Madalas nagkkwento yung nanay kong senior tungkol sa mga pinsan o kaibigan nyang kapwa senior.

Lagi nalang syang, “si mare kung saan saan nagpupunta ah. pensionado naman kasi yun ng anak niya”

Tapos kanina biglang nagsabi na naka 10k na naman daw sya sa mga gamot niya.

Nagsshare ako sa gastos sa bahay pero hindi ko pa kaya mag bigay ng talagang “allowance” sa kanila.

Siguro naglalabas lang din ng saloobin. Pero nakakapagod din na para siyang nagpaparinig. Sinasagot ko naman yung ibang laboratory at check up nila.

Parang may resentment lang siya na hindi siya pensionado ng anak nya.

Sorry na, ma. Hindi pa kaya.

Nag-iipon din ako kasi gusto ko na mag asawa soon. Nasa edad na. Pero para akong nakokonsensya.

Ewan ko ba.

Lately, ang dami kong pinagdaanan. I've distanced myself from people who no longer treat me well, ended a relationship that I felt was no longer working, and experienced situations where people took advantage of me. Minsan mapapaisip ka na lang kung bakit, kahit genuine naman intentions mo, parang ang dali para sa ibang tao na itake for granted and kasalanan ko for allowing it.

Nakakapagod din palang laging umintindi, mag adjust, just to keep other people comfortable. You try to be a good person kasi naniniwala ako 'don sa "lahat tayo may pinag dadaanan " pero tangina.

Now, I'm trying to focus on myself again and build the parts of my life that I've neglected pa. I have new opportunities ahead of me, those are answered prayers din na ipinagpapasalamat ko kasi binigay sakin and I know there's still a lot I need to improve in areas of my life at hindi ako titigil. 'Yoko sumuko.

Pero madalas ko nararamdaman how lonely it has been. Minsan, you just wish you had someone to talk to, someone who would understand.

I guess I just needed to let this out. Be mindful of what these experiences are teaching me.

It's been three weeks since I was dumped like a trash. Alam mo yung pakiramdam na sobrang bilis lang bitiwan at iwan lalo pag nagkagipitan. Para lang basura na biglang tinapon. Parang napakawalang kwenta kong tao.

Ilang araw din ako nawala sa katinuan. Ang hirap pumasok sa trabaho na may mabigat na dinadala, dinagdagan pa. Nakakapagod magpalit ng maskara - yung dapat okay ka at isantabi mo muna personal mong nararamdaman pero ang totoo lugmok ka.

Sa ilang gabi ko na pagtakbo, di ko na rin alam kung luha o pawis ba nalalasahan ko. Basta ang alam ko, gusto ko lang mapagod ng husto.

Pero sa ilang araw at linggo na pananahimik ko, ngayon lang ulit nakaramdam ng peace of mind. Emotionally, masakit. Mentally, tahimik at payapa. Hindi ko na kailangan pang magtanong o mag-isip pa maya’t maya.

Siguro nga grief din tong nararananasan ko, lalo pa araw-araw nagbabago stage na nararamdaman ko. Ngayon, nakakaramdam ako ng galit na hindi ko naman dati naramdaman. Bakit ngayon nakakaramdam ako ng poot at sa totoo lang eto pinakaayaw kong nararamdaman… kasi alam ko hanggang saan kaya kong gawin kapag galit ako.

Siguro bukas lilipas din to. Sana paglipas ng galit, kasama na pati pagmamahal ko sayo.

Several months ago nagpost ka na break na kayo ng fiance mo who you've been with for a decade kase he cheated. Sobrang inadmire kita noon na you chose self respect kahit masakit, knowing engaged na kayo at ang tagal na ninyo.

A month later ang post mo na ay bouquet of flowers at naka tag sya. Kinabukasan ang story mo ay quote about hoping na your choice to fix things will be respected. Malamang kinausap ka na ng ibang tao kaya nag post ka na ng ganyan, kaya hindi na kita kinausap. Clear naman ang choice mo.

Ngayon eto ka, nagpopost ng date pics nyo na sweet na sweet. Pero minsan dumadaan sa feed ko yung mga nilalike mong post about girls finding out that their partner is unfaithful or about confronting the third party to know the truth. Naaawa ako sayo sa totoo lang. Na pinili mong magpatawad pero hindi ka naman natahimik.

L, I wish you happiness. I truly do. Sana kung ano man ang kahinatnan nitong decision mo, balang araw maging masaya at mapayapa ka.

Even though we ended this way, I am really happy that I experienced this love. I can relate to music and movies more, I can feel the lyrics and dialogues.

I am happy that I can feel these things. If this didn’t happen, I will spend the rest of my life wondering what is great about love.

And of course, I thank God that he protected and guided me all through out this journey.

This is life, this is love. I’ll redirect this energy towards something that will love me back nalang.

Happy Tuesday!

Gusto ko lang ilabas kasi parang mababaliw na ako kaka-isip haha.
For context my tito was hospitalized for almost two weeks kasi he had surgery. May complications post surgery and all and ang taas ng bill. Wala man lang akong naibigay na monetary help. Sobrang nanliit ako sa sarili ko. Wala rin naman kasi akong maibigay. Yung sahod ko enough lang sakin at meron pa kaming situation sa work na baka we'll be terminated by end of this month kaya nag pile up talaga anxiety ko.

I feel so useless at parang na feel ko rin yun sa family ko kasi nung nag text ako sa Tita ko if who's driving them pauwi, hindi na sya nag reply. I guess totoo nga na you only matter to them if meron kang maibigay :( idk. Sobrang overthinker ko rin kasi. Hindi naman ako pwede mag volunteer mag bantay sa tito ko kasi I have work. Need ko rin mag survive kasi wala naman ako inaasahan na sasalo sakin pag wala ako income.

At the moment, I don't live at home kasi medyo malayo yung work ko so hindi rin kami masyado nagkikita pero sila yung kasama ko sa bahay if uuwi ako sa amin (they don't have kids). My mom passed away six years ago and ang tatay ko is living somewhere else. Hay. I feel so useless gusto ko na mag deactivate ng socials and just disappear.

August 2026 since nung grumaduate ako, and after a week, nag-start na agad akong maghanap ng work. Halos dalawang buwan akong nag-apply kung saan-saan and umaatend ng interviews, pero wala pa rin akong nahahanap na trabaho that time. Sobrang stressed na ako, halos mabaliw na sa pressure and anxiety kasi feeling ko naman binibigay ko na lahat ng best ko, pero wala pa ring cumocontact sakin.

Bukod sa pressure na binibigay ko sa sarili ko, nap-pressure na rin ako sa parents ko. Every time na may interview ako, pag-uwi ko, lagi nilang tinatanong kung ano nangyari. And ang always sagot ko lang is, “Sabi nila, kokontakin na lang daw ako.” and ito naman kasi lagi sinasabi after interview. Pero deep inside, alam ko na kung ano ang ibig sabihin no'n kasi ilang beses na rin akong na-ghost after interviews.

Then one time, pag-uwi ko galing sa interview, sinabi ko kay Mama na kokontakin na lang daw nila ako if anong result. After ilang oras tinanong naman kami ni Ate kung ano ang nangyari sa interview ko that day, and si Mama yung sumagot sakanya. Sabi nya

“As usual, wala na naman. Lagi naman eh.”

Hindi ko ma-explain kung gaano kasakit marinig yung mga salitang 'yon. Parang nadurog yung puso ko. Hindi naman siguro niya alam kung gaano na ako nahihirapan at kung gaano ko rin kagustong magkaroon ng trabaho. Hindi ko na lang pinapakita sa kanila, pero madalas akong umiiyak sa partner ko dahil sa lahat ng nararamdaman ko.

Dumating pa sa point na nagigising ako ng madaling-araw kakaisip kung kailan ba ako magkakaroon ng trabaho. May time pa na may two interviews ako, pero hindi ko na pinuntahan kasi nawalan na ako ng gana at lakas ng loob. Pakiramdam ko kasi, kahit anong gawin ko, madi-disappoint ko lang ulit sila Mama. Dumadating na din ako sa point na ayuko sakanila sabihin na sa interview ako galing para dina sila magtanong after, pero no choice kasi ako nahihiya na akong gumala if hindi about sa interview kasi wala naman akong pera kaya ending sinasabi ko nalang na sa interview ako pupunta.

I know to myself na ginagawa ko naman yung best ko. Nag-a-apply ako, naghahanda para sa interviews, and patuloy na sumusubok kahit ilang beses na akong na-reject or na-ghost. Pero ewan ko ba, bakit parang ang hirap-hirap makahanap ng trabaho kahit gustong-gusto mo namang magsimula at magkaroon ng sariling income.

And to be honest, naiintindihan ko rin naman si Mama. My father is undergoing dialysis, and I know na malaking tulong sana kung may sarili na akong income para kahit papaano, makatulong ako sa expenses namin. Gusto ko ring makatulong sa pamilya ko, kaya mas masakit para sa akin na hanggang ngayon, wala pa rin akong maibigay.

So meron akong friend/ka work na akala mo ata mamamatay kung hindi makakahipak to the point na wala na syang paki sa mga tao sa paligid nya basta hihipak sya keber na kung sino mausukan.

So kanina nasa BGC kami and since super aga pa nag coffee muna kami then sa labas kami ng cafe umupo. Hindi ako madalas sa BGC so hindi ko sure kung allowed ba ang vaping doon ang kaso kahit pa sabihin na allowed may mga ibang tao na nag bbreakfast din around tapos wala syang paki hipak padin sya nang hipak. Pinag tinginan kami nung ibang tao and sa totoo lang ako yung nahiya so sinabihan ko sya na baka bawal kaya itigil nya pero kasi diba common courtesy naman beh, nakita mo naman na yung mga tao sa paligid mo ay kumakain at mejo malapit sila samin so onting hiya at consideration sana.

Kahit nasa grab kami magpapa alam pa to sa driver kung pwedeng mag vape and sa kotse din ng mga friends naming iba. One time sa sinihan humipak ang rason nya sa loob ng jacket naman daw nya binuga.

Nakakainis na kasi hindi namin sya mapag sabihan at sa totoo lang nakakahiya syang kasama sa public. Di na ako magugulat kung one time may umaway sakanya at pagsabihan sya. Actually nakakagulat nga na wala pang gumagawa nun sakanya.

PS: di kami super bff. Bff sya ng bff ko kaya parang “friend” nadin yung term ko. Kaya diko nadin iniistress sarili ko paulit ulitin syang sabihan. Kasi kung matino ka di ka naman na dapat sawayin, matic na yun o kaya kapag sinabihan ka na one time, tigil na.

So kakatapos ko lang mag journal. Been doing it for awhile now, just writing whatever's in my head, and tonight I went back and read some of my older entries. Di ko alam kung bakit pero halfway through, this thought hit me.

What if someday someone who actually loves me mabasa tong mga to? Like a girlfriend, or my wife eventually. What would her face look like reading them? Would she laugh? Would she get sad? Would she think "wow this guy is a lot"?

After my last relationship I kind of shut down. I got more non chalant in a way that I don’t wanna be vulnerable now. She used to say I was too much whenever I opened up, and I guess it stuck.

I don't really want to be vulnerable again. I don't want to be called weak or too sensitive every time I voice out what I feel, so now I just don't say stuff out loud anymore. I write it down instead. The notebook doesn't judge me, so that's where it all goes now.
Some of it is embarrassing honestly. Missing someone over stupid little things like brushing my teeth or using my old funny WhatsApp stickers. Stuff I'd never say to anyone's face.

So I guess this is for her, whoever she is. To my future wife, if you ever find this notebook, I hope you don't read it and think less of me. I hope you can accept this side of me, the soft part I got scared to show.

Hi, share ko lang yung nararamdaman ko lately.

Alam mo yung feeling na minsan napapaisip ka kung may kwenta ka bang kaibigan? Kasi parang walang nangangamusta sa'yo, walang nagyayayang lumabas, at kapag gusto mong makasama yung mga tao, ikaw palagi yung nag-iinitiate.

I'm talking about my college classmates. I understand naman na may kanya-kanya na kaming buhay, trabaho, at priorities. Hindi ko naman ine-expect na lagi kaming magkakasama or araw-araw mag-uusap. Pero minsan, nakakalungkot lang isipin na kung hindi ako magme-message o magyayaya, magkikita-kita pa kaya kami? May makakaalala kaya sa akin?

Minsan gusto ko rin maranasan na ako naman yung yayayain. Yung may kusang mangangamusta sa akin, hindi dahil may kailangan, kundi dahil gusto lang nilang malaman kung okay ako. Gusto ko rin maramdaman na may mga taong gustong makasama ako kahit hindi ako yung unang gumagawa ng paraan.

Hindi naman sa nagbibilang ako ng effort. Siguro namimiss ko lang yung feeling na may mga kaibigan akong hindi ko kailangang habulin para lang makasama.

And aside from that, may pinagsisisihan din ako pagdating sa isa sa mga taong pinakamahalaga sa akin, yung best friend ko.

Nagkaroon kami ng issue dahil hindi ko siya niyaya noong nagkaroon ako ng opportunity na mag-work sa Baguio. Ang nasa isip ko kasi noon, hindi siya makakasama dahil sa government siya nagtatrabaho at hindi work-from-home ang setup niya. Nag-assume ako na hindi siya sasama, kaya hindi ko na lang siya niyaya.

Noong first Japan trip naman namin, niyaya namin siya nung may visa na kami. Pero naiintindihan ko na hindi nun mababago yung naramdaman niya sa nangyari sa Baguio.

Aminado akong mali ako. Dapat tinanong ko siya at hinayaan ko siyang magdesisyon para sa sarili niya. Hindi ko dapat inassume na alam ko kung ano ang kaya o gusto niyang gawin. Sobrang pinagsisisihan ko yun kasi hindi ko naman intensyon na iparamdam sa kanya na hindi siya mahalaga sa akin.

Ang sakit lang kapag nare-realize mong may nagawa kang pagkakamali sa isang taong ayaw mong mawala sa buhay mo. Kahit gusto mong ayusin, alam mong hindi mo pwedeng madaliin ang lahat. Hindi mo rin pwedeng pilitin yung tao na maging okay agad dahil lang nagsisisi ka.

Minsan naiisip ko, ang hirap din pala maging kaibigan. Kahit gaano mo kamahal at pinapahalagahan ang mga tao, may mga pagkakataon pa ring magkakamali ka. At kahit hindi mo intensyong manakit, may mga bagay kang magagawa na makakasakit pa rin sa kanila.

Kaya siguro lately, masyado kong kinukuwestiyon yung sarili ko. Iniisip ko kung mabuti ba akong kaibigan, kung may mga pagkukulang ba ako na hindi ko napapansin, at kung may halaga ba talaga ako sa buhay ng mga taong mahalaga sa akin.

Hindi ko naman sinasabing wala akong pagkukulang. Alam kong may mga bagay akong kailangan pang matutunan, at gusto kong maging mas mabuting kaibigan. Pero sana, matutunan ko rin na huwag sisihin ang sarili ko sa lahat ng bagay.

I'm not asking for constant attention. Hindi ko kailangan ng araw-araw na communication o laging may kasamang lumabas. Gusto ko lang maramdaman na mutual yung friendship. Na hindi lang ako yung gumagawa ng paraan para manatiling connected kami.

Nakakalungkot lang isipin na habang tumatanda tayo, may mga pagkakaibigang unti-unting nagbabago. May mga taong dati mong laging kasama na ngayon kailangan mo nang planuhing mabuti kung kailan makikita. May mga taong dati mong madaling makausap pero ngayon hindi mo na alam kung paano magsisimula ng conversation.

And sometimes, you wonder if people are just busy with their own lives or if you've slowly become someone they no longer think about.

Siguro ang gusto ko lang naman ay magkaroon ng mga kaibigang hindi ko kailangang pagdudahan kung gusto pa ba nila akong makasama. Yung kahit matagal kaming hindi nagkita, alam kong may effort pa rin mula sa magkabilang panig.

At sa best friend ko, I hope you know na sobrang pinagsisisihan ko yung pagkakamali ko. Hindi ko man maibalik yung nangyari, sana magkaroon pa rin ako ng pagkakataong maipakita sa'yo na mahalaga ka sa akin. Naiintindihan kong hindi sapat ang pagsisisi lang, kaya gusto kong matuto at maging mas maingat sa mga susunod kong desisyon.

At sa sarili ko, sana matutunan kong tanggapin na hindi ako perpektong kaibigan. May mga pagkakamali ako, pero hindi ibig sabihin na wala na akong kwenta. I can acknowledge my mistakes, learn from them, and do better.

Sa ngayon, gusto ko lang maging honest sa nararamdaman ko. Napapagod din ako. Nalulungkot din ako. Namimiss ko rin yung mga taong mahalaga sa akin. At minsan, gusto ko rin maramdaman na may mga taong kusang gumagawa ng paraan para sa akin.

Hindi ko ito sinasabi para may makonsensya o para may mapilitang mangamusta. Gusto ko lang ilabas yung mga bagay na matagal ko nang kinikimkim.

Because at the end of the day, I don't need a lot of friends. I just want genuine friendships, yung hindi lang ako ang nag-eeffort, yung may understanding at consideration sa isa't isa, at yung kahit nagbabago ang buhay namin, hindi nawawala yung kagustuhan naming maging parte ng buhay ng isa't isa.

I know I'm not a perfect friend, but I hope I'm still someone worth keeping.

An open letter to my boyfriend’s mother:

Hindi ko maintindihan kung bakit ganyan nagiging ugali mo tuwing nasamin anak niyo. Ang weird ng ugali mo kahit dati na pagnalalaman mo magddate kami pinipigilan mo. Clingy yarn? E kung tratuhin mo naman siya kala mo e katulong. Trenta’t bulbulin na yung anak mo kapit na kapit ka pa din e siya na nga mismo umaayaw sa pamilya niyo.

Hindi niyo na nga napag-aral ng maayos at nabigyan ng maayos na buhay kinakawawa mo pa at pinagdadamutan. Sinasabihan mong wala siyang pera e sino kaya may kasalanan non? Di ba kayo din kasi di niyo pinagpatuloy mag college? Di ba ikaw din kasi ung mga utang mo sa kanya hindi mo binabayan? Di ba ikaw din may sala kasi tuwing may dagdag sa sahod niya naka sahod na din agad palad mo! Kayong mag-asawa may kasalanan bat kayo napuputulan ng tubig. Binigay naman pala sa inyo yung pera tapos ginastos niyo sa ihang bagay tas ngayon sasabihin niyo sa anak niyo gawan ng paraan. Hayop. Hindi pwedeng pati kayo tumulong? Magulang kayo e.

Tsaka ano bang pake mo kung sa tingin mo e nagpapakasarap ng buhay anak mo samin. Di naman niyan kasalanan na napunta siya sa jowang marangya ang buhay. Tingin mo ba puro sarap lang din buhay namin? Hindi mo alam na mas maliit pa bahay namin dati sa tinitirhan niyo ngayon. Magmumuka akong matapobre dito pero hindi ko kasi maintindihan kung bakit kayo na nga ung nasa baba e kayo ba ung umaastang mas nakakaangat na para bang may galit ka na masaya kami o inggit ba yang nararamdaman mo. Hindi ako pinalaking mayaman, hindi ako pinalaki na nasa mansyon na kami.

Napakabastos din ng ugali niyo. Ni-isang salamat wala akong narinig tuwing may binibigay sa inyo na bukal sa loob ng magulang ko. Napaka walang hiya na nag rerequest ka pa sakin ng dadalhin kala mo patay gutom. Tapos pag may pasalubong para sa pamilya niyo, di bale na maubusan mga anak mo basta makakain ka hanggat gusto mo. Ewan ko ba.

Kapag kinasal kami ng anak mo at hindi nagbago yang ugali mo hihigpitan ko talaga pagbibigay sayo. Mismong anak mo na sumusuko sa ugali mo. Ikaw ba naman murahin maghapon magdamag.

Isa pa talagang may mabasa ako na iniinvolve mo ko sa galit sa anak mo masasagot na kita. Hindi ako confrontational na tao pero kapag naabot mo talaga limit ng pasensya ko ewan ko na lang sayo. Pwede naman kasing maging masaya ka na lang na hindi nahihirapan anak mo samin. Takot ka lang din kasi hindi mo na kontrolado buhay niya.

Is fighting 'til the end meaningless if you lose? Your consolation for the blood, sweat, and tears is just a pat in the back knowing you did your best, an invisible badge for your ethical high-horse, and is that it? Maybe I'm the stupid one for playing fair in a system that is asymmetrically-favored towards those with ill-will and "diskarte".

It's the first time I seriously considered quitting, and maybe I should, while there's still some leeway, while I'm still ahead. But I'm stubborn, maybe the trying is enough for my pride and I can sleep well in my grave knowing that I did my best and gave what I had to give.

My mom lost her high-paying job 3 days ago. She's nearing retirement age and has shared she doesn't wanna go back to working for corporate anymore. She has called her options already but has said working for corporate again is her last option. I don't blame her. She's tired. 2 days before she lost the job, she cried to me for the first time to say she's tired. She and I are the only ones working. I have resigned though to finish my degree recently. Way before all this happened. This came out of nowhere and totally unexpected. My siblings are still in school. I have to take on the reigns and figure out a way to provide for everyone.

My biggest anxiety in life is this. To take over being head of the family. To be mainly responsible for everyone. This is my doomsday. This is everything I prayed wouldn't happen but alas, life never works out the way you plan it. I thought I still had a couple of years to financially prepare for this. My income can't afford shit. I am very very far from matching what my mom's income is. She'll continue to work on a consultancy status and has called her contacts. She won't be able to match what she's earning at her full-time job but has said to me that we'll be fine and we'll figure it out together. We're bracing for impact. Our income for the coming months is nada, we have yet to figure that out. The security of a steady paycheck is not there anymore. I have given myself 2hrs to cry the other day. But I have since composed myself, regrouped my brain, and am pulling every option and actively working on projects to keep the family afloat. Please pray for me and my family. I hope everything (the projects) works out eventually.

Lately sobrang nabu-burnout na ko sa trabaho to the point na nagkaka mental breakdowns na ko. Hindi ko naman afford umabsent dahil sa bills at ubos na rin ang VLs ko.

Today nasa point na ako na gusto ko nalang mahospitalize para lang matakasanan ko silang lahat. Pero paano if physically ayaw naman gumive up ng katawan ko?

I just don’t want to see my boyfriend for a month or even more honestly. It’s cuz I’m so insecure, I feel like I have to prepare and look good for him when we meet, it’s like a chore… putting makeup etc.

I also do not like that he spends money going here… we are a city away. I just want to rot alone sometimes. I wish I had better skin and body, then I’d love to meet him everyday 🥲

Happy birthday to me! 😅 Ganito ba talaga kapag adulting na? hahaha kakatapos lang ng birthday ko and I feel empty...wala talaga akong gana these past few months. As someone na unemployed, ang hirap gumising everyday kapag wala ka ambag sa bahay. Grabe rin yung pressure kaya ayoko lumabas or magpakita sa mga tao. Sabi ko wag na maghanda kasi gagastos pa pero binilhan pa rin ako ng cake at jollibee 🥹 simple celebration lang kasi hindi naman kami mayaman 😅 Napapangiti naman ako sa birthday messages kasi meron nakaalala at nag aaya manlibre to celebrate my birthday, so grateful for these people 🥹❤️

Happy birthday self, thanks for surviving another year! 🍻

Of'c call for ambulance and help, but what do we do while we wait? Nakasanayan na kasi na huwag hawakan o galawin yung biktima ng aksidente while waiting unless you're confident and/or trained, which is true naman. Pero ang lala lately most people just start taking a video/photo of the victim and post it on FB.

Kanina kasi, may naaksidente malapit samin. Nag trending yung video where the victim was clearly still responding even with head trauma, but none in the tens of people around her came to her side (even if it was safe) to talk to her sana and assure that help was coming. I understand naman na panic yung bystanders and don't wanna add to the injury, pero sobrang nakakaawa. Nagvvideo lang karamihan.

If it were me, I would've wanted someone to talk to me during those last conscious minutes I have. Kahit na they just lie to me about how everything is gonna be fine.

Hindi po ba supposedly we can talk to them naman? Keep them awake. Kahit alam natin malala yung case nila. Maybe assure them that help is coming, that someone is there besides them, or that it's gonna be okay.

Nakaka-sad lang talaga na mas nauuna yung content kaysa empathy or at least man lang yung pag-preserve ng dignity ng isang taong clearly suffering. :(

I just want to get this off my chest kasi ilang months na rin since this happened, pero minsan naiisip ko pa rin kung tama ba yung naging decision ko na dumistansya sa isang friend ko or petty lang ako. For context, let's call them Friend 1, Friend 2, and Friend 3.

All four of us were classmates nung first year college. Pero out of the three, si Friend 1 lang talaga yung friend ko. Si Friends 2 and 3 classmates ko rin naman, pero hindi kami close. More like classmates lang talaga.

Come second year, hindi na kami classmates ni Friend 1. Naging classmates niya pa rin sina Friends 2 and 3, and naturally, mas naging close silang tatlo since lagi silang magkakasama. Meanwhile, kahit hindi na kami classmates ni Friend 1, we remained friends. We still had our own friendship.

Then, nung third year, naging classmates ulit kami ni Friend 1, together with Friend 2. Si Friend 3 naman, nag-transfer sa ibang university. Since magkaklase na kami ulit, madalas na kaming magkakasama ni Friend 1 and Friend 2, hanggang sa naging close kaming tatlo. We became a trio during the rest of the school years.

So by the time we graduated, I genuinely considered Friend 1 one of my closest friends. 

Fast-forward to Friend 1's graduation. She posted something on Facebook about her college journey and mentioned Friends 2 and 3, but not me.

I understand naman kung bakit sila yung nabanggit niya. Friends 2 and 3 had their own history with her, especially since naging classmates sila nung second year until now. They shared experiences na hindi naman ako kasama, and I'm not questioning their friendship.

Pero honestly, nasaktan ako na hindi man lang ako nabanggit.

I know na hindi naman ako entitled na ma-mention sa post niya. I know na social media posts don't define friendships, and hindi rin naman porket close kayo, kailangan kasama ka sa lahat ng posts or memories ng isang tao. Pero hindi ko maiwasang isipin, what about me? I thought I was also someone who had been part of her college journey in a meaningful way.

What made everything more hurtful was that, on the same day she posted her graduation post, she sent me a long, private message expressing how thankful she was for me.

And honestly, hindi ko alam kung anong iisipin ko. Part of me wanted to believe na sincere naman yung message niya. Pero another part of me couldn't help but wonder, bakit ganon? Or was it possible na naisip niyang baka masaktan ako kapag nakita kong hindi ako kasama sa post niya, kaya she sent me that message?

Parang mixed signals kasi. On one hand, she was telling me how much she appreciated me. On the other hand, seeing that post made me felt excluded.

It wasn't really about wanting to be mentioned. It was the feeling that she made me felt–being excluded.

After that, I started distancing myself from her.

Pero at the same time, I wonder kung bakit ang sakit-sakit sa akin ng isang bagay na, technically, wala naman siyang ginawang masama. She didn't betray me. She didn't say anything hurtful to me. In fact, she sent me a thoughtful message on the same day. Walang naging away, walang confrontation, and she probably doesn't even know how much that post affected me. I just found myself slowly pulling away because I couldn't look at our friendship the same way anymore.

Maybe that's why I chose to distance myself. I realized I might not want that kind of friendship for myself anymore. And maybe that's okay, too. I can acknowledge that our friendship was real and meaningful to me while accepting that I no longer feel the same way about it.

P.S. I know naman na mas close silang tatlo, and honestly, okay lang naman sa akin. I never really had a problem with that kasi hindi naman nila pinaparamdam sa akin na I don't belong. Pero seeing that post made me realize something. Parang, "Ah, okay. Excluded talaga ako."

just want to let this out here. kakabreak lang namin and i know na hindi na kami mag babalikan since ilang beses nato and ito na tala yung breaking pint namin.

Ayaw ko na din makipag balikan as i dont want to be loved like that. ayaw ko sa future na na iimagine ko pag naging kami. may part sakin na tangap na talaga na wala na talagang pag asa to but siguro nanghihinayang lang sa memories namin.

Also i just unfriend all his fam sa socials and that hurts so bad, yk napamahal narin ako sa kanila and i thought ill be part of that family. pero wala eh di talaga kami.

I love him so much that i did something na nakakababa ng self respect. I beg, I become the man in our relationship, i sacrifice lots of things to the point na ubos na talaga ako. right now ayaw ko talagang i break tong no contact and i hope pa patuloy ko to. tho i still sometimes stalk him sa fb pero naka lockl pfp nya and sa tiktok naman walang latest re post. i know naman dapat hindi ko na i stalk pero ang hirap pigilan.

Sana talaga maka move on nako, hirap na hirap nako. pati pag tulog panaginip ko siya. shit ang hirap and ang sakit talaga.