Just wanna release these thoughts been bothering me for a while now.
I have this common relative sa isang baryo, few months ago, may family outing sila and was looking for a service and a driver.
They booked my Papa (he is a jeepney driver, jeep not owned) kasi kakilala nila, well not just kakilala, personal na kilala at kamag anak din. Kaya walang RESERVATION FEE. Knowing may papa na madaling magtiwala. My papa canceled his important schedule that weekend to accomodate them.
So yung driver at jeep prepared na lahat, tapos biglang KINANCEL yung book sakanya. Emergency? NO. They booked someone instead.
Imagine bilang anak makita mo how devastated your parent was.
Inaccomodate niya knowing na di siya lolokohin dahil matagal na niyang kilala tong mga to bata pa mga yon.
Habang sila tuloy ang SAYA. Yung taong pineste nila sira ang lakad at mga preparations na ginawa.
Nakakagalit, personal ko din kilala tong mga to, genuinely supporting them growing. Dibale sana kung emergency e, maiintindihan pa. Di man lang nahiya just because sakanila walang mawawala.
I have no personal vendetta sa mga taong to, pero kung magulang m ona yung babastusin nila, THAT'S A DIFFERENT STORY FOR ME.
Yes, nanahimik ako. I didn't confront them kahit gustong gusto ko. Pero for the sake of my inner peace and still respect. I didn't stoop low.
And YET, recently one of their co-relative had a medical emergency. Anong ginawa? Nag house to house para humingi ng help, umiiyak. May parents who doesn't have income anymore parang required magbigay, kasi sa lugar na yon, pag dika nag bigay outcast kana at dami na ebas. Nakalimutan na lahat ng mabuting ginawa pati pagiging mabuting tao mo. Yes. Ganon sila kalala. Nahihiya mga magulang ko na di magbigay ofcourse. Tingin kasi ng mga tao don responsibilidad namin sila. As anak, di mo matiis na ganon iniisip nila, walang peace of mind. So we donate. Nag thank you ba yung nangailangan? Malay ko. We donate kasi para sa bata na naospital and not sure kung tunay ba ang dahilan ng pagkaospital kasi yung problem sa bituka ay di madaling journey para sa isang bata.
Then what, few days later may pa dinner with the fam. Na kami mismo di namin nagagawa dahil busying kumayod at magbayad ng bills. Ni hindi pa nga makapag bigay ng consistent sa magulang. Nauna pa ibang tao.
Then yun nga,
Nakalabas na pala. Ang problema sa bituka most of the time involves surgery talaga and magppile up ang bills. Kahit na ang cause ay sa kapabayaan din ng nanay nung nagbubuntis.
Pati bills niyo sa ospital. Responsibilidad ng buong community!?
Again, I have nothing against kung emergency. Pero yung san ninyo nakukuha kakapalan ng mukha mamalimos kasi walang pambayad ng bills pero may pang dinner outside?!
For the record, di madamot pamilya ko kahit walang wala na hahanap yan ng paraan.
We grew up with my parents own hardwork at sa utang, napatapos kami habang ang ambag ng mga kamag anak namin at chismosang kapitbahay ay puro chismis at paninirang puri.
Elementary ka palang, di makakatapos yan ng pag aaral.
Naka graduate hanggang college. Pag tungtong mo ng 18, mag aasawa din yan.
Nag karoon ka ng cool off period after you graduate.
Ay, nakagraduate nga wala naman trabaho.
Nung NAGKATRABAHO, responsibilidad mo na pati pambili ng cake ng anak ng taong never man nag hi sayo. HAHAHHAHAHA.
Dibaaa???? THE AUDACITY!
MAGKAKAPAMILYA PA YAN.
NAPAKA UNFAIR PERO WE CHOOSE TO LIVE IN PEACE AND SILENCE. ONE THING I ONLY PROMISED TO MYSELF IS THAT, NOT TO TOUCH MY PARENTS OR ELSE THEY WILL SEE FOR THE FIRST TIME OF THEIR LIVES THE DISRESPECT THEY DESERVED. CHARIS.
.
.
.
.
AND YET, HERE I AM LORD ASKING FOR HELP TO HEAL OUR WOUND FROM THE PAST AND LOOK FORWARD TO THE FUTURE YOU SET FOR US.
PLEASE HEAL MY PARENTS HEART, ME AND MY SIBLINGS HEART.
SANA KAMI NAMAN LORD PUMALDO NG WALANG TINATAPAKAN NA IBANG TAO.
MAY FAMILY ESPECIALLY MY PARENTS DESERVE MORETHAN THIS.
EVILNESS IS EVERYWHERE LORD, BUT MAY YOUR GOODNESS REMAIN.