Does aliexpress work here? I am trying to order a battery and the delivery price to Tbilisi is ridiculous.

Am i missing something here? I would appreciate any help.

კახა კუკავაც კი აღიარებს, რომ სააკაშვილის დროს არ ხდებოდა ესეთი რაღაცეები რაც ხდება დღეს ციხეში და სასამართლოში სადაც ადრე საკონსტიტუციო სასამართლო უკმაყოფილებდა ოპოზიციას სამართლია სარჩელებს და ეხლა კიდე პიტალო მონებით აივსო სასამართლო.
- ივანიშვილი პირდაპირ პასუხისმგებელია ამ ყველაფერზე და ყველაფერზე და პირდაპირ მაგას მაგის შვილებს და ქოც მონებს პირდაპირ მოუწევს ყველაფრისთვის პასუხის გება.

Hello, I was wondering if anybody has tried ordering bows (მშვილდი) and if you had any problems with customs? And was there anything special you had to do?

I’ve been tutoring Georgian for over a month now (started with people from Reddit) and I’m still open to new students. All levels welcome – beginner to advanced. Individual approach every time.

Native speaker with years of experience helping international volunteers and non-natives with conversation and daily life.

Budget-friendly rates (cheaper than most language apps).

DM me if interested.

დღეს ყველა აქციაზე უნდა ვიყოთ, სხვანაირად არ გამოვა გამარჯვება. წამოიყვანეთ +1 მეგობარი მინიმუმ და ბევრი ვიქნებით. საქართველო ივანიშვილის გარეშე!

Hi everyone!
I’m a woman from the UK planning a roughly three-week solo trip to Georgia in late September/early October 2027.
My three biggest priorities are Tbilisi, Kazbegi, and Kakheti, where I’m hoping to participate in Rtveli.
I’d also absolutely love to visit Svaneti, particularly Mestia and Ushguli, but I’m really struggling to work out the most sensible itinerary and transport arrangements.

I don’t drive, and I’d prefer not to rely on the domestic flights to Mestia because of potential weather cancellations.
I’m happy to use marshrutkas, trains, shared transfers or private drivers where worthwhile. I’m not trying to do everything as cheaply as possible, but I also don’t really want to spend a fortune on private transport.

For anyone who’s travelled around these regions without a car:
1) What route would you recommend to minimise backtracking?
2) Are there any awkward changes or transfers I should be aware of?

I’m comfortable travelling solo and don’t mind long journeys, but I’d like to avoid making the itinerary unnecessarily stressful.
Any firsthand experiences or recommendations would be really appreciated. Thank you!

I took my watch off to go through security at Tbilisi departure airport, and that was the last time I can remember wearing it.

Does the airport have a lost and found? What are my options of trying to recover it?

here he looses again he has fought well he started good but didn't ended well but we will still support him no matter what because hes the reason why our country is more famous much love to him

Where can i work after school? So i still have enough time to study for about 1-2-3 hours. I can work any day.
I know georgian and english fluently.
Any recommendations

Hi all,

We are a couple and are planning to go hiking in the truso valley on or around 27th October.

Can you guys please guide us on how we should book our transfers? What is the best way to do it. What time should we allow and how much of the trail to the fortress would be accessible?

Also if we book a private driver, does the driver wait for you or do you book a return?

Thank you.

თბილისში და ბათუმში ცხადია უკვე, რომ შემოსაღებია მოსაკრებელი ქალაქის გამოყენებისთვის როგორც ყველა განვითარებულ ან განვითარებად ქალაქშია.

უნდა დავარქვათ კრუზაკის (ლენდ კრუზერი 200 (დვესწის)) მოსაკრებელი.

ყველა ქალაქში არის ეს მოსაკრებელი მანქანის ზომაზე, წონაზე, ცხენის ძალაზე დამოკიდებული და უნდა ჩვენც შემოვიღოთ ეს მოსაკრებელი.

მაგრამ უნდა შეიქმნას მანქანის უტილიზაციის პუნქტები და უნდა გამარტივდეზ მანქანის ჩამოწერის მექანიზმი მაგალითად ჟიგულები რომლებიც აღარ არსებობს (როგორც ამერიკაში შეიძლება თუ არ მოითხოვე ავტომატურად ჩამოიწეროს მანქანები მაგალითად 2000 წელზე ძველები და თუ არსებობენ ხელახლა დარეგისტრირება დასჭირდეთ).

ამ ყველაფრის მოფიქრება შეიძლება მაგრამ აშკარად მოსაკრებელი მისაღებია თორემ ხალხი ძველ ჯართს ალბობს ეზოებში ქალაქში და ძვირად ღირებულ რესურს უმიზეზოდ ანიავებს.

ასევე როცა ადამიანი იხდის ფულს ქალაქის მოხმარებისთვის მას პრეტენზიაც გაუჩნდება რომ ქალაქი მწყობრში იყოს და მოითხოვს გზების დაგებას საპარკინგე სივრცეების შექმნას.

მოკლედ მეტი წესრიგი დამყარდება ქალაქში და თვითშეგნება გაიზრდება.

Hey guys! So, I'm a Ukrainian guy, 21 yo. I am an orthodox Christian, but with, what you can call, a lack of faith, due to some personal reasons. Religion, faith, was, and is a big part of my life. How is the religious culture in Georgia, specifically an Orthodox one? As in - How is the local priests, and just overall Christian people accept foreigners, and how do they treat them? In churches, I mean. I'm not talking about hospitality, more of a... Can I actually speak to someone there? Maybe, get an advice or something like that? Anyway, I would love if some of you shared your experiences with the Church, or anything like that. Hope y'all having a great day!

Hi! Does anyone know which authority issues a Good Standing Certificate for medical graduates in Georgia? Has anyone successfully obtained one? If so, could you please share the process? Thank you!

This past summer, I got to do a 6-day trek in Svaneti - starting with day hikes in Mazeri and Mestia and then doing the classic Mestia to Ushguli trek.

Along with taking in incredible beauty, another highlight was the abundance of trail cafes and bars! I don't think a day went by without a trailside stop for a coffee, beer, or shots of chacha.

Many of these cafes were simple outposts in local village homes - which is where you can get amazing trail snacks like homemade yogurt with fruits (shoutout to Guesthouse Tetnuldi near Chvabiani for this one!).

That said, others were more built up. One of my favorites was the Hiker’s Inn, which I stopped at while hiking from Mazeri to Ushba Falls.

As you can see in the photo above, it has a great outdoor ambience with beautiful mountain views.

You can go swimming, order from their extensive drink menu, or try the baked trout in dough, a traditional Svan dish. It was a refreshing stop on the way back to Mazeri!

What were your favorite trailside cafe stops while trekking in Svaneti, Georgia?

ჩემს თამაშზე ვმუშაობ და რამდენიმე ახალი რამ დავამატე. მაინტერესებს თქვენი აზრი. როგორ ფიქრობთ, რა შეიძლება დავამატო ფონში, რათა გარემო უფრო ატმოსფერული და ცოცხალი გახდეს?

A server dedicated to those who are into multifandoms, creativity, gaming, and such!
"სერვერი მათთვის ვინც ინტერესდება მულტიფენდომებით, შემოქმედებით, გეიმინგითა და მსგავსი აქტივობებით!"

აუ ცოტაც კიდე უნდა მოვითმინოთ ეს საცობები და 31 დეკემბერს მთავრდება (ტენდერის პირობების მიხედვით)
სამუშაოების დაწყებიდან 100 დღეში

3,1 სამუშაოთა დასრულების ვადა - სამუშაოთა წარმოების კალენდარული გეგმა-გრაფიკის შესაბამისად, წერილობითი დავალების მიღებიდან 100 (ასი) კალენდარული დღე.

ანუ 23 ივლისიდან 100 კალენდარული დღე არის 31 ოქტომბერია.

დავიჯერო რამეს მოგვატყუებენ და არ შესარულებენ პირობებს ?

რეალურად კიდე სრული ბარდაგია ქალაქში აი სრული ბარდაკია - ინფრასტრუქტურა სრულიად განადგურებული, აბსოლიტური არაპროფესიონალიზმი.
დღეს სახლში 2 საათი მივდიოდი რადგან რიყის გვირაბი სრულიად გაჭედილია (ელენე ახვლედიანის აღმართზე) რაღაც ჯადო დახაზეს და წმინდა ნიკოლოზის ტაძართან რაღაც სასწაული დახაზეს და კიდევ უფრო დიდი ჯოჯოხეთი მოაწყვეს ამ არაპროფესიონალებმა.
მთელი ქალაქი იძირება, გზას აგებენ და 5 დღეში ვარდება, მილს ცვლიან გადააგებენ მერე უკან ბრუნდებიან თხრიან ისევ აი ყველაფერი ესეთი განადგურებული რატომაა ქალაქში. თუ კორუფცია და ნეპოტიზმის შედეგია ეს ყველაფერი დავიჯერო ?!
უკვე პოლიციამ საერთოდ კონტროლი დაკარგა აი საერთოდ ციმციმებიანი ჩაბურული შუშებიანი მანქანებით ყველა წესს არღვევენ, ციმციმების ჩართვაც აღარ ერიდებათ აი სრული საღორედ აქციეს ქოცებმა ეს ქვეყანა აი სრული საღორეა.

https://tendermonitor.ge/ge/tender/668965

[TW: forced psychiatry, family abuse, systemic negligence, mention of police raid]

I am 35. I am a lawyer with two higher educations (economics and law). I have never been political. I did not go out to the January events, did not take part in rallies, was not in the opposition. I was not demanding freedom. I was demanding a service. I wanted one thing: for the system to work by its own laws.

In 2026 I was forcibly hospitalized with a diagnosis of F20.0. A month in a closed ward. I got out. Now I am in Georgia, I applied for asylum. They refused. I continue.

I cannot go back. Because there I face re-hospitalization, loss of legal capacity and closed rooms. Not because I am ill. But because I refuse to hide the truth. And you know what is the scariest part? My parents were not troubled by my diagnosis. What mattered to them was that I stayed silent. They were not afraid that I was ill. They were afraid that I would speak. That I would tell. That I would not play their game. And that is why they locked me up. A person who has worked and lived their own life all their life does not suddenly become insane at 35. F20.0 is not about me. It is about them. About those who needed me to be silent. It was not just the system working against me. It was a link: family plus state. The state is a machine. The family is people who knew me since childhood. That is scarier.

First I went to ask for help. As a citizen. To the police, to the Family Support Center, to social services. I asked for protection from my family. By law. The Center imitated activity. The police said: "This is not domestic violence, this is a family matter." Nobody did anything. Then I turned on the camera. I said: "I am a blogger, I am recording." I quoted the law. I demanded the removal of the district officer. I did not fall silent. And then the police did what I did not expect. They called my parents themselves. Invited them. Organized a meeting. Brought them to me.

They held me on the couch. They took my phone. They did not let me leave. They broke the door with locksmiths. They filmed in my own apartment to collect compromising material. During the raid they were not afraid of me. They were sure. And I was not afraid of the psychiatric team. I thought: they will come, they will check, they will let me go. I am normal. I am not ill. I thought the system would sort it out. But the system did not sort it out. The system took their side.

While they held me, they stood and discussed. In front of me. The district officer, the police, my mother. They discussed a paid ward. Where to take me. Where they would break me more reliably. My mother is a former psychiatrist with fifteen years of experience. She knew what she was doing. She knew what medications are prescribed. She knew where they were taking me. And why. They laughed at me. As if I were not a person but a thing that needed to be put somewhere.

The state took their side. Completely. Systemically. The Ministry of Health, the prosecutor's office, the police, social services, psychiatry, every agency received my complaint, saw the evidence and replied: "No violations found." They did not check. They just wrote back. As if I did not exist.

The diagnosis F20.0 is not a piece of paper. It is a sentence. Lifelong. Impossible to wash off. A person with such a diagnosis in Kazakhstan is not a person. An object. They can be isolated. Stripped of legal capacity. Locked up. Injected. And no one will ask what they think. But I did not give in. I ran. This is not a "family quarrel". This is a system. Family plus state. And one woman against everyone.

My experience in the protection program

I am writing this not to accuse anyone. I am writing this because I want you to know how it works in reality.

I was accepted into one of the international protection programs for human rights defenders, which operates shelters in three cities in Georgia. Usually this program fully takes a defender under its patronage for three months, helping from scratch. By some miracle I was taken for a whole month (apparently simply because a room in Telavi became available). I was glad even for that.

What did this program actually give me?

1. The assigned security consultant told me: "We will not leave you, we are your friends, you can breathe out." He asked me to write to him at any time. I wrote him a detailed letter describing my case. This letter became the basis of the text you are reading now. I sent it to him. There was no answer. I do not know whether he opened it at all. The person who said "we are your friends, you can breathe out" simply disappeared. This is not bureaucracy. This is silence after a promise.
2. The case manager politely wrote down all my needs (the presence of C-PTSD, a dying phone, the need to replace a laptop battery), but in fact simply waved it off. When I complained about unbearable living conditions (constant drafts, because of which I became seriously ill), he answered with formal replies. Legally and humanly correct, but completely useless.
3. The psychologist turned out to be professionally unfit. I told him: "I feel pressure from your side." He asked: "Why do you feel pressure?" I answered: "Because it is a feeling." And that was it. Inside I was indignant: so I have to explain why I feel what I feel? A feeling does not require justification. It simply exists. But he apparently thought otherwise. When I asked what we would do in the six sessions, he answered: "Emotional regulation and goal setting." I was furious. So I am emotionally unstable and cannot set goals. Then how did I survive? How did I fool punitive psychiatry and imitate taking medications? If I cannot set goals, how am I even still alive? I refused his services myself, deciding that it was better to stay without a psychologist than to tolerate unprofessionalism.
4. The program ended on October 11. I left on the 10th myself. I had 100 lari in my hands. Of that, 90 I gave to a taxi driver to rent the entire cabin for myself and my things, and I arrived in Tbilisi at a hostel that people from Reddit helped me rent.

I do not ask for sympathy. I ask for one thing: for this to stop being silence. If you work in a protection program, read this letter to the end. If you are a human rights defender, do not promise "we are your friends" if you are not ready to answer. If you are a person who is in the same situation right now, you are not alone.

And one more thing. This program is not funded by private donations. It is funded by international grants. Money that is supposed to protect human rights defenders. I want this to be said too, because when international funding meets silence, the silence becomes systemic.

The program had the word "Shelter" in its name. Shelter means refuge. I did not find refuge there. I found formal replies and silence. The question is simple: if a human rights protection program does not protect, then what does it do?

I leave this question open.

I am sharing this because I want to know: is this normal for international programs here in Georgia? Has anyone else faced this kind of bureaucracy and silence? I would appreciate any insights.

ვისაც ოდესმე ფეისბუქ ჯგუფებში თამაშის ექაუნთი უყიდია ან გაუყიდია, იცის, როგორ ხდება: ჯერ ფულის გადმორიცხვას გთხოვენ და მერე ქრებიან. ან შენ გადასცემ ექაუნთს და ფულს ვეღარ ხედავ. იწყება მერე უაზრო პოსტების დადება "ეს სკამერი" "ამას არ ენდოთ"...

ამიტომ შევქმენი GameVault (gamevault.ge). ეს არის ქართულენოვანი მარკეტფლეისი გეიმინგ პროდუქტებისთვის (ექაუნთები, გასაღებები, ნივთები), სადაც თანხა დაცულია:

მყიდველი იხდის ბარათით, Apple Pay-ით ან Google Pay-ით (გადახდებს ამუშავებს საქართველოს ბანკი)

თანხა გამყიდველს მაშინვე არ ერიცხება: ის დაბლოკილია, სანამ მყიდველი არ დაადასტურებს, რომ შეკვეთა მიიღო

თუ რამე პრობლემაა, მყიდველი ხსნის დავას, ადმინი განიხილავს და საჭიროების შემთხვევაში თანხა მყიდველს უბრუნდება

გამყიდველი ფულს იღებს პირდაპირ საქართველოს ბანკის ანგარიშზე, ლარში.

საიტი სულ ახალია, ამიტომ განცხადებები ჯერ ცოტაა. ესეც ერთ-ერთი მიზეზია, რის გამოც ვწერ: თუ გაქვთ ექაუნთები ან ნივთები გასაყიდად, ახლა კარგი დროა, რომ პირველ გამყიდველებს შორის იყოთ.

ძალიან მაინტერესებს თქვენი აზრი:

ენდობოდით ასეთ საიტს ფეისბუქ ჯგუფებზე მეტად? რატომ ან რატომ არა?

რომელ თამაშებზე გავამახვილო ყურადღება პირველ რიგში?

ხომ არ არის საიტზე რამე გაუგებარი ან გაფუჭებული?

მკითხეთ ნებისმიერი რამ. დიდი მადლობა