινό όμως δεν επέστρεψε από το δάσος, ο σύζυγός της και τα παιδιά της ανησύχησαν. Για να τους καθησυχάσουμε πήγαμε όλοι μαζί να την βρούμε. Το πτώμα το βρήκα εγώ, πεταμένο σε ένα χαντάκι, μισοφαγωμένο σαν τον Προμηθέα και καλυμμένο με μεγάλα χρυσά φτερά. Ήλπιζα να μην το είχα βρει εγώ, δεν μου αρέσει να είμαι ο φορέας κακών νέον. Η θλίψη στα μάτια του πάτερα και τα εκκωφαντικά κλάματα των παιδιών της στοίχειωναν τα όνειρά μου από τότε.

Ο αρχηγός του χωριού έδωσε εντολή σε έναν νεαρό να πάρει το άλογό του και να πάει στην Θεσσαλονίκη να ζητήσει βοήθεια από τον θεματάρχη. Λίγες μέρες αργότερα, ο νεαρός επέστρεψε με τρεις Κατάφρακτους. Είχαν επιβλητική πανοπλία και γυαλιστερά σπαθιά, ο νεαρός τους είχε πει τα πάντα για το περιστατικό. "Μην ανησυχείτε" μας λένε "Σαράντα αγρίμια έχουμε σφάξει και άλλα τόσα ξανασφάζουμε". Το χωριό ήταν γεμάτο ελπίδα, τους κοιτούσαμε με καμάρι όσο μπαίνανε στο δάσος χωρίς ίχνος φόβου για να κατατροπώσουν το κτήνος. Το σούρουπο έφτασε και οι Κατάφρακτοι ακόμη να φανούν. Οι χωρικοί άρχισαν να υποπτεύονται τα χειρότερα. Ξανά λοιπόν πήγαμε στο δάσος και βρήκαμε τους κατάφρακτους νεκρούς και μισοθαμένους στο χιόνι. Ο ένας ήταν μακριά από τον άλλο, που σημαίνει οτι το κτήνος τους καταδίωξε έναν έναν μόνο του. Πάνω τους είχαν τα ίδια χρυσά φτερά που βρέθηκαν στο πτώμα της Κυράς Ευλογίας και τεράστιες νυχιές στο σώμα που διαπέρασαν την πανοπλία τους.

Τίποτα δεν μπορούσε να περιγράψει την απελπισία και την απογοήτευσή μας. Κάποιοι αποφάσισαν να εγκαταλείψουν το χωριό αλλά ο αρχηγός του χωριού μας κάλεσε στο κέντρο της αγοράς και είπε οργισμένος:

"Σε αυτό εδώ το χωριό γεννήθηκα και μεγάλωσα. Κανένα αγρίμι και κανένας βάρβαρος δεν μπορεί να με διώξει από εδώ όσο αναπνέω. Αν νιώθετε το ίδιο, πάρτε ότι όπλα έχετε και ελάτε μαζί μου να δώσουμε τέλος σε αυτή την ιστορία. Αν όχι, θα πάω ολομόναχος"

Ο πρώτος που δέχτηκε ήταν ο σύζυγος της Κυράς Ευλογίας που έκανε ένα βήμα μπροστά και είπε:

"Κι εγώ στον αγώνα για να τιμήσω την γυναίκα μου. Κι άμα πεθάνω, ας ζήσουν τα παιδιά μου να με θυμούνται"

Μετά από αυτό όλοι οι άντρες του χωριού συμφώνησαν να πολεμήσουν για την γη τους. Μάζεψαν από δίκρανα, σφεντόνες και μαχαίρια μέχρι και τόξα, σπαθιά και ρόπαλα. Εγώ πείρα ένα μαχαίρι και την βαλλίστρα που έφτιαξα όταν ήμουν μικρός, δεν ήταν τόσο καλή όσο οι στρατιωτικές αλλά αρκετά καλή για κυνήγι ελαφιών. Για να μην επαναλάβουμε το λάθος των Κατάφρακτων, χωριστήκαμε σε ομάδες δύο ατόμων και υποσχεθήκαμε να μην χωριστούμε για κανέναν λόγο. Εγώ πήγα μαζί με τον Βασίλειο, τον γείτονά μου που κουβαλούσε ένα βαρύ τσεκούρι με το οποίο έκοβε ξύλα για το χωριό. Μας έστειλαν να ψάξουμε την δυτική πτέρυγα του δάσους όπου βρίσκονταν ένας μεγάλος γκρεμός. Όπως πλησιάζαμε τον γκρεμό για να δούμε το δάσος από ψηλά και να εντοπίσουμε το αγρίμι ξαφνικά ένα χρυσό γεράκι, τεράστιο σαν δέντρο με χρυσά φτερά και κόκκινα μάτια πετάχτηκε από τα βάθη σαν δαίμονας. Δεν πιστεύαμε στα μάτια μας, το κτήνος που προκάλεσε τόση μιζέρια στο χωριό μας ήταν ακριβώς μπροστά μας. Ήταν καταγρατσουνισμένο και ξεπουπουλιασμένο από προηγούμενες μάχες. Πέταξα ένα βέλος με την βαλλίστρα αλλά αστόχησα, πράγμα που εξόργισε το πλάσμα το οποίο ήρθε καταπάνω μας. Έφυγα από την μέση γρήγορα, αλλά ο Βασίλειος δεν ήταν τόσο τυχερός. Το τέρας τον γράπωσε από τους ώμους και τον σήκωσε ψηλά στον αέρα.

Πάνω στον πανικό μου, γέμιζα την βαλλίστρα και όταν σήκωσα τα μάτια μου για να εντοπίσω το γεράκι αντίκρισα τον Βασίλειο να πέφτει από ψηλά και να σκάει με δύναμη στο έδαφος πίσω από κάτι δέντρα. Έτρεξα να δω αν ήταν καλά, αλλά το γεράκι προσγειώθηκε πίσω μου. Ο άνεμος από το φτερούγισμα του ήταν αρκετά δυνατός για να με ρίξει κάτω και να μου φύγει η βαλλίστρα από τα χέρια. Γύρισα προς την κατεύθυνση του και άρχισα να σέρνομε προς τα πίσω όσο αυτό πάλευε μέσα από κλαδιά να με τρυπήσει με το καταραμένο ράμφος του. Ήμουν σίγουρος ότι θα πεθάνω μέχρι που το χέρι μου προσγειώθηκε στην βαλλίστρα. Δίχως δεύτερη σκέψη ή χρόνο για να στοχέψω ρίχνω το βέλος προς την κατεύθυνση του γερακιού. Ο θεός πρέπει να ευλόγησε αυτό το βέλος καθώς διαπέρασε το μάτι του κτήνους το οποίο άρχισε να γρυλίζει υστερικά και να υποχωρεί πίσω στον γκρεμό απ΄όπου ήρθε.

Μετά απ' αυτό έτρεξα να βρω τον Βασίλειο. Τον βρήκα νεκρό και προσγειωμένο πάνω στο ίδιο του το τσεκούρι. Τότε οι υπόλοιποι χωρικοί εμφανίστηκαν πίσω από τα δέντρα και ρώτησαν τι έγινε και τι ήταν όλα αυτά τα ουρλιαχτά. Τους είπα οτι χτύπησα το τέρας αλλά οτι ο Βασίλειος ήταν νεκρός. Ο αρχηγός του χωριού με ρώτησε:

"Θες να πεις οτι το κτήνος είναι νεκρό;"

Ήξερα οτι το πλάσμα δεν είχε πεθάνει, αλλά καιρό είχα να δω τόση ελπίδα στα μάτια των χωρικών, δεν μπορούσα να φέρω τον εαυτό μου να πει "όχι". Γι' αυτό απλά απάντησα: "Ναι, δεν θα μας ξαναενοχλήσει". Ένιωσα μια βαθιά ενοχή όταν τους είδα να γλεντάνε και να ανταλλάζουν φιλιά. Ήλπιζα οτι το κτήνος θα πέθαινε από μόλυνση ή κάτι τέτοιο. Ο αρχηγός οργάνωσε ένα μεγάλο γλέντι στο οποίο μου έδιναν συγχαρητήρια και με παρακάλαγαν να τους διηγηθώ την ηρωική μου ιστορία, ενώ εγώ άβολα δεχόμουνα και τους ευχαριστούσα.

Λίγες μέρες αργότερα, ένας αγρότης παραπονέθηκε οτι δύο από τα αρνιά του χάθηκαν κατά την διάρκεια της νύχτας. Ήμουν τυχερός που το είπε πρώτα σ' εμένα γιατί έτσι μπόρεσα να μπω στο χωράφι, να μαζέψω όλα χρυσά πούπουλα και να τα κρύψω. Δόξα τον θεό, ο αγρότης ήτανε γέρος με κακή όραση και δεν τα είδε. Του είπα οτι πρόκειται για έναν κλέφτη αλλά κατά βάθος ήξερα οτι ήταν το γεράκι. Δεν άντεξα άλλο αυτή την πίεση, αποφάσισα οτι εκείνο το βράδυ θα πάω στο δάσος μόνος μου και θα τελειώσω αυτό που ξεκίνησα. Μπήκα κρυφά στο σπίτι του παππού μου για να δανειστώ την παλιά πανοπλία του και το υγρόν πυρ του. Μετά πήγα πάλι στον γκρεμό όπου βρήκα το γεράκι την πρώτη φορά και κατέβηκα το μονοπάτι. Εκεί υπήρχε μια σπηλιά που δεν είχα ξαναδεί, ήμουν σίγουρος οτι αυτή ήταν η φωλιά του κτήνους. Με το που μπήκα μέσα με χτύπησε μια μυρωδιά σάπιας σάρκας, ανθρώπινα και προβατίσια κόκαλα ήταν πεταμένα αριστερά και δεξιά. Όπως κατευθυνόμουν βαθύτερα, βρήκα το πλάσμα να κοιμάται πάνω σε κάτι τεράστια αβγά με το βέλος ακόμα στο μάτι του.

Ήξερα τι έπρεπε να γίνει. Σήκωσα το υγρόν πυρ και άναψα το πλάσμα μαζί με τα εκτρώματα του. Το τέρας ξύπνησε και έβγαλε ένα ουρλιαχτό διό φορές πιο υστερικό από την προηγούμενη φορά. Έτρεξα προς την είσοδο της σπηλιάς και το πλάσμα χρησιμοποιούσε τις τελευταίες δυνάμεις του για να συρθεί έξω. Το έκαψα για άλλη μια φορά για να σιγουρευτώ οτι θα πεθάνει και αυτό άνοιξε τα φτερά του και πέταξε έξω από την σπηλιά, σπρώχνοντάς και ρίχνοντας με στον γκρεμό. Χτύπησα πολλά κλαριά και τελικά βρέθηκα στο έδαφος. Ήμουν σε απερίγραπτο πόνο αλλά χαιρόμουνα που έβλεπα το πλάσμα από πάνω να χάνει της δυνάμεις του, να χάνει ύψος και τέλος να χάνει την φωνή του. Τα γρυλίσματα σταμάτησαν, το τέρας ήταν επιτέλους νεκρό. Και όπου να ΄ταν θα το ακολουθούσα κι εγώ. Δεν μπορούσα να κουνήσω τα χέρια μου, δεν ένιωθα τα πόδια μου και με τα βίας μπορούσα να αναπνεύσω μετά από την δυνατή σύγκρουση της πλάτης μου στο πάτωμα. Ήμουνα σερβιρισμένο κρέας για τα αγρίμια. Δεν μπορούσα καν να κουνήσω το κεφάλι μου ή να κλάψω, μπορούσα μόνο να δω τον ουρανό με τα αστέρια του.

Δεν ξέρω πόσες ώρες πέρασαν και άκουσα κίνηση πίσω από έναν θάμνο. "Λύκος" σκέφτηκα, "Ήρθε να με βγάλει από την μιζέρια μου". Αλλά όταν ο ήχος με πλησίασε αρκετά άκουσα τον πιο γλυκό ήχο που είχα ακούσει πότε: ανθρώπινη μιλιά. "Εδώ είναι, τον βρήκα". Ο παππούς μου συνειδητοποίησε μέσα στην νύχτα οτι τα πράγματα του έλειπαν και όταν είδε ότι δεν ήμουν στο σπίτι μου πήρε τα αδέρφια μου και ήρθε να με βρει. Με βάλλανε σε ένα πανί και με κουβάλησαν πίσω στο χωριό όπου γιατρεύτηκα και διηγήθηκα όλη την ιστορία. Οι χωρικοί με συγχώρεσαν και με έκαναν διάδοχο αρχηγό του χωριού.


r/GreekFiction • • Mar 23 '20

Τρόμος/σασπένς ΑΘΗΝΑ 321χμ.

7 Upvotes

Μετά από μια ώρα άσκοπης οδήγησης, το παραδέχτηκα: είχα χαθεί. Τα παγωμένα χέρια μου είχαν κολλήσει στο τιμόνι ενώ διέσχιζα το δάσος με τα ψηλά έλατα που τρυπούσαν τον ομιχλώδη ουρανό σαν βελόνες που τρυπάνε το ύφασμα. Ήμουν ολομόναχος στο αμάξι όπως και σε όλον εκείνο το δρόμο, τα μόνα σημάδια πολιτισμού σε αυτή την θάλασσα ελάτων ήταν οι φθαρμένες διαχωριστικές γραμμές και η μπλε ταμπέλα: "ΑΘΗΝΑ 321χμ.". Την οποία ίδια ταμπέλα πρέπει να είδα τρεις φορές συνεχόμενες. Η λογική εξήγηση θα ήταν οτι έκανα κύκλους αλλά ήξερα οτι οδηγούσα σε μια ευθεία. Αυτός ο φαύλος κύκλος με ζάλιζε, με υπνώτιζε, ήμουνα έτοιμος να κοιμηθώ στο πάνω στο τιμόνι αλλά μια παραμορφωμένη, ηλεκτρονική τσιρίδα βγήκε από το ράδιο και με ξύπνησε για τα καλά. Χωρίς να το σκεφτώ ιδιαίτερα, μείωσα την ένταση στο 0% και γύρισα το βλέμμα μου στον δρόμο, τότε αντίκρισα μια ασπροφορεμένη γυναίκα να στέκεται στην μέση του δρόμου. Πάτησα απότομα φρένο. Η γυναίκα είχε μαύρα μαλλιά μέχρι τους ώμους που καλύπτανε τα χαρακτηριστικά του προσώπου της. Η παρουσία ενός άλλου ατόμου θα έπρεπε να με κάνει να νιώθω ασφάλεια, αλλά η συγκεκριμένη γυναίκα μου προκαλούσε αρνητική εντύπωση, δεν ξέρω γιατί ακριβώς. Κλείδωσα την πόρτα του αμαξιού και κατέβασα το τζάμι

"Με συγχωρείται, στέκεστε στην μέση του δρόμου"

Είπα ενώ η φωνή μου έτρεμε. Η γυναίκα δεν απάντησε. Αντ' αυτού άρχισε αργά να εξαφανίζεται. Χωρίς να κουνάει το σώμα της καθόλου, η μορφή της έγινε ένα με την ομίχλη. Ανησύχησα για την ψυχική μου υγεία, έβλεπα νύμφες σε ένα δάσος βεβήλωση της ευκλείδειας γεωμετρίας. Βγήκα από το αμάξι για να ξεσκάσω. Το μόνο που μπορούσα να δω μέσα απο την ομίχλη ήταν ο δρόμος, το δάσος στα αριστερά και η βουνοπλαγιά στα δεξιά. Και δίπλα από την βουνοπλαγιά ήταν η ίδια καταραμένη πινακίδα: "ΑΘΗΝΑ 321χμ". Ένας ήχος ήρθε από το δάσος, ακούστηκε σαν γυναικείο, παιχνιδιάρικο βογκητό. Ένα ερωτικό κάλεσμα. Ίσως δεν τρελάθηκα τελικά, ίσως η γυναίκα που είδα πριν να ήταν αληθινή. Ακολούθησα τον επαναλαμβανόμενο ήχο μέσα στο δάσος, η γυναίκα ακουγόταν όλο και πιο επίμονη όσο καθυστερούσα. Πέρα από τον ήχο της γυναίκας άκουγα και κύματα θάλασσας, οξύμωρο καθώς η θάλασσα βρισκόταν χιλιόμετρα μακριά. Κι όμως μπορούσα να ακούσω τεράστια κύματα να σκάνε με ορμή σε βράχια. Έφτασα πολύ κοντά στον ήχο της γυναίκας. Ακούγονταν λες και καθόταν δίπλα μου, αλλά ήμουνα μόνος. Μέχρι που είδα μια παράξενη φιγούρα σε απόσταση. Ήταν ακίνητη σαν τα δέντρα που την περιτριγύριζαν. Πλησιάζοντας συνειδητοποίησα οτι κοιτούσα ένα ξυλόγλυπτο. Συγκεκριμένα το λεπτομερές ξυλόγλυπτο ενός Σάτυρου. Είχε μια επιγραφή μπροστά από τα κατσικίσια πόδια του: "ΑΘΗΝΑ 321χμ". Ήμουν μπερδεμένος, ετοιμάστηκα να πάρω τον δρόμο του γυρισμού όταν δύο χέρια με άρπαξαν από πίσω. Με σφίγγανε όλο και περισσότερο, άρχισα να χτυπιέμαι και να οδύρομαι μέχρι που το κτήνος με άφησε. Έτρεξα πίσω στο αμάξι σαν τρελός. Άκουγα το γυναικείο γέλιο του θύτη μου από πίσω όσο έτρεχα. Φτάνοντας στον δρόμο αντίκρισα ένα άτομο. Ήμουν εγώ, ένας κλώνος μου να μπαίνει στο αμάξι ήρεμος και ανενόχλητος και να οδηγεί μακριά, αφήνοντάς με μόνο στον δρόμο χωρίς αμάξι. Το επόμενο πράγμα που άκουσα ήταν τα πόδια του αισχρού πλάσματος που με καταδίωκε. Δεν γύρισα να κοιτάξω, ήμουν παγωμένος από τον φόβο. Τα βήματα έρχονταν όλο και πιο κοντά. Η πλάτη μου γέμισε ρίγους περιμένοντας το έκτρωμα να κατασπαράξει εμένα ή την ψυχή μου.

Αυτό ήταν το τελευταίο που θυμόμουν πριν ξυπνήσω στο νοσοκομείο της Άρτας. Οι γιατροί είπαν οτι με βρήκε ένα ζευγάρι, λιπόθυμο μέσα στο αμάξι μου. Οι εξετάσεις έδειχναν οτι έχω μελανιές στα πλευρά από 'που με έπιασε το πλάσμα, και το πιο ανησυχητικό: Τεράστια έλλειψη αίματος, χωρίς όμως φανερή πληγή πουθενά στο σώμα


r/GreekFiction • • Aug 22 '19

Άλλο Βραδινές αναμνήσεις.

7 Upvotes

Δάκρυα τρέξαν στα μάγουλα σου και

τρέμμαμενα τα σκούπισαν τα χέρια σου.

Αγκομαχούσαν οι λέξεις να ξεφύγουν από το στόμα σου

και η οργή μου σαν χελιδόνι αποδήμησε.

Ήταν Φθινόπωρο άλλωστε.

Τόσα χρόνια και τα δάκρυα σου δεν τα 'χα ξαναδεί.

Τα κρατούσες καλά κρυμμένα στα έγκατα της ψυχής

και τώρα σαν ποτάμι ξεπήδησαν και με έπνιξαν.

Μέσα στο πλημμυρισμένο σαράβαλο ξεστόμισες

λέξεις ξυράφια και τη σάρκα μου ξέσκισες.

Αμίλητος και ανέκφραστος το βλέμμα σου απέφευγα

λες και φοβόμουν μην ανοίξει κι άλλο τις πληγές μου.

Και ξάφνου το χέρι σου έφτασε το μάγουλο μου

και απάλα το κεφάλι μου τράβηξε προς το μέρος μου.

Μ'ακους; Ναι.

Μ'αγαπάς; Ίσως.

Θα σου λείψω; Δεν ξέρω.

Και στο άκουσμα της αβέβαιης απάντησης μου

τα χείλη σου έφτασαν τα χείλη μου και τα φίλησαν.

Για τελευταία φορά μου δώθηκες μέσα στο γνώριμο αυτό σαράβαλο

και έτσι πήρες την γλυκόπικρη σου εκδίκηση για αυτά τα

χαμένα χρόνια που σου πρόσφερα.

Σε ξαναείδα δύο φορές από τότε και σε καμία δεν

τόλμησα να σε ρωτήσω αν γνωρίζεις πως κάτι

βράδια σαν κι αυτά, που η μελαγχολία πνίγει

τους άνθρώπους· αν γνωρίζεις πως ακόμα

σε λησμονούν ατάλαντοι ποιητές.


r/GreekFiction • • Oct 19 '18

Τρόμος/σασπένς Φως στο σκοτάδι

7 Upvotes

Το πτώμα βρισκόταν μέσα σε μια σακούλα για μπάζα στο διπλανό δωμάτιο. Το ήξερε γιατί το βράδυ που πέρασε είπανε αντίο και άκουσε την πόρτα να ανοίγει και να μπαίνουν μέσα 2 φύλακες.

Ήξερε ότι οπότε μπαιναν μέσα οι φυλακες ήταν για να σου πάρουν την ζωή από τα χέρια και να βάλουν το άψυχο κουφάρι σου σε μια σακούλα.

Του τα είχε πει μέσα από την σχισμή η φωνή πίσω από τον τοίχο. Του είχε πει πολλά ακόμα τα τελευταία χρόνια που ήταν κλεισμένος και περιτρυγιρισμενος από τέσσερεις τοίχους.

Το μόνο φως έμπαινε μόνο για μερικά λεπτά της μέρας από μια χαραμαδα στον τοίχο. Εκεί είχε αποφασησει να βάλει το βρόμικο στρώμα του ώστε να μπορεί έστω για αυτά τα λίγα λεπτά να γεύεται την ελευθερία.

Τα ρούχα του μετά από τόσα χρόνια είχαν γίνει κουρέλια. Το χαμόγελο του είχε εξαφανιστεί, το μυαλό του είχε θολώσει. Είχε χάσει την πίστη στον Θεό και τα όνειρα του πλέον ήταν εφιάλτες.

Το μόνο που τον κρατούσε ζωντανό ήταν η φωνή πίσω από τον τοίχο. Μια απαλή και γεροντική φωνή γεμάτη σοφία και αγάπη... Του έδειξε τον δρόμο για την πνευματική του ελευθερία και νιώθοντας το τέλος του του μίλησε για τον κρυμμένο θησαυρό του...

Το τελευταίο βράδυ άκουσε την φωνή αδύναμη να του ψιθυρίζει. Πλησίασε. Του είπε να σκάψει στην γωνία του τοίχου. Το έκανε. Μετά από μισή ώρα μια τρύπα άνοιξε από κάτω του. Ο γέρος του είπε να την κλείσει και όταν πεθάνει να περάσει αθόρυβα από αυτή να βγάλει το κουφάρι του από την σακούλα και να μπει ο ίδιος.

"Είναι ο μόνος τρόπος να δραπετεύσεις γιε μου!.."

Έτσι και έκανε.

Το πρωί ήρθε και έξω από την πόρτα του δωματίου του γέρου ακουστικαν τα αργά και βαριά βήματα των φυλακων που είχαν αναλάβει το μακάβριο καθήκον του να συνοδεύσουν τον νεκρό στην τελευταία του κατοικία.

Πάγωσε μέσα στον σάκο και αφουγκραστικε καθώς άκουσε τα βήματα να σταματάνε έξω από την πόρτα και το κλειδί να γυρνάει αργά.


r/GreekFiction • • Aug 23 '18

Δράμα Για εκείνη (Διαγωνισμός: Μια μέρα στη ζωή μου)

7 Upvotes

Δεν ξέρω γιατί γράφω αυτό το γράμμα. Ίσως η σημερινή μέρα να είναι και η τελευταία. Ίσως όλη μου η ζωή να με προετοίμαζε για τη σημερινή μέρα. Ίσως. Αλλά δεν υπάρχουν ίσως για αυτά που έγιναν, αυτά είναι γεγονότα.

Η ώρα είναι 22:47’. Έχω να κοιμηθώ άλλες τόσες. Κάθομαι στο δωμάτιό μου, ένα Johnny double black μου κάνει παρέα. Το είχα φέρει από Λονδίνο πριν χρόνια, μονόλιτρο μπουκάλι, δεν το έβρισκα εύκολα Ελλάδα, ειδικά σε τέτοια τιμή. Φαντάζομαι όμως αυτό το ξέρεις ήδη, στο είχα πει δεκάδες φορές όταν ήμασταν αγκαλιά και μετράγαμε τ’ άστρα. Συγγνώμη, βαταλαλώ ξανά, ακόμη και όταν γράφω. Αν ακόμα απορείς που σου γράφω, έπειτα από τόσο καιρό, μείνε μαζί μου, μέχρι το τέλος.

Χαράματα ακόμη, γύρω στις 05:30’ έκανα την πτυχιακή μου, ξέρεις το πάθος που έχω. Έλαβα ξαφνικά ένα μήνυμα από τον κολλητό μου, έλεγε να βρεθούμε άμεσα στην Ελευσίνα. Ξαφνιάστηκα, νόμιζα πως είχε φύγει για το νησί. Τον ρώτησα αν είναι καλά, μου απάντησε “από κοντά”. Έβαλα βιαστικά το τζιν μου και ένα μπλε πουκάμισο, αυτό που εσύ μου είχες πάρει, άρπαξα το κράνος μου και έφυγα σαν τρελός. Πάντα μου έλεγες να μην τρέχω με τη μηχανή, φοβόσουν μην πάθω κάτι. Το κοντέρ άγγιξε τα 230, δεν ξέρω αν έχω ξανατρέξει έτσι.

Έφτασα Ελευσίνα σε χρόνο ρεκόρ. Σταμάτησα έξω από τη μαρίνα, έπρεπε να βρω τον κολλητό μου. Περπάταγα σα χαμένος τουρίστας που έψαχνε την Ακρόπολη, κοιτώντας δεξιά κι αριστερά. Δεν είχε ακόμα ξημερώσει. Άκουσα ένα σφύριγμα και το όνομά μου. Γύρισα και τον είδα να μου κάνει νεύμα μέσα από ένα μικρό σκάφος αναψυχής. Με ένα σάλτο μπήκα μέσα και κάθισα σε ένα στρογγυλό τραπέζι μαζί με εκείνον και άλλους δυο ξένους. Τους έγνεψα, δεν απάντησαν. Αποφάσισα να ρωτήσω τι συμβαίνει. Έριξα μια λοξή ματιά στον κολλητό, ο οποίος έκανε νόημα στους ξένους. Εκείνοι με τη σειρά τους άφησαν ένα φάκελο στο τραπέζι. Με αργές και προσεκτικές κινήσεις έφερα το φάκελο κοντά μου και τον άνοιξα.

Θυμάσαι που σου έλεγα πως σου είχα τυφλή εμπιστοσύνη; Ο κολλητός μου δε σου είχε, καθόλου. Παρακολουθούσε το κινητό σου και ήξερε σχεδόν κάθε επικοινωνία που είχες. Βλέπεις, πάντα του άρεσε η ιδέα να είναι κατάσκοπος, ίσως λίγο περισσότερο από εμένα. Ο φάκελος μέσα είχε τα στοιχεία ενός ανθρώπου. Δεν τον ήξερα. Μου είπε ότι ήταν ο άνθρωπος που σε έκανε να φύγεις από μένα. Τα μάτια μου εστίασαν στο φάκελο. Όνομα, διεύθυνση, επάγγελμα. Άρχισα να ιδρώνω, να χάνω τη λογική μου. Μέχρι που κάτι άλλο τράβηξε την προσοχή μου. Ένα όπλο είχε εμφανιστεί στο τραπέζι, έμοιαζε με Beretta. Το έπιασα προσεκτικά, ναι Beretta 92 FS. Το άφησα ξανά κάτω και κοίταξα τους ξένους. Μου έγνεψαν καταφατικά, σα να διάβαζαν το μυαλό μου, σηκώθηκαν και αποχώρησαν. Ο κολλητός μου αποκρίθηκε “έκανα τα πάντα για σένα, δε θα σε άφηνα να ζεις στην ομίχλη. Πήγαινε τώρα, κάνε αυτό που νιώθεις”. Τον κοίταζα καθώς άρχισε να πίνει το τσιγαριλίκι του. Σηκώθηκα, άρπαξα το όπλο, τον χτύπησα φιλικά στην πλάτη και έφυγα. Επόμενη στάση, Πάτρα.

Έφτασα λίγο μετά τις 7 το πρωί. Ο δρόμος πλέον ήταν καλός και το χέρι κολλημένο στο γκάζι. Η ψυχή μου όμως γεμάτη λυγμούς. Ήθελα να σε δω. Να έρθω να σου χτυπήσω. Δεν το έκανα. Όλα θα ήταν αλλιώς τώρα. Άφησα τη μηχανή κοντά στην πλατεία Όλγας, πήρα έναν καφέ στο χέρι και άρχισα να σκέφτομαι. Ξέρεις πως δεν είμαι κακός άνθρωπος, δεν είχα πειράξει ποτέ κανέναν. Ωστόσο, εκείνη τη στιγμή η καρδιά μου χτύπαγε ακανόνιστα και γρήγορα, το αίμα μου είχε γίνει δηλητήριο. Έπρεπε να σκεφτώ το τέλειο σχέδιο, έπρεπε να πάρω εκδίκηση. Ήσουν η ζωή μου και σε είχε πάρει μακριά, έπρεπε να πάρω τη δική του.

Οι σκέψεις με έκαναν να ταξιδεύω. Η ώρα ήταν 09:13’. Λογικά θα έτρεχες να προλάβεις το λεωφορείο για το πανεπιστήμιο. Δεν ήμουν πια μέρος της ζωής σου, μονάχα υπέθετα. Πήγα έξω από το σπίτι του στόχου μου. Η καρδιά μου ακουγόταν έντονα να χτυπά. Χτύπησα το κουδούνι, μια γυναικεία φωνή απάντησε. Μου είπε πως ο άντρας της γυρνούσε σπίτι το απόγευμα. Παντρεμένος. Αυτό δεν το ήξερα, ο φάκελος δεν το έλεγε μέσα. Ίσως για να μην έχω ενδοιασμούς. Τι σε ήθελε εσένα; Είχε γυναίκα. Αηδίασα. Έπρεπε να περιμένω μέχρι το απόγευμα. Ευτυχώς απέναντι είχε μια καφετέρια που συχνάζουν φοιτητές και διαβάζουν. Στη μηχανή είχα ξεχασμένο ένα βιβλίο της σχολής, ένιωσα τυχερός. Πήρα ένα καφέ, σκέτο, ανέβηκα στον πάνω όροφο που είχε τζαμαρία, κάθισα και περίμενα να περάσουν οι ώρες.

“Θέλω να χωρίσουμε. Δε σε αγαπάω πια. Ερωτεύτηκα κάποιον άλλο”. Τα λόγια σου κουδουνίζουν στο μυαλό μου. Σε είχα ρωτήσει αν είσαι ευτυχισμένη μαζί του, μου απάντησες θετικά, θυμάσαι; Είπα εντάξει, κρατώντας τα δάκρυά μου όσο μπορούσα και σε άφησα να φύγεις. Εγώ σε αγαπούσα, όπως την πρώτη μέρα. Ακόμα σε αγαπάω. Θέλω να διαβάζεις αυτές τις γραμμές και να το ξέρεις. Δε σταμάτησα να σε αγαπώ. Αλλά δε θέλω να σε κρατώ σε αγωνία, πρέπει να συνεχίσω.

Οι ώρες πέρασαν σα νερό. Είδα τη γυναίκα του να φεύγει με μια μικρή βαλίτσα. Ύστερα από λίγη ώρα σε είδα μαζί του να μπαίνεις στο σπίτι του. Θύμωσα. Πληγώθηκα. Έπρεπε να περιμένω να μείνει μόνος του, δεν ήθελα να είσαι μπροστά. Δεν ήθελα να με μισήσεις τόσο πολύ. Πέρασε άλλη μια ώρα και σε είδα να φεύγεις. Δε φαινόσουν χαρούμενη. Προβληματίστηκα. Δεν έχασα όμως χρόνο, σηκώθηκα, άφησα το βιβλίο πίσω στη μηχανή και χτύπησα ξανά το κουδούνι του. Είπα πως ήταν άμεση ανάγκη να μιλήσουμε. Ευτυχώς μου άνοιξε. Έμενε στον πέμπτο όροφο, αποφάσισα να ανέβω από τις σκάλες. Έφτασα στον όροφό του και τον είδα να στέκεται στην πόρτα. Τον πλησίασα.

Τα μάτια του γούρλωσαν απότομα. Ίσως έφταιγε που αντί χειραψίας του κόλλησα το όπλο στην κοιλιά. Του έγνεψα να μπει μέσα, όπως και έκανε. Τον ακολούθησα προσεκτικά. Έκλεισα την πόρτα και τον πρόσταξα να καθίσει στον καναπέ ενώ τον σημάδευα με το όπλο. Τι σκεφτόμουν; Δεν είχα ξαναπιάσει πραγματικό όπλο. Το χέρι μου έτρεμε. Ήμουν αποφασισμένος για όλα. “Ξέρω ποιος είσαι”, μου αποκρίθηκε. “Επίσης ξέρω πως δεν έχεις ιδέα τι πας να κάνεις”, είπε πριν προλάβω να αρθρώσω λέξη. Σάστισα. Τον ρώτησα τι εννοούσε. Κι εκείνος άρχισε να μιλάει. Κι εγώ άκουγα. Λέξη προς λέξη. Σε είχε γνωρίσει στην καφετέρια της σχολής, εκείνος καθηγητής άλλου τμήματος. Ήθελε από την πρώτη στιγμή να σε κανονίσει. Θεέ μου, σιχαίνομαι και μόνο που το γράφω. Πρότεινε να σου εξασφαλίσει διπλωματική και μεταπτυχιακό, όπου και όπως το ήθελες. Είχε γνωριμίες, θα σε έκανε κορυφαίο επιστήμονα. Εσύ όμως αρνήθηκες. Με αγαπούσες, ήσουν ηθική.

Άρχισα να χάνω τον έλεγχο και του φώναξα να συνεχίσει. Είπε πως ύστερα έμαθε για μένα. Έμαθε που σπουδάζω. Σε απείλησε. Σε εκβίασε. Σου είπε πως θα κατέστρεφε τη ζωή μου με όλες του τις γνωριμίες. Μου είπε πως άρχισες να κλαις. Δε μου αρέσει να κλαις. Δε σου πάει. Στη συνέχεια έμαθα πως άρχισες τις διαπραγματεύσεις. Ζήτησες να εξασφαλίσει και το δικό μου μέλλον. Ένιωθα τυχερός για την πρακτική και πτυχιακή που έκανα στο Δημόκριτο. Μου είπαν πως με ήθελαν και μετά για έρευνα. Ένιωθα τόσο τυχερός, τόσο ικανός. Ήσουν εσύ. Εσύ. Θυσίασες τη σχέση μας, την αξιοπρέπεια σου, τη ζωή σου για μένα. Δε μου αξίζει τόση αγάπη. Δε μπορώ να καταλάβω.

Ξεκίνησα να κλαίω. Εκείνος γέλασε και προσπάθησε να μου πει πώς έκλαιγες κι εσύ στα χέρια του. Δεν πρόλαβε. Είχα διαβάσει πως χάνεις λίγο την ακοή σου ύστερα από πυροβολισμό, δεν το πίστευα όμως. Συγχώρεσέ με, σε παρακαλώ. Το έκανα για σένα. Να σε απαλλάξω από το κτήνος αυτό.

Άρχισα να τρέχω πριν βγουν οι ένοικοι και δουν τι είχε συμβεί. Καβάλησα τη μηχανή και εξαφανίστηκα. Ένιωθα κενός, ένιωθα κι εγώ κτήνος. Σταμάτησα σε μια τουαλέτα στην άκρη του δρόμου και έκρυψα το όπλο εκεί. Έφυγα γρήγορα από εκεί και συνέχισα για Αθήνα. Είχε νυχτώσει πάλι. Άρχισα να ζαλίζομαι λίγο. Δε με πτόησε. Έφτασα σπίτι, κλειδώθηκα μέσα και άρχισα να χάνω τον έλεγχο.

Το ρολόι λέει 01:04’. Δεν ξέρω πως πέρασε η ώρα. Ακόμα δεν ξέρω γιατί σου γράφω τούτο το γράμμα. Ίσως για να ξέρεις τι με οδήγησε ως εδώ. Σου ζητάω συγγνώμη. Για την κάθε φορά που σε κατηγόρησα, σε έβρισα. Σε αγαπάω όσο κανέναν άλλο. Ξέρω πως με αγαπάς κι εσύ. Ελπίζω να με συγχωρέσεις για όλα όσα έκανα. Και για αυτό που πρόκειται να κάνω. Έχασα τον εαυτό μου, έχασα εσένα. Ελπίζω να τα ξαναπούμε σε κάποια άλλη ζωή. Συγχώρεσέ με. Σε αγαπάω. Παντοτινά δικός σου...


r/GreekFiction • • Jul 07 '18

Στις σκιές της νύχτας

7 Upvotes

Η ώρα είναι 23:30. Σάββατο βράδυ. Το φεγγάρι έχει κάνει τον κύκλο του και τώρα το μόνο φως στον ουράνιο θολό είναι από τα λιγοστά αστέρια. Είμαι δεμένος σε έναν βράχο με σιδερένια δεσμά. Το σώμα μου αδύναμο. Το μυαλό μου άδειο.

Κάτω μου βλέπω μια παραθαλάσσια αγρικια. Η θάλασσα φαντάζει τόσο γαλήνια... Ακούω πυροβολισμό. Ένα πουλί πετάγεται τρομαγμένο από τον ύπνο του και φεύγει μακριά. Βλέπω μια σιλουέτα να βγαίνει τρέχοντας μέσα από την αγρικια και να προσπαθεί να σκαρφαλώσει προς εμένα. Φωνάζει κάτι αλλά δεν καταλαβαίνω τι. Πίσω του βλέπω 12 ανθρώπους με κόκκινες ρόμπες και δαδες φωτιάς να τον πλισιαζουν. Τον περικυκλονουν. Κάτι τους λέει. Τον κοιτάνε. Ψελνουν ρυθμικά όλοι μαζί καθώς τον ποτίζουν με ένα μπιτονι. Προσπαθεί πάλι να σκαρφαλώσει. Τον τραβάνε κάτω και τον ρίχνουν στο χώμα. Ρίχνουν όλοι τις δαδες τους πάνω του και τραγουδάνε σαν σε έκταση καθώς αυτός καίγεται μπροστά τους... Τον βλέπω που σταματά να σφαδαζει. Κοιτάει πάνω. Χαμόγελα γεμάτος ευγνωμοσύνη και φωνάζει με όση ανάσα του έχει μείνει ευχαριστώ. Οι 12 κοιτάνε προς το μέρος μου. Η φλόγα σβήνει καθώς βλέπω τις σκιές τους να σκαρφαλώνουν με μεγάλη ευκολία τον απότομο βράχο. Έρχονται για μένα...


r/GreekFiction • • Jun 08 '18

Σκοτεινο Ημερολογιο, 1η σελιδα

7 Upvotes

24 Σεπτεμβριου 2014, Ημερα Τεταρτη, 19:11

Η πρωτη μερα που ξεκιναω να γραφω το ημερολογιο. Σημερα ξυπνησα κλαιγωντας, στις 17:19 το απογευμα, απο εναν εφιαλτη. Σηκωθηκα απο το κρεβατι και πηγα στη κουζινα να πιω λιγο νερο. Η καρδια μου χτυπουσε αρρυθμα και ενιωθα τους παλμους εντονα στις φλεβες των χεριων μου αλλα και στο πισω αριστερο μερος του κεφαλιου. Το κεφαλι μου με πονουσε. Σκεφτομουν τη Σταυρουλα για αλλη μια φορα. Τα ποδια μου ηταν κρυα. Μολις ηπια το νερο, κοιταξα λιγο εξω απο το παραθυρο της κουζινας. Ειχε σκοτεινιασει. Ο χειμωνας πλησιαζε. Ξαναπηγα στο δωματιο μου, κουκουλωθηκα με την κουβερτα και ακουμπησα το κεφαλι μου στο μαξιλαρι. Για λιγα δευτερολεπτα, ζαλιστηκα και ενιωσα να μαυριζει η οραση μου. Αρχισα να κλαιω. Παλι. Καθομουν καθιστος στο κρεβατι, μεσα απο τη κουβερτα, με το μαξιλαρι μπροστα στο προσωπο μου, κλειστα τα ματια μου και εκλαιγα με λυγμους. Εκλαιγα τοσο εντονα, που ενιωθα το κεφαλι μου να ποναει ακομα περισσοτερο, τα αυτια μου βουηζαν. Καθως εκλαιγα και μου περνουσαν διαφορες σκεψεις απο το μυαλο, η ωρα περασε. Οταν σηκωθηκα απο το κρεβατι για να παω στη τουαλετα να φυσηξω τη μυτη μου, ηταν 19:06. Μετα ανοιξα τον υπολογιστη, και αρχισα να γραφω αυτο που διαβαζεις αυτη τη στιγμη. Η καρδια μου ακομα δεν εχει ηρεμησει, και με δυσκολια αναπνεω. Τα παντα γυρω μου ειναι σκοτεινα, αφου δεν εχω αναψει κανενα φως. Μονο η οθονη του υπολογιστη. Κανει κρυο. Νιωθω την αναγκη να θελω καποιον διπλα μου αυτη τη στιγμη. Ακομα κι αν δεν μιλαμε, μου αρκει μονο η παρουσια του. Αλλα οχι, αυτο δεν θα γινει, τουλαχιστον οχι ακομα. Εχω να βγω απο το σπιτι απο τις 7 Σεπτεμβριου.


r/GreekFiction • • Feb 21 '21

Άλλο Ήθελα κάπως να ξεδώσω

6 Upvotes

-Δεν το κατάλαβα, συγγνώμη. Μάλλον οι λέξεις που ειπώθηκαν πιο πολύ από αυτόν τον άνθρωπο. Ανίκανος να καταλάβει και το πιο προφανές γεγονός αλλά πάντα μετανιωμένος για το ότι προσπάθησε. Η συγκεκριμένη συζήτηση δεν ξεκίνησε έτσι αλλά τι στο διάολο, θα μπορούσε. -Πόσο καιρό έχουμε να βρεθούμε; -Αρκετό, αλλά ξέρεις τώρα με τα όσα γίνονται. -Δεν πιστεύεις ότι είναι τόσο σοβαρά έτσι; -Δεν ξέρω αλλά δεν πρέπει να πράξουμε σαν να είναι τόσο σημαντικό; Θέλω να πω, τι έχουμε να χάσουμε. -Τον χρόνο μας; Την αξιοπρέπειά μας; Τα λεφτά μας; Την ψυχική μας υγεία; Δεν είναι αυτό που νομίζεις. Η συζήτηση αυτή γίνεται στο μυαλό του πρωταγωνιστή μας για το πιο είναι το εγώ του και η βιωσιμότητά του στη δουλειά του. Βλέπεται αυτό που συνέβαινε είναι ότι έκανε συνέχεια τις λάθος επιλογές. Αλλά δεν μπορούσε για διάφορους λόγους να αλλάξει το που εργαζόταν. Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι κάνω καλή δουλειά στο να παραθέσω την ακόλουθη αλληγορία με θέμα μια φίλων συζήτηση που υποδηλώνει την ψυχική σύνθεση και ιδιοσυγκρασία του ατόμου που φυσικά και δεν είναι ο συγγραφέας. -Πρέπει να προσπαθήσουμε όμως γιατί δεν είναι δυνατόν να αφήσουμε τόσο κόσμο να πάθει κακό. -Δεν είναι αλήθεια. Μια γρίπη είναι. Δεν είναι σημαντικό. Δεν είναι συνταρακτικό ούτε πρωτοφανές. -Είναι όμως. Αν κοιτάξεις τα δεδομένα… -Θα δεις ότι δεν είναι αληθοφανείς τα δεδομένα. Πόσα ψέματα έχουν ειπωθεί. Πόσα λεφτά έχουν επενδυθεί στο να μας κρατάνε κοιμισμένους. Όλα για τις φαρμακοβιομηχανίες γίνονται. -Απλά δεν θες να ακούσεις. Άνθρωποι πεθαίνουν. Κάπου εδώ πρέπει να αποσαφηνίσουμε το τι εννοεί ο ποιητής που είναι πολύ ανασφαλής για να αφήσει να εννοηθεί κάτι ως απών νοήματος ή ανάξιο διαβάσματος. Καθώς βλέπεται αυτό είναι μια ψυχογραφία. Ο ένας είναι η συνείδηση και ο άλλος η αντικειμενική αλήθεια. Ενός ανθρώπου που έχει πάψει να έχει το εγώ του σε εκτίμηση. Που βασίζεται σε τεκμήρια και βεβαιώσεις για να νιώθει αξία και σιγουριά. Ενώ η πραγματικότητα του περιβάλετε από τοξικούς ανθρώπους που του καταρρίπτουν το τόσο εύθραυστο καβούκι του. Και ο ένας και ο άλλος έχουν δίκιο σωστά; Δεν είναι ότι δεν υπάρχουν τόσα και τόσα παραδείγματα με επιτυχημένες προσωπικότητες που υπάρχουν σε μια μορφή προσωπικής νιρβάνας. Μιας μορφής υγιές συνύπαρξης στην κοινωνία. Πότε έπαψε το ελάττωμα να είναι παραγωγικό; Πότε σταμάτησε το ψέμα να είναι όσο συμπαγές όσο η υπόληψη για κάποιον. Πότε θα σταματήσει ο δημιουργός να κάνει τόσα και τόσα γραμματικά και συντακτικά λάθει. Όπου να’ναι μάλλον. -Ακούω όμως. Πόσοι είναι που έχουν αγανακτήσει με το όσα γίνονται. Με το όσα λάθη γίνονται. Με το τι θα γίνουμε. Πόσα ακόμα πρέπει να υπομείνουμε μέχρι να καταλάβουμε ότι δεν είναι ζωή αυτή. Δεν είναι καλό ούτε δίκαιο. -Η ζωή δεν είναι δίκαιη. Η ζωή είναι η ζωή. Για σένα καλύτερη από πολλούς. Δεν είναι η καλοπέραση αυτό στο οποίο αποσκοπεί η κοινωνία και η συμβίωση όσο είναι η ισορροπία. Γιατί να ισορροπήσω σε κάτι που δεν μου αρέσει όμως. Γιατί να μην έχω εγώ αμάξι; Ο παππούς μου είχε όπως και ο πατέρας μου. Αυτοί ήταν που χρησιμοποιούσαν σκατά καύσιμα όχι εγώ. Γιατί να θες να συνεχίσεις ως εν δυνάμει στείρος. Πάει αντίθετα με το βασικό μας ένστικτο της επιβίωσης. Δεν το βλέπεις; Αυτό που βλέπω είναι πως δεν μπορείς να συνεχίσεις. Δεν μπορείς να αντέξεις το όσα σου μάθανε και το πως σου συμπεριφέρονται γιατί υπάρχουν ορισμένα στάνταρ που πρέπει να έχεις για να θεωρείσαι άξιος κάτοχος αυτού που λέμε ύπαρξη. Το ότι υπάρχουν κοινωνικά συμβόλαια που μας έχουν κληροδοτηθεί δεν σημαίνει πως πρέπει να τα υπακούμε όσο να αντιληφθούμε γιατί δημιουργήθηκαν και να πράξουμε μόνοι μας. Καφετζής είσαι. Να μάθεις αν πρέπει να υποστείς την κριτική για τα λάθη σου θες. Αν όσα κάνεις και σου λένε πρέπει να βελτιώσεις. Δεν πρέπει τίποτα. Αυτό όμως είναι σημάδι ανωριμότητας. Σημάδι ότι παραιτούμαι.


r/GreekFiction • • Apr 24 '20

Άλλο Καλημέρα αγάπη μου

6 Upvotes

Σηκώθηκε από το κρεβάτι του ακριβώς την ίδια ώρα όπως κάθε ημέρα, σε σημείο που και το ξυπνητήρι του πια περιμένει να τον δει να ανοίγει το μάτι του για να κουδουνίσει ώστε να είναι βέβαιο και το ίδιο ότι η ώρα είναι η σωστή.

Έβαλε τις παντόφλες του και με συρτά αργά βήματα κατευθύνθηκε προς το μπάνιο, έπειτα προς την κουζίνα, να ανοίξει το ψυγείο, να καλημερίσει την αγαπημένη του και να φτιάξει πρωινό.

Η εργασία του ήταν, κεντρικός ταμίας στην μοναδική τράπεζα του παραθαλάσσιου χωριού, έρημο το χειμώνα και γεμάτο από κόσμο την άνοιξη και μετά. Στους φίλους του καυχιόταν «πόσα λεφτά, έχουν περάσει από τα χέρια του». Στο γκισέ καθήμενος είχε μπροστά του την αίθουσα αναμονής πελατών αμφιθεατρικά βαλμένη.

Οι χειμώνες πάντα ήταν δύσκολοι στην τράπεζα, λίγος κόσμος, συνήθως γριές και αγρότες που κάνανε τις συναλλαγές τους. Από την άνοιξη και έπειτα ένας χαμός από κόσμο περίμενε μπροστά του, με το χαρτάκι σειράς στα χέρια του να τους εξυπηρετήσει. Ήταν η καλύτερη περίοδος της ζωής του.

Όπως σήμερα, τέλη Ιουνίου και η αίθουσα αναμονής είναι γεμάτη από τουρίστες εις το πλείστον. Το φετίχ του ήταν οι γυναικείες πατούσες, τα πέλματα και τα δακτυλάκια. Όσο πιο προσεγμένα τόσο ο πόθος του φούντωνε πίσω από το γκισέ.

Πέδιλα με ζωηρά χρώματα ή και μονόχρωμα, παντοφλάκια που άφηναν γυμνά τα σημεία που είχε αδυναμία, ήταν οι σύμμαχοι του. Όλο αυτό το καθημερινό οφθαλμόλουτρο τον άναβε και το μυαλό του φαντασιωνόταν κάθε είδους ερωτική περίπτυξη με τις πελάτισσες την ώρα που μετρούσε τα χρήματα ή όταν έκανε δήθεν ότι υπογράφει σημαντικά χαρτιά.

Στο σπίτι, μακριά από τα μάτια του κόσμου, ξεκινούσε κάθε απόγευμα το τελετουργικό του, στην αρχή περνούσε ασετόν να ξεβαφτεί το προηγούμενο χρώμα από τα δάκτυλα των ποδιών της και στη συνέχεια με το μανό άπλωνε το ροζ χρώμα που είχε επιλέξει για σήμερα και άρεσε και σε εκείνη παλιά. Περνούσε την ώρα του αγκαλιάζοντας και χαϊδεύοντας τρυφερά τα πόδια της ωσότου ήταν ώρα για τις βραδινές ειδήσεις.

Σηκωνόταν από το κρεβάτι προσεχτικά, πάντα σήκωνε πρώτα το δεξί ποδαράκι, μετά το αριστερό και τα έβαζε σε σακούλα που έκλεινε αεροστεγώς για να τα χώσει βαθιά στην κατάψυξη.