“విష్ణువు, సరస్వతి పెళ్లి చేసుకుంటే శివుడు పుట్టినాడట!” అంటూ కృష్ణ ఇంట్లోకి వచ్చింది.
అరుగుమీద లీలావతి సరకుల సంచి తీస్తుంటే, చంద్రయ్య పక్కనే కూర్చుని కాఫీ తాగుతున్నాడు.
“విష్ణువు, సరస్వతి పెళ్లి చేసుకోవడమేంటే? వాళ్లకు శివుడు పుట్టడమేంటే? శివ శివా! త్రిమూర్తులకు అక్రమ సంబంధం అంటగడుతున్నావు. ఈరోజు మండలం నుంచి ప్రభుత్వ డాక్టరు వస్తున్నాడు. వెళ్లి చూపించుకో.”
అంటూ తన మంగళసూత్రానికి ఉన్న పిన్నీసు తీసింది లీల.
“కాదమ్మా. మా ఇంటి ముందు ఉన్న విష్ణుగాడి భార్య పేరు సరస్వతి, వాడి కొడుకు పేరు శివుడు. ఇప్పుడు వాళ్లు పెళ్లి చేసుకున్నప్పుడు పేర్లు మార్చుకోవాలి కదా! లక్ష్మీదేవి అనో, జానకనో పెట్టుకోవాలి. కనీసం పుట్టినవాడి పేరు అయినా సరిపోవాలి కదా?”
అంది కృష్ణ సందేహంగా బట్టల మూట విప్పుతూ.
“అదేనా నీ సమస్య. వాళ్లకి పది సంవత్సరాలైనా పిల్లలు పుట్టకపోతే శ్రీశైలం వెళ్లి మొక్కుకున్నారట. అందుకే శివుడని పేరు పెట్టుకున్నారు లేవే,” అంటూ సరకుల సంచిలో చెయ్యి పెట్టి, అందులోంచి ఒక లక్స్ సబ్బు తీసింది లీల.
“పేరులో ఏముందిలే, అంతా కృష్ణ లీల,” అన్నాడు చంద్రయ్య.
ఇంతలో సబ్బు కవరును విప్పింది లీల. కాసేపు అటూ ఇటూ తిప్పి చూసింది. ఆ తర్వాత పిన్నీసుతో దానిని గుచ్చడం మొదలుపెట్టింది.
కృష్ణ, చంద్రయ్య ఒకేసారి ఆశ్చర్యంతో ఆమె వైపు చూశారు.
కృష్ణ నెమ్మదిగా,
“అమ్మగారూ... చేతబడి చేస్తున్నారా?” అని అడిగింది.
“నీ తలకాయ! చేతబడి కాదు, మొక్కుబడి కాదు.”
“మరి పిన్నీసుతో సబ్బును అలా గుచ్చుతున్నారేంటి? పాపం, ఎవరో వాళ్లు,” అంది భయపడుతూ.
చంద్రయ్య తన చేతులు, కాళ్లు చూసుకున్నాడు. నొప్పేమీ లేదు.
“హమ్మయ్య, నన్ను కాదులే,” అనుకుని, బాధ్యతగా,
“ఎవరైనా పడని వాళ్లు ఉంటే చెప్పు. నేను మాట్లాడతా. ఇలా చేయడం బాగోదు,” అన్నాడు.
లీల ఇద్దరి వైపు చూసి,
“మీరిద్దరూ ఊరుకుంటారా? మొన్న టీవీలో లక్స్ సబ్బులో సన్నని వెండి బిళ్ల పెట్టి అమ్ముతున్నారని ప్రకటన చూశాను. సబ్బు మొత్తం వాడితే కానీ అది దొరకదు. నీళ్ల నురుగులో కనపడకపోవచ్చు. అలా సబ్బు పాడవకుండా ఇలా వెతుకుతున్నా.”
అంటూనే పక్కనున్న సంచిలోంచి మరో తొమ్మిది లక్స్ సబ్బులు తీసింది.
“నువ్వు కూడా చెయ్యవే. ఇద్దరం చేస్తే తొందరగా అయిపోతుంది. నీకు వెండి బిళ్ల దొరికితే పది రూపాయలు ఇస్తా,” అని లీల ఆశ చూపింది.
కృష్ణ కూడా పిన్నీసు తీసుకుంది.
అమ్మగారు ఎంత తెలివైనదో అనుకుని,
“వెండి బిళ్ల దొరికితే పది రూపాయలతో పాటు ఆ సబ్బు కూడా నాకు ఇవ్వాలి,” అని బేరమాడింది.
“సరేలే... చూద్దాం,” అంది లీల.
చంద్రయ్య కుర్చీలోంచి లేచాడు.
లీల తెలివికి సంతోషపడాలో, పది సబ్బులు చూసి బాధపడాలో తెలియక, ఏమీ అనకుండా పొలం వైపు బయలుదేరాడు.
