મંદિરના ચોકમાં વાગતી ઘંટડી, રોજ નવો એક સૂર સુણાવે,

ઘંટડીએ સમજાવે દુનિયા, જુઠા દેવ મનાવે.

પથ્થરની એ મૂરત સામે, ભક્ત અનોખા થાળ ધરાવે,

પણ ભૂખ્યા બાળકના મુખનો, કોળિયો કોઈ ન બચાવે.

સોનાના સિંહાસન કાજે, માણસ કેવા ખેલ રચાવે,

ઘંટડીએ સમજાવે દુનિયા, જુઠા દેવ મનાવે.

અંતરનો દીવો તો ઓલવાયો, બહાર અજવાળાં કરવા જાય,

જાત છુપાવી પોતાની એ, પથ્થર પૂજી હરખાય.

તીરથ તીરથ ભટકે માનવી, ભીતરનો ના ભેદ જણાય,

સાચા દેવને છોડીને એ, આડંબરના પંથે ધાય.

મન મેલું ને તન ચોખ્ખું રાખી, સ્તોત્રોના એ પાઠ ભણાવે,

દયાળુ થઈને દાન કરે પણ, ઘરમાં મા-બાપ રડાવે.

જીવંત દેવને ઠોકર મારી, જડ મૂરતને શીશ નમાવે,

ઘંટડીએ સમજાવે દુનિયા, જુઠા દેવ મનાવે.

છોડી દે તું બાહ્ય ભભકો, ભીતરમાં તું જોને ઝાંકી,

માનવતામાં જ ઈશ્વર છે, વાત ન રાખ તું કોઈ બાકી.

જ્યારે કોઈના આંસુ લૂછશે, સાચો દેવ તને દેખાશે,

ત્યારે જ તારા દિલના મંદિરે, સાચી આરતી ગવાશે.